Narzędzia uprawowe odgrywają kluczową rolę w rolnictwie, wpływając na efektywność prac polowych. Wśród nich brony do pługa wyróżniają się specyfiką działania oraz zastosowaniem. W artykule omówimy różnice między tymi narzędziami a innymi, znaczenie bron do pługa w kontekście efektywności upraw oraz ich wpływ na jakość gleby i plonów.
Specyfika Bron do Pługa
Specyfika bron do pługa polega na konstrukcji oraz zastosowaniu w porównaniu z innymi narzędziami uprawowymi. Te brony różnią się od agregatów talerzowych czy pługów przede wszystkim funkcją i efektywnością w obróbce gleby. Ich głównym zadaniem jest mieszanie resztek roślinnych z glebą, co poprawia strukturę i żyzność podłoża.
Zalety i Wady Bron do Pługa w Porównaniu do Innych Narzędzi Uprawowych
Główne atuty bron do pługa to efektywność oraz oszczędność czasu i energii. Bronowanie umożliwia lepsze przygotowanie gleby pod siew, co przekłada się na wyższe plony. Wadą jest ograniczona uniwersalność - nie sprawdzają się we wszystkich warunkach glebowych i uprawowych. W przypadku gleb ciężkich lub mokrych mogą powodować zagniatanie gleby, co negatywnie wpływa na rozwój roślin. Dlatego przed wyborem brony do pługa warto przeanalizować panujące warunki na polu oraz rodzaj uprawy. Odpowiednie dobranie narzędzia pozwoli osiągnąć najlepsze rezultaty i uniknąć problemów związanych z niewłaściwym stosowaniem.
Dostosowanie Narzędzi do Potrzeb Rolników
Dostosowanie narzędzi do potrzeb rolników pozwala na optymalne wykorzystanie potencjału bron do pługa w różnych warunkach glebowych i klimatycznych. Przykłady modyfikacji obejmują zmianę szerokości roboczej, rodzaju zębów czy kąta nachylenia. Takie zmiany mogą znacząco zwiększyć efektywność pracy oraz poprawić jakość upraw.
Historia Pługa i Brony
Współcześni rolnicy mają do dyspozycji całą gamę nowoczesnych narzędzi, o których ich przodkowie nawet nie śnili. Na ich tle wyraźnie odznaczają się jednak te, które towarzyszą rolnictwu od jego zarania - czyli od momentu, gdy ludzkość porzuciła koczowniczy tryb życia i zdecydowała się na regularną uprawę żywności w pobliżu swoich stałych domostw. Do takich właśnie narzędzi należą pług oraz brona.
Pług - Podstawowe Narzędzie Uprawowe
Za najstarsze narzędzie rolnicze można uznać pług. Najstarsze ślady jego wykorzystania pochodzą z terenu obecnego Iraku (wówczas - Mezopotamii). Pierwsze pługi miały postać radła - czyli rozgałęzionej, grubej gałęzi lub pniaka. Rolnik ciągnął radło po glebie, naruszając w ten sposób jej strukturę i przygotowując ją do zasiewu. Z czasem wypracowano radła wytwarzane ręcznie - symetryczne oraz z systemem mocowania, dzięki czemu mogły być one ciągnięte przez zwierzęta. Już z początkiem naszej ery radlice zaczął wypierać lemiesz, który nie tylko rozrywał, ale podcinał skibę. Na radle zaczęto natomiast montować deski, odsuwające skiby. W tej postaci pług trwał niemal niezmieniony przez kilkanaście wieków, aż do XVIII w. i wynalezienie pługu rotherdamskiego. Pozornie zmiana była niewielka - odkładnica nie tylko odsuwała, ale też przewracała skibę, ale zabieg ten znacznie zwiększył wydajność pracy. Kolejne wynalazki przychodziły znacznie szybciej - już z początkiem XIX w. Współczesne pługi to nadal maszyny o prostej roli, ale technologia ich wykonania jest zdecydowanie bardziej zaawansowana. Różne modele przeznaczone są do odmiennego typu orki. Główną zmianą jest sposób ciągnięcia pługa - nie robi tego już człowiek, coraz rzadziej korzysta się z pracy zwierząt.
Części Zamienne do Pługa
W kategorii sklepu rolniczego można znaleźć części do pługa, przede wszystkim te elementy, które zużywają się najszybciej: lemiesze, skrzydła odkładni, płozy. Winna jest tutaj sama fizyka - elementy te pracują pod dużym obciążeniem, często narażone na kontakt z wilgocią i z kwaśnymi glebami.
Brone - Narzędzie do Spulchniania i Wyrównywania Gleby
Kolejnym ze znanych ludzkości od bardzo dawna narzędzi rolniczych jest brona. Służy ona do bronowania - czyli do spulchniania roli, skruszenia brył, zniszczenia chwastów i zmniejszenia niepożądanego parowania wody z gleby. Bronowanie wykonuje się po orce. Rola zostaje wyrównana, łatwiej przyswaja wodę i powietrze.
Ewolucja Bron
Za pierwsze brony służyły wiązki chrustu lub cienkich gałązek z wierzchołków drzew, które człowiek ciągnął za sobą po polu. Później zaczęto łączyć z sobą pnie młodych drzew, z których obcięto gałęzie, pozostawiając wypustki zdolne do kruszenia roli. Ich większa masa wymagała pomocy zwierzęcia pociągowego, ale też zapewniała szybszą i wydajniejszą pracę. Współczesna brona również składa się z osi z osadzonymi na nich dyskami lub łopatkami. Elementy te, narażone na duże obciążenia i zagrożone pękaniem oraz ścieraniem, trzeba regularnie wymieniać.
Rodzaje Wałów Uprawowych i Ich Zastosowanie
Narzędzia uprawowe odgrywają kluczową rolę w rolnictwie, wpływając na efektywność prac polowych. Wśród nich brony do pługa wyróżniają się specyfiką działania oraz zastosowaniem. W artykule omówimy różnice między tymi narzędziami a innymi, znaczenie bron do pługa w kontekście efektywności upraw oraz ich wpływ na jakość gleby i plonów.
Wał Rurowy
Najbardziej uniwersalny w ofercie wał o średnicy 500 mm. Najlepiej spisujący się na glebach lekkich i niezakamienionych w warunkach suchych. Gwarantuje stabilne prowadzenie agregatu na żądanej ustalonej głębokości roboczej.
Wał Gumowy
Wał zbudowany z gumowych pierścieni o średnicy 500 mm. Wał ten może pracować w warunkach zarówno gleb wilgotnych, jak i suchych. Znakomicie sprawdza się w przygotowaniu pól do siewu w mulcz. Właściwości gumy z jakiej są wykonane pierścienie oraz stosowane skrobaki wału pozwalają na wyeliminowanie niepożądanego zapychania się wału, a dzięki optymalnej średnicy i stosunkowo niewielkiemu oporowi toczenia nie dochodzi też do efektu „pchania” ziemi nawet przy niskich prędkościach roboczych.
Wał Strunowy (Gładki i Ząbkowany)
Wał o konstrukcji zbliżonej do wału rurowego, opartej na poprzecznie zestawionych sekcjach płaskowników o gładkiej bądź ząbkowanej krawędzi. Wały stosunkowo lekkie i uniwersalne, charakteryzują się dobrym współczynnikiem kruszenia i wyrównania wierzchniej warstwy gleby.
Budowa i Zastosowanie Wału Strunowego
Wał strunowy zbudowany jest z rzędu wytrzymałych okręgów z metalu, na których umieszcza się grubościenne, ząbkowane płaskowniki o grubości co najmniej 10 mm. Umieszczane są one prostopadle lub pod kątem do kierunku przejazdu maszyny rolniczej. Warto zaznaczyć, że pręty te mogą być gładkie, bądź zakończone ostrymi zębami, które w zależności od modelu różnią się rozmieszczeniem i kształtem. Zwykle jednak spotyka się wały strunowe o ząbkowanych prętach wraz z okręgami.
Ze względu na swoją budowę wał strunowy zyskał niesamowitą popularność w zabiegach uprawowych przeprowadzanych w ciężkich warunkach, gdzie gleba jest gliniasta czy kamienisto-piaszczysta. Jego ząbkowane struny świetnie zagęszczają taką glebę i jednocześnie rozbijają twarde grudy ziemi. W efekcie na polu powstaje cienka idealnie rozdrobniona, napowietrzona i wilgotna wierzchnia warstwa roli, pod którą występuje ugnieciona struktura, zapewniająca stabilniejsze podłoże dla roślin. Z tego powodu wał strunowy przeznaczony jest do przedsiewnego przygotowania gleby po orce, a zwłaszcza do punktowego siewu nasion.
Wał Strunowy w Maszynach Rolniczych
Wały uprawowe pełnią funkcję osobnego podzespołu podczepianego do ciągnika, ale także stanowią one jedną z głównych części do doprawienia gleby wchodzących w skład innych maszyn rolniczych. Zazwyczaj są one połączone z maszynami przeznaczonymi do uprawy i rozluźniania gleby czyli broną talerzową, kultywatorem czy agregatem uprawowym. Dzięki temu, że maszyny rolnicze są wyposażone w doprawiający wał strunowy można zmniejszyć liczbę przejazdów roboczych na polu. W ten sposób wystarczy jeden przejazd ciężką maszyną rolniczą, by uzyskać odpowiednio przygotowaną glebę do siewu lub sadzenia. Oprócz tego, zredukowana liczba przejazdów zapobiega niszczeniu wierzchniej warstwy gleby uprawnej i pojawieniu się podeszwy płużnej na skutek nacisku kół.
Wał Daszkowy
Stosowanie wału daszkowego wskazane jest szczególnie na gleby o tendencji do brylenia. Sekcja skrobaków nożowych wspomaga agresywnie uprawiające glebę pierścienie co daje gwarancję intensywnego rozbicia brył ziemi.
Wał Teownikowy
Wał średnicy 500 mm o właściwościach odpowiadających wałowi daszkowemu zbudowany z sekcji pierścieni teownikowych. Zagęszcza ziemię pasami. Znakomicie spisuje się na ziemiach zbrylonych z uwagi na agresywny profil tych pierścieni.
Wał Pryzmatyczny
Profil wału pryzmatycznego został stworzony specjalnie do uprawy przedsiewnej. Kształt zębów minimalizuje przyklejanie się ziemi, co przekłada się na optymalne spulchnianie gleby pod siew.
Wał Cewnikowy
Wał zbudowany z profili w kształcie litery C, wyróżnia się pewną unikatową cechą: profile wypełniają się podczas pracy glebą, która chroni pierścienie wpływając na wydłużenie ich żywotności. Pierścienie nie ingerują w glebę dużą powierzchnią. Główną powierzchnię styku z uprawianym pasem stanowi zasklepiająca pierścienie gleba, chroniąc pole przed tworzeniem się powierzchniowej zbitej warstwy. Każdy z tworzących wał pierścieni pracuje samodzielnie względem osi. Wał dostępny jest w dwóch wersjach: pojedynczej lub podwójnej. W wersji tandem pierścienie zazębiają się i dają jeszcze lepszy efekt kruszenia przerzucanej gleby.
Wał Pierścieniowy
Składający się ze sprężystych, wykonanych ze stali utwardzanej pierścieni wał dedykowany jest dla uprawy gleb ciężkich. Wał umacnia glebę pasowo rozbijając bryły stwarzając lepsze warunki do podsiąkania gleby. Zabezpieczające wał przed zapychaniem czy zaklejaniem wilgotną ziemią skrobaki nożowe dodatkowo kruszą bryły gleby przedostające się w przestrzenie między pierścieniami.
Wał Packer
Wał pełny zębaty o średnicy 500 mm. Idealny na gleby mokre, zakamienione oraz te z dużą ilością resztek organicznych. Budowa wału zapewnia równomierne, średnie zagęszczenie górnej warstwy ziemi na całej szerokości uprawianego pasa. Wspomagany przez sekcję skrobaków oczyszczających wał z wilgotnej ziemi, z powodzeniem stosowany może być również na glebach średnich oraz ciężkich. Skrobaki wykonane są ze stali hartowanej co wpływa na ich długą żywotność przy zachowaniu pełnej skuteczności roboczej. Każda pojedyncza płytka skrobaka jest regulowana na stabilnym uchwycie, co pozwala na długie ich użytkowanie.
Wał Tandem
Na większość typów maszyn z oferty istnieje możliwość nabudowania układu tandemowego wałów doprawiających. Tandem to propozycja zestawionych wałów strunowego - 400 mm oraz rurowego - 400 mm. Dzięki zawieszeniu wałów na ramie z zawiasami wały mogą pracować dostosowując się do nierówności na polu unikając efektu podbijania, który odbijałby się obniżeniem jakości pracy. Wał pozwala na stabilne prowadzenie agregatu przy zachowaniu ustawionej głębokości roboczej.
Wał Gumowy 2020
Wał gumowy o średnicy 560 mm nadaje się do pracy w niemal każdych warunkach. Narzędzie jest przystosowane do pracy z siewnikiem. Dzięki swojej budowie wał zagęszcza glebę jedynie w miejscu, gdzie spadają nasiona pozostawiając otwartą glebę pomiędzy rzędami.
Wał Trapezowy 2020
Wał trapezowy o średnicy 560 mm nadaje się do pracy na glebach lekkich i średnich. Narzędzie jest przystosowane do pracy z siewnikiem. Dzięki swojej budowie wał zagęszcza glebę jedynie w miejscu, gdzie spadają nasiona pozostawiając otwartą glebę pomiędzy rzędami.
Wał Crosskill
Znakomicie sprawdza się przy rozbijaniu zbrylonej gleby. Pozostawia pas ziemi o luźnej strukturze, a więc zapobiega też powstawaniu skorupy na jego powierzchni. Pierścieniowa konstrukcja wału chroni go przed zapychaniem się. Wał znakomicie sprawdza się na glebach lekkich.
Uprawa Bezorkowa i Rola Bron Talerzowych
Uprawa bezorkowa może poprawić produktywność gleby, ograniczyć erozję, ale przede wszystkim zmniejsza koszty paliwa i czas pracy. Techniki bezorkowe należy traktować jako alternatywne w odniesieniu do uprawy gleby. Podstawowymi narzędziami uprawowymi stosowanymi w technologii bezorkowej są kultywatory oraz brony talerzowe. Narzędzia te wyposażone są w elementy wyrównujące i zagęszczające, utrzymujące jednocześnie nastawioną głębokość pracy.
Agregaty Uprawowe
Coraz rzadziej kultywator występuje solo. Często jest połączony z talerzami niwelującymi oraz wałem, tworząc agregat uprawowy. Urządzenia te charakteryzują się dużym prześwitem pod ramą i dużym rozstawem poprzecznym elementów roboczych, co gwarantuje pracę bez zapychania, nawet w ciężkich warunkach.
Elementy Robocze Agregatów
Podstawowym zespołem roboczym takiego agregatu są zęby (łapy) kultywatora, mocowane do belek ramy w specjalnych uchwytach, za pomocą obejm lub na uchwytach przyspawanych. Bardzo ważnym zagadnieniem w konstrukcji kultywatora jest rozmieszczenie zębów gwarantujące pracę bez zapychania. Zęby kultywatora najczęściej są sztywne o różnym kształcie trzonu. Często zabezpieczone są przed przeciążeniem (ścinany bezpiecznik lub sprężyna). Inne rozwiązanie konstrukcyjne to zęby sprężynowe typu „S”, które pod wpływem oporu ulegają wibracji. Najważniejszym elementem roboczym każdego zęba jest redlica, która może być jednostronna, jednostronna z dziobem, jednostronnie dzielona lub dwustronna. Najczęściej jest dwustronna, sercowata z podcinaczami mocowanymi na rdzeniu po obu jej stronach. Występują również konstrukcje kultywatorów, których zęby wyposażone są w gęsiostopki. Na podkreślenie zasługuje uniwersalność redlicy dzielonej. Stwarza ona możliwość wymiany zużytych jej części. W celu zwiększenia przykrycia resztek roślinnych oraz pozostawienia czystego boku pasa obrabianej gleby, skrajne zęby dodatkowo wyposażane są w piersi typu odkładni.
Nierówności powstałe po pracy zębów wyrównywane są przez talerze niwelujące lub zgarniacze. Talerze jednocześnie ponownie mieszają glebę z masą organiczną. Sekcje talerzy montowane są na ostatniej belce ramy głównej kultywatora lub na specjalnej belce. Sekcja składa się z jednego lub dwóch talerzy, odpowiednio ustawionych pod pewnym kątem, rozgarniających usypany grzbiet gleby na dwie strony.
Wały w Agregatach
Ostatnim elementem roboczym agregatu jest wał lub wały. Najczęściej stosowane w tych agregatach są wały strunowe ze strunami z rurek lub prętów płaskich. Niektóre firmy oferują również wały spiralne. Obracający się po powierzchni gleby wał rozkrusza bryły, wciska resztki roślinne podcięte przez zęby kultywatora w glebę i ostatecznie wyrównuje powierzchnię pola. Zmiana jego położenia względem ramy reguluje głębokość roboczą zębów kultywatora. Wały strunowe mają średnicę od 400 do 550 mm. Niektóre firmy proponują ponadto dodatkowe tarcze rozcinające resztki pożniwne przed zębami kultywatora i dodatkowe zgrzebła za wałem, spulchniające i wyrównujące dokładniej powierzchnię zagęszczonej gleby.
Siew w Technologii Bezorkowej
Instalując na ramie kultywatora siewnik do wysiewu rzutowego można na bazie kultywatora wysiewać powierzchniowo poplon lub plon główny, na przykład rzepak bezpośrednio w ściernisko lub w mulcz. W przypadku siewu rzepaku w plonie głównym, w takich agregatach stosuje się specjalne kultywatory, które mają wąskie ostrza (10-12 cm) na sprężystych trzonkach dodatkowo zabezpieczonych przed przeciążeniem. Bezorkowa uprawa i siew rzepaku w jednym przejeździe roboczym zastępuje przynajmniej cztery przejazdy maszyn w technologii tradycyjnej. Zużywa się zatem znacznie mniej paliwa.
Brone Talerzowe w Technologii Bezorkowej
W technologii bezorkowej, uniwersalne zastosowanie mają brony talerzowe. Swój powrót zawdzięczają wysiłkom konstruktorów, którzy wyeliminowali takie wady bron talerzowych, jak niekontrolowana głębokość uprawy, płytka praca na twardej glebie, rozcinanie rozłogów i brak narzędzi doprawiających. Poza tym brony talerzowe cechuje większa wydajność (w porównaniu z kultywatorami), trwałość i niewrażliwość na zanieczyszczenia słomiaste i kamienie.
Budowa i Regulacja Bron Talerzowych
Klasyczna brona talerzowa składa się z ramy nośnej w postaci kratownicy (lub jednobelkowej) i bębnów, na których zamontowane są talerze ze skrobakami (ustawione skośnie do kierunku jazdy). Możliwe są dwa ustawienia bębnów (sekcji): w kształcie litery V i X. Między talerzami znajdują się tuleje dystansowe - tworząc tzw. podziałkę. Oprócz tradycyjnych talerzy gładkich i zębatych produkowane są talerze o łagodnym i głębokim zarysie uzębienia (talerze płatkowe). Różne formy zębatych obrzeży ułatwiają zagłębianie się w stwardniałą glebę. Średnice talerzy mieszczą się w przedziale 500-700 mm, a grubość - 3-10 mm. Podczas np.: uprawy pożniwnej na glebach zwięzłych należy stosować talerze zębate, które bardziej nacierają na glebę. Na glebach lżejszych a także podczas przedsiewnego przygotowania wcześniej spulchnionej gleby lepsze są talerze gładkie, gdyż pozostawią wyrównane i utwardzone podłoże poniżej warstwy spulchnionej. Najczęściej stosuje się talerze zębate na sekcjach przednich, a gładkie na tylnych oraz przemienne instalowanie talerzy gładkich i zębatych na wszystkich sekcjach.
Z badań wynika, że dla najbardziej intensywnego kiełkowania nasion i niszczenia chwastów rozłogowych uprawa pożniwna powinna być wykonana w dwu etapach: pierwsza uprawa na głębokość około 5 cm dla kiełkowania nasion chwastów, osypu, druga zaś na głębokość około 10 cm. Tak płytkiej pierwszej fazy uprawy nie można wykonać narzędziami gęsiostopkowymi, tylko broną talerzową lub zgrzebłem.
Nowoczesne Rozwiązania Bron Talerzowych
Nowoczesna brona talerzowa powinna współpracować z narzędziem doprawiającym i zapewnić uzyskanie wymaganej głębokości. Tymi narzędziami są zazwyczaj wały strunowe (rurkowe), spiralne i pierścieniowe. W celu uzyskania równej uprawionej powierzchni pola na całej szerokości pasa roboczego, stosuje się skrajne talerze o mniejszej średnicy, ekrany boczne zapobiegające przesypywaniu się gleby poza pas roboczy oraz ząb spulchniający środkowy pas gleby w bronach z sekcjami ustawionymi w kształcie litery X. Najlepszą jakość uprawy ścierniska bronami talerzowymi uzyskuje się przy prędkości około 10-12 km/h. Agregaty z broną talerzową są szczególnie przydatne na polach z dużą masą słomy pozostawionej przez kombajn. Brone talerzowa nie gromadzi wałów słomy, lecz ją przecina i dobrze miesza z glebą. Niektóre firmy np.: do wydajnej uprawy ściernisk oferują brony z ciężkimi, sprężystymi zębami z ostrzami strzałkowymi.
Brony Kompaktowe
Podstawową wadą klasycznych bron talerzowych jest ich długość. W ostatnich latach rozpowszechnia się jednak konstrukcja bron o zwartej i krótkiej budowie, tzw. bron kompaktowych. Charakteryzują się one indywidualnym łożyskowaniem i mocowaniem talerzy, co umożliwiło ustawienie ich w dwóch rzędach prostopadłych do kierunku jazdy. Takie mocowanie talerzy oprócz skrócenia brony stworzyło również możliwość indywidualnego zabezpieczenia talerzy przed przeciążeniem oraz odchylenia ich nie tylko od kierunku jazdy, ale od płaszczyzny pionowej. Dodatkowa zaleta to łatwiejsza wymiana talerzy (nie wymaga demontażu całej sekcji, jak w przypadku klasycznych bron talerzowych). Odchylenie talerzy od płaszczyzny pionowej i większa wolna przestrzeń między talerzami niż w tradycyjnych bronach to mniejsza wrażliwość talerzy na zalepianie, dlatego nie stosuje się w nich skrobaków. Najczęściej stosowane ustawienie talerzy - to kąt natarcia około 15 stopni i odchylenie od płaszczyzny pionowej do tyłu w granicach 10-20 stopni. Jeśli chodzi o średnicę talerzy stosowanych w tych bronach, to kształtuje się ona w granicach 460-560 mm, podziałka jest podobna. Wysoka prędkość obwodowa talerzy podczas pracy z prędkością około 12 km/h i odchylenie ich do tyłu zapewniają duży odrzut gleby i bardzo dobre wymieszanie resztek pożniwnych. Podobnie jak w klasycznych bronach, przeważnie w pierwszym rzędzie instalowane są talerze zębate o niedużym zarysie uzębienia, w drugim - talerze gładkie. Tak jak klasyczne brony talerzowe, również brony kompaktowe współpracują z wałami i sprężystymi zgrzebłami.
Regulacja Pługa - Klucz do Efektywnej Orki
Czy może mi ktoś wyjaśnić parę rzeczy z tym związanych, bo miałem przyjemność orać, ale nie miałem przyjemności ustawiać pługa. Coś nie coś o tym wiem, ale różne źródła różnie podają o różnych regulacjach. Do czego właściwie służy i czym jest regulacja szerokości pierwszej skiby? W Agromechanice napisali, że dostosowuje się ją do rozstawu tylnych kół ciągnika. W RPT piszą, że: "...regulacji pirwszej skiby dokonujemy w drugim przejeździe. Pierwszy korpus powinien nieco nadkładać, aby wyrównać powierzchnię z poprzednim przejazdem". Piszą też, że ma to związek ze ściąganiem pługa, albo, że ma to wpływ na równomierną szerokość pozostałych skib.
Regulacja Szerokości Pierwszej Skiby
W starszych pługach zagonowych ramowych zawieszanych mamy w stojaku oś wykorbioną, która podobno służy do regulacji właśnie pierwszej skiby a zarazem punktu pociągowego (w obracalnych jednobelkowych te ustawienia dokonuje się razem lub oddzielnie śrubą rzymską albo siłownikiem). Ale przecież za pomocą tej os wykorbionej za pomocą korbki nie zmieniamy w rzeczywistości szerokości tylko pierszej skiby, ale wszystkich jednocześnie zmieniając przy tym jakby kąt natarcia lemiszy. I inne źródłą podają, że zmiana tej szerokości powinna być następstwem zmiany głębokości orki tak, aby był zachowany jednakowy stosunek szer. do gł. korpusu. Im głębiej tym szerzej i na odwrót. Na zimę znowu lepiej zostawić glebę w ostrej skibie (wysztorcowaną), czyli głęboko i wąsko.
Regulacja Szerokości Roboczej Pługa
Zupełnie innym zagadnieniem jest regulacja szerokości roboczej pługa, która w starszych pługach nie występuje. Może być mechanicznie skokowa albo hydrauliczna płynna i co ciekawe zmiana tej szerokości nie zmienia kąta natarcia lemiesza. Bodajże chodzi o zasadę czworoboku przegubowego. Jeszcze innym zagadnieniem jest zmiana szerokości orki poprzez odejmowanie i dokładanie korpusów. Belka w takim przypadku musi mieć budowę kołnierzową, czy jak kto woli teleskopową, aby po odjęciu od tyłu korpusu nie wystawałą "pusta" belka.
Różne Typy Regulacji Szerokości Orki
-poprzecznej, czyli ustawienia szer. Po pierwsze jak może być coś takiego jak podłużna reg. szer. orki? A potem piszą, że pożadana jest też możliwość regulacji szerokości orki. To już mamy jakieś trzy regulacje szerokści orki. I jak to jest jest z tą regulacją głębokości w nowszych pługach obracalnych? Bo piszą, że ustawiamy za pomocą kółka kopiującego, a to jakaś bzdura, bo obecnie stosuje się regulację siłową a nie kółko, chyba, że pług przyczepiany, ale te zostawmy, bo jeszcze większy mętlik będzie. Regulacja siłowa czy pozycyjna wyklucza kółko kopiujące na pewno, a jak ktoś chce pracować za pomocą regulacji kopiującej (kółka) to musi ustawić podnośnik na dociążanie (regulację ciśnieniową), czyli podnoszenie pod mocno zmniejszonym ciśnieniem tak aby nie dało rady podnieść pługa od ziemi (wiadomo wtedy tracimy dociążanie tylnej osi masą pługa).
Jeszcze inną regulacją jest w nowszych pługach przesuwanie wzdłużne pługa tak, aby wychylić pierwszy koprus poza rozstaw kół ciągnika i wtedy obydwa koła jadą po caliźnia. Co to daje tylko praktycznie? O poziomowaniu nie wspominam, bo jest dla mnie zrozumiałe, ale prosiłbyłbym Was o jakieś uporządkowanie tego, ewentualne poprawienie i wyjaśnienie co kiedy w jakich pługach (z wyjątkiem przyczepianych) i w jaki sposób oraz po co. Chodzi mnie głównie o pługi zawieszane zagonowe (starego typu bez reg. szer.