Wprowadzenie do modelu Volvo FH12 (2000)
Ciągniki siodłowe Volvo FH12 z 12-litrowym silnikiem o mocy 420 KM to pojazdy, które cieszyły się i nadal cieszą dużą popularnością w Polsce. Użytkownicy cenią ten model za jego wyjątkową wytrzymałość oraz wygodne kabiny Globetrotter. Opisywane Volvo FH12 420, jako ciągnik siodłowy w konfiguracji 4x2, było dostępne z dwoma rozstawami osi: 3.550 i 3.700 mm.
Charakterystyka silnika D12 Euro 3
Sercem pojazdu był silnik D12 Euro 3 o mocy 420 KM. Jednostka ta stanowiła udany kompromis między oferowanymi osiągami a zużyciem paliwa, które średnio wynosiło około 35 litrów ON na 100 km. To właśnie ten balans przyczynił się do jego dużej popularności na rynku wtórnym.
Warto dodać, że szwedzki producent stosował ten silnik już w starszej generacji FH12, produkowanej od 1998 roku. Oznacza to, że ewentualne „choroby wieku dziecięcego” zostały tutaj już dawno wyeliminowane, choć zdarzały się problemy z niskiej jakości pompowtryskiwaczami produkcji Boscha.
Kabiny Globetrotter i Globetrotter XL: komfort i funkcjonalność
Volvo FH12 z tego okresu najczęściej występowało z kabinami Globetrotter i Globetrotter XL. Obie wersje wyposażone były w dwie leżanki, zapewniające komfort i relaksujący sen. Większa kabina z oznaczeniem XL oferowała 210 cm wewnętrznej wysokości, natomiast mniejsza - 193 cm.
Kabiny te były bardzo wygodne, a ich jedynym wskazywanym mankamentem był duży tunel silnika. Szoferki zostały bardzo dobrze zabezpieczone przed korozją, choć nieco gorzej przedstawiała się sytuacja z drobnostkami, takimi jak wiązki elektryczne, które mogły rdzewieć. Choć to niby nic wielkiego, korozja tych elementów mogła doprowadzić do przestania świecenia przednich lamp, co uniemożliwiało podróż.
Wlot powietrza znajdował się po lewej stronie kabiny i był dostępny w wersji wysokiej lub niskiej, w zależności od zastosowania pojazdu.
Wyposażenie wnętrza i opcje personalizacji
Wnętrze kabiny oferowało szeroki wybór personalizacji. Dostępne były różne style tapicerki: winylowa, z tkaniny tekstylnej oraz welurowa. Kierowca mógł wybierać spośród trzech różnych poziomów komfortu foteli: Progressive (z weluru lub skóry), Dynamic (z tkaniny tekstylnej) i Robust (z winylu). Wszystkie fotele pasażera były standardowo wyposażone w zagłówek.
Dodatkową swobodę regulacji foteli zapewniała elastyczność, obejmująca zakres 240 milimetrów w poziomie i 100 milimetrów w pionie.
Regulowane koło i kolumna kierownicy stanowiły ulgę dla pleców kierowcy. Kierownica była dostępna w dwóch średnicach - 450 mm lub 500 mm, w zależności od specyfikacji samochodu ciężarowego. Zakres regulacji wysokości kierownicy wynosił 90 mm, a zakres regulacji kąta pochylenia - 28°. W wersji z regulowaną kolumną kierownicy (opcja) kierownicę można było dodatkowo regulować w płaszczyźnie pionowej w zakresie od -5° do +15°, co jeszcze bardziej zwiększało komfort kierowcy.
Leżanki i przestrzeń do przechowywania
Dostępne wymiary leżanek to 74×200 cm z częścią środkową o szerokości 81,5 cm, lub 74×200 cm, wysuwana do 88×200 cm, z częścią środkową o szerokości 95,5 cm. Leżanka w kabinie Globetrotter XXL (o ile była dostępna w tym roczniku) miała 213 cm długości, a szerokość w części głowy, środkowej i stóp wynosiła odpowiednio 99/106,5/91 centymetrów.
Leżankę można było wyposażyć w materac piankowy lub w komfortowy materac o grubości 16 cm ze sprężynami kieszeniowymi, dostępny w trzech wersjach twardości: miękkiej, średnio-twardej i twardej. Dostępne były również dwie opcje nakładki ochraniacza na materac, poprawiające komfort.
W kabinie znajdował się schowek nad przednią szybą, zawierający cztery kieszenie DIN i dwa duże schowki z żaluzjami, zlokalizowane po stronie kierowcy i pasażera. Na tylnej ścianie umieszczono lekką górną półkę z doskonałym oświetleniem. Pod dolną leżanką znajdowały się dwie szuflady o łącznej pojemności 130 litrów. Z obydwu stron kabiny umieszczono dwa duże schowki, dostępne zarówno z zewnątrz, jak i z wnętrza.
Dla kinomanów kabina była przygotowana do montażu telewizora, oferując wsporniki montażowe, antenę, gniazda zasilania i antenowe, a także gniazdo AUX umożliwiające podłączenie telewizora do systemu audio.
Każda kabina mogła być wyposażona w nieotwierane okno dachowe (standard) lub wywietrznik dachowy (opcja), uchylany o 50 mm. Elementy te służyły również jako wyjście bezpieczeństwa. Pojemnik ze świeżą wodą o pojemności 7 litrów umieszczony został na zewnątrz kabiny.
Rozbudowany panel przy leżance pozwalał sterować oświetleniem wnętrza, budzikiem, ogrzewaniem i schładzaczem parkingowym, systemem audio, szybami bocznymi, wywietrznikiem dachowym oraz zamkami drzwi.
Systemy klimatyzacji
Dostępne były trzy alternatywne układy klimatyzacji pozwalające kontrolować temperaturę: konwencjonalny układ wentylacji i ogrzewania, układ klimatyzacji sterowany ręcznie (MCC) oraz układ klimatyzacji sterowany automatycznie (ECC/ECC2). Układ automatyczny mógł również zawierać czujniki nasłonecznienia i mgły.
Zawieszenie i układ jezdny
Zawieszenie pojazdu i jego ramę przejęto bez zmian z poprzednika, w myśl zasady, że nie należy psuć tego, co jest dobre. Najwyższy poziom komfortu jazdy zapewniało zawieszenie kabiny.
Typowe usterki i zalecenia serwisowe
Wśród typowych awarii modelu FH12 wymienia się uszkodzenia zaworka zwrotnego paliwa, nieszczelności przewodów paliwowych od zbiornika oraz zabrudzenia smoka zbiornika.
Kierowcy przestrzegają przed laniem do baku ropy kiepskiej jakości, gdyż na słabym oleju napędowym szybko siadają pompowtryskiwacze.
Po około 300 tys. km wymiany wymagały zawory poziomujące zawieszenie kabiny. Olej i filtry zaleca się wymieniać co 30 tys. km, mimo że zalecenia serwisowe przewidywały wytrzymałość stosowanych w FH filtrów Long Life nawet na 60 tys. km.
Problemów nie sprawiały sprzęgła, które w poprzedniej generacji trzeba było kontrolować co 300 tys. km ze względu na ryzyko rozerwania łożyska i uszkodzenia jego obudowy.
Volvo Trucks – Narodziny milionowego samochodu ciężarowego Volvo FH (Volvo FH 25)
Podsumowanie kluczowych cech
Volvo FH12 z roku 2000 cechowała przede wszystkim niska awaryjność, obszerne i wygodne kabiny (zwłaszcza w wersji Globetrotter XL) oraz wytrzymały silnik D12 Euro 3. Do głównych niedociągnięć modelu zaliczały się problemy z pompowtryskiwaczami oraz wysokie ceny części zamiennych.