New Holland 80-66S: Informacje o ciągniku

New Holland 70-66S oraz 80-66S to charakterystyczne ciągniki w gamie włoskiego koncernu. Wyróżniały się prostotą konstrukcji, wręcz siermiężną jak na realia końca lat 90. XX wieku. Po fuzji z marką Ford, większość modeli New Hollanda czerpała z rozwiązań amerykańskiej firmy, jednak seria 66S stanowiła kalkę technologiczną zaczerpniętą bezpośrednio z oferty dawnego FiatAgri.

Seria New Holland 66S była w dużej mierze oparta na rozwiązaniach stosowanych w ciągnikach FiatAgri z lat 80. Modele 70-66S i 80-66S były kierowane między innymi na rynki krajów rozwijających się. Użytkownicy chwalili serię 66S za jej trwałość i dostępność części zamiennych. Jednocześnie wskazywano na niedostatki w zakresie ergonomii, jakość elektryki oraz mniejsze, choć uciążliwe awarie.

Historia i kontekst fuzji

W 1991 roku fuzja FiatAgri (wówczas pod nazwą Fiat Geotech) z Ford-New Holland stanowiła doniosłe wydarzenie w świecie mechanizacji rolnictwa. W tamtym okresie Fiat oferował szeroką gamę maszyn, obejmującą ciągniki pod własną marką, kombajny zbożowe Laverda oraz sprzęt do produkcji pasz zielonkowych marki Hesston. Z kolei Ford był globalnym producentem ciągników, w tym mocnych maszyn przegubowych pod marką Versatile, a także kombajnów zbożowych (pod marką New Holland).

Nowo powstały koncern miał prawo do posługiwania się nazwą Ford jedynie przez kilka kolejnych lat. Podjęto decyzję o skonsolidowaniu całej oferty pod jedną marką - New Holland. W zakresie produkcji ciągników postawiono na rozwój oparty na doświadczeniach Forda, natomiast produkcją silników miał się zająć włoski koncern Iveco. Dział odpowiedzialny za napędy został w 2005 roku przekształcony w FPT (Fiat Powertrain).

Osiągnięcia FiatAgri nie zostały jednak całkowicie odrzucone. Zachowano niektóre modele maszyn oraz rozwiązania techniczne. Włoska marka zaznaczyła swoją obecność, szczególnie w segmencie ciągników o niższej mocy. Jednym z takich pojazdów, produkowanym również pod marką New Holland, były serie kompaktowych i prostych mechanicznych ciągników 56/66S, które wywodziły się z konstrukcji z lat 80.

Ewolucja serii 66S

Nowa seria 66 została wprowadzona do produkcji w 1984 roku, obejmując modele 60-66 (z 3-cylindrowym silnikiem o mocy 60 KM) i 70-66 (z 4-cylindrowym silnikiem o mocy 69 KM). Nieco później do oferty dołączyły modele 45-66, 55-66 i 65-66. Ciągniki te cechowały się nowoczesnym designem, zastosowanym we włoskich maszynach pod koniec lat 70., i były technologicznie zbliżone do poprzednich modeli 466, 566 i 666, które pojawiły się na rynku w 1981 roku. Różnice dotyczyły głównie zastosowania silników z serii FiatAgri 90.

Standardowa skrzynia biegów oferowała układ 12 przełożeń do przodu i 4 do tyłu. Wyposażenie opcjonalne obejmowało biegi pełzające, co dawało układ 12+12. W 1990 roku wprowadzono na rynek mały ciągnik o podobnej konstrukcji - model 35-66, wyposażony w 1,6-litrowy silnik wysokoprężny Lombardini i skrzynię biegów 16+16 z biegami pełzającymi.

W 1992 roku wprowadzono na rynek wersję z literą „S” w nazwie, charakteryzującą się zsynchronizowanym rewersem. Ciągniki te zyskały przydomek "czarny nos" ze względu na stylistykę nawiązującą do nowej serii ciągników Winner. W tym samym czasie do oferty wszedł model 80-66S, który stał się najmocniejszym ciągnikiem w gamie. Modele 70-66S i 80-66S zyskały udźwig podnośnika wynoszący 3565 kg. Wersje z napędem na cztery koła (oznaczone jako DT) były od tego momentu dostępne również z przekładnią umożliwiającą jazdę z prędkością 40 km/h.

W 1996 roku, pięć lat po fuzji Forda z Fiatem, podjęto decyzję o przemalowaniu serii FiatAgri 66S na niebiesko i wprowadzeniu jej na rynek pod marką New Holland. Mniejsze modele otrzymały nazwy w stylu fordowskim, stając się New Holland 3435, 3935 i 4135.

Dystrybucja i rynek

Podczas gdy mniejsze modele serii 56/66 były sprzedawane na większości rynków europejskich (z wyłączeniem Skandynawii), modele 70-66S i 80-66S były kierowane przede wszystkim na rynki krajów rozwijających się. W 1998 roku podpisano ważną umowę joint venture między Türk Traktör a New Holland N.V. Od 1999 roku turecka fabryka stała się głównym producentem nieco już przestarzałych serii 56 i 66 na rynek światowy, w tym również do Polski.

W tym samym czasie w Europie Zachodniej, w segmencie mocy powyżej 65 KM, prym w ofercie koncernu wiodły modele wywodzące się z Forda serii 40. W Polsce New Holland również poszukiwał swojej szansy. W 1998 roku spółka New Holland N.V. nabyła firmę Bizon, tworząc przedsiębiorstwo New Holland Bizon. W kolejnym sezonie zaprezentowano ciągniki nawiązujące stylistyką do starych Fiatów serii 56 i 66. W czasopiśmie „Farmer” z 1999 roku informowano, że „nowe ciągniki w ofercie firmy New Holland to maszyny ze starszych serii, które odbiegają stylistyką od najnowszych modeli TL”. Celem New Holland było umocnienie pozycji na rynku i konkurowanie bezpośrednio z Ursusem i Zetorem, jednocześnie zwiększając rozpoznawalność marki w Polsce.

Seria 56

Seria 56 obejmowała trzy ciągniki napędzane 3- i 4-cylindrowymi silnikami o pojemności 2,7 i 3,6 litra, rozwijającymi moc 55, 65 i 70 KM przy 2500 obr./min. Maksymalny moment obrotowy wynosił 185, 215 i 236 Nm (przy 1400 i 1500 obr./min). Duży wzrost momentu obrotowego przy spadku obrotów silnika pod obciążeniem, wynoszący około 20%, świadczył o elastyczności jednostek napędowych. Silniki te charakteryzowały się ekonomicznością, z optymalnym jednostkowym zużyciem paliwa od 211 g/kWh (dla silnika 65 KM, co jest bardzo dobrym wynikiem w tej klasie mocy) do 222 g/kWh (dla ciągnika 70 KM).

Standardowa, mechaniczna skrzynia biegów oferowała 8 przełożeń do przodu i 2 do tyłu. Na życzenie dostępna była skrzynia 12x3. W obu wersjach maksymalna prędkość ciągnika wynosiła 30 km/h. Układ hydrauliczny wykorzystywał pompę o wydatku 34,5 l/min, generującą maksymalne ciśnienie 190 barów.

Seria 66S

W drugiej serii, 66S, dostępne były dwa 4-cylindrowe ciągniki o pojemności silnika 3,6 i 3,9 litra, generujące moc 70 i 80 KM. Mniejszy model był wyposażony w ten sam silnik, co najmocniejszy ciągnik serii 56. W układzie przeniesienia napędu obu ciągników zastosowano synchronizowaną skrzynię biegów z 12 przełożeniami do przodu i 4 do tyłu, umożliwiającą jazdę z prędkością do 30 km/h. Na życzenie dostępna była skrzynia z 20 biegami do przodu i 8 do tyłu, pozwalająca na osiągnięcie prędkości 40 km/h.

Ciągniki te posiadały napęd na 4 koła, a blokada mechanizmu różnicowego była mechaniczna. Hydraulikę zasilała pompa o wydatku 32,8 l/min, pracująca pod maksymalnym ciśnieniem 190 barów. W obwodzie hydrauliki zewnętrznej znajdowały się dwa rozdzielacze. Podnośnik, wyposażony w mechaniczny czujnik siły udźwigu, mógł podnieść ciężar o masie 2710 lub 3550 kg (pomiar wykonany 610 mm od końca cięgieł).

Modernizacja i rynek polski

Mimo atrakcyjnej alternatywy dla Ursusów, Zetorów czy montowanych przez Pronar maszyn MTZ, modele New Hollanda bazujące na starszych Fiatach nie zdobyły dużej popularności w Polsce. Sprzedaż była powolna, a ceny wyższe niż u krajowej konkurencji, bez oferowania znacząco większych możliwości. Koncepcja z 2001 roku zakładała sprowadzanie pojazdów do Polski w wersji zdekompletowanej. W Płońsku dodawano do nich polskie kabiny firmy Koja oraz nowocześniejsze maski, podobne do tych stosowanych do modernizacji ciągników „Ciapków”. Modernizacja dotyczyła wyłącznie polskiego rynku i modeli serii 56. Do nazw modeli dodano słowo „bis”, a zmodernizowane ciągniki trafiły na rynek.

Modernizacji poddano wszystkie trzy ciągniki z serii „56” o mocy 55, 65 i 70 KM, które oznaczono jako „bis”. Otrzymały one nowe maski i kabiny, wykonane w Polsce przez firmę Pol-Agra z Płońska. Dzięki zwiększonemu udziałowi polskich części, ceny nowych ciągników miały być niższe od modeli oferowanych od połowy 1999 roku. Jak informowano w „Farmerze” w 2001 roku, poprzednie wersje nie sprzedawały się dobrze, głównie z powodu archaicznego wyglądu (potocznie nazywane „kanciakami”) i braku komfortowej kabiny. Producent liczył na zdecydowanie większe zainteresowanie po modernizacji.

Seria 66S była oferowana w niektórych krajach europejskich (w tym w Polsce) aż do roku 2003. Pod koniec lat 90. XX wieku była to już konstrukcja nieco przestarzała pod względem komfortu, jednak mogła konkurować z produktami postlicencyjnymi Ursusa czy Zetorami. Głównym problemem była wyższa cena w porównaniu do popularnych na polskim rynku modeli, przy braku znacząco większych możliwości czy komfortu pracy.

Jeden z użytkowników, posiadający wersję 80-66S z 2002 roku, podkreśla, że ciągnik nigdy go nie zawiódł, niezależnie od zastosowania - czy to z kosiarką Kuhna, czy z prasą zwijającą New Holland. Pod względem mechanicznym seria 66S jest oceniana jako dobra. Najczęściej zgłaszane przez rolników problemy dotyczą jakości elektryki oraz częstych wycieków oleju.

Praktyczność ciągników z klasyczną, fiatowską kabiną pozostawiała wiele do życzenia. Jednym z problemów serwisowych dla Fiatów z tego okresu była skomplikowana konstrukcja samej kabiny. Na przykład, czyszczenie zbiornika paliwa wymagało demontażu kabiny z ciągnika.

Produkcja i obecność na rynkach światowych

W 1983 roku Fiat Trattori i Pakistan Tractor Corporation utworzyły spółkę joint venture Al Ghazi Tractors, działającą do dziś w Karaczi. Fabryka ta produkuje pod marką New Holland niektóre starsze modele FiatAgri. Jeszcze niedawno z fabryki w Karaczi wyjeżdżały modele pamiętające lata 60. XX wieku. Wśród oferowanych maszyn jeszcze kilka lat temu znajdowały się również ciągniki nawiązujące do serii 56 i 66, z designem żywcem przeniesionym z lat 80.

Największą karierę modele 66S zrobiły w Turcji, gdzie są produkowane i popularne do dziś. Fabryka Türk Traktör, działająca od lat 50. (zbudowana w ramach współpracy Minneapolis Moline z tureckimi instytucjami publicznymi w ramach amerykańskiego Planu Marshalla), w 1998 roku stała się spółką joint venture pomiędzy New Holland a Koç Group. Rozpoczęto produkcję ciągników pod marką New Holland, a rok później spółka stała się centrum produkcyjnym dla ciągników serii 56, 66 oraz wyłącznym producentem układów napędowych serii TDD.

W 2002 roku w Turcji rozpoczęto masową produkcję serii TD na cały świat, jednak modele 66S nadal były obecne na rynkach krajów takich jak Turcja, Kenia czy Pakistan. Co ciekawe, seria 66S Phase 5 jest nadal oferowana przez Türk Traktör pod marką New Holland. Są to modele 60-66S, 70-66S i 75-66S. Wersja 75-66S z kabiną kosztuje w przeliczeniu na złotówki około 281 tys. zł, a najtańsze modele 60-66S bez kabiny i z napędem na jedną oś zaczynają się od około 188 tys. zł.

New Holland serii 66S cieszy się popularnością również w Afryce.

Podsumowanie i ceny rynkowe

Seria 66S nie zdobyła dużej popularności w Polsce, ustępując ofertom Ursusa i Zetora. Nie były one również masowo oferowane na zachodzie, ani stamtąd sprowadzane. W związku z tym spotkanie tych pojazdów na polskim rynku wtórnym nie jest łatwe. Pojazdy widoczne na zdjęciach nadal pracują - jeden w winnicy pod Mszczonowem na Mazowszu, drugi w Muzeum Wsi Radomskiej.

Ceny tych ciągników, jeśli pojawiają się w sprzedaży, oscylują wokół 40-60 tys. zł, co stanowi całkiem niezłą ofertę, biorąc pod uwagę możliwości ciągnika. Do głównych wad należy zaliczyć niski komfort pracy operatora i słabą ergonomię.

Warto zaznaczyć, że opisywane ciągniki nie były jedynymi produktami ze starej oferty Fiata, które pod koniec lat 90. XX wieku były przymierzane do polskiego rynku. W 1998 roku prezentowano również model New Holland - FiatAgri 180-90 DT. Mimo że skonstruowany na początku lat 80. i produkowany już tylko w Brazylii, ciągnik ten z napędem na 4 koła był w polskich warunkach wciąż postrzegany jako nowoczesny i mógłby stanowić alternatywę dla polskiego Ursusa 1634. Jednak z podboju polskiego rynku przez brazylijskiego Fiata niewiele wynikło, a znalezienie takiego pojazdu z rocznikiem z końca lat 90. jest trudne.

Dane techniczne New Holland 80-66 S

Ciągniki New Holland są szeroko cenione w branży rolniczej za ich innowacyjność, wydajność i wszechstronność. Wyposażone są w zaawansowane silniki, charakteryzujące się wysoką mocą, efektywnością paliwową i zgodnością z normami emisji spalin. Zastosowanie technologii takich jak systemy wtrysku paliwa common rail, turbodoładowanie oraz zaawansowane strategie zarządzania silnikiem pozwala na uzyskanie maksymalnej wydajności przy jednoczesnym obniżeniu kosztów eksploatacji.

Konstrukcja ciągników New Holland stawia na długotrwałą trwałość i minimalne wymagania konserwacyjne. Wykorzystanie wytrzymałych materiałów, innowacyjne rozwiązania konstrukcyjne oraz rygorystyczne testy jakości zapewniają gotowość do wieloletniej, intensywnej eksploatacji. New Holland jest pionierem w dziedzinie rozwijania technologii przyjaznych dla środowiska, co znajduje odzwierciedlenie w ciągnikach z niskim poziomem emisji spalin i wysoką efektywnością paliwową.

Projektując kabiny ciągników New Holland, szczególną uwagę przywiązuje się do ergonomii, komfortu i bezpieczeństwa użytkownika. Przestronne kabiny, zaawansowane systemy amortyzacji, wygodne siedzenia z możliwością regulacji oraz łatwo dostępne elementy sterujące zapewniają optymalne warunki pracy.

tags: #ciagnik #new #holland #dt #8066