Percepcja ciężarówek Volvo w Stanach Zjednoczonych jest zgoła inna w porównaniu do tego, co można zaobserwować w Europie. O ile na Starym Kontynencie jest to jedna z najbardziej prestiżowych marek, tak w USA niejednokrotnie staje się obiektem żartów. Był jednak taki czas, gdy szwedzka marka próbowała zdobyć serca purystów, odmieniając tym samym swój wizerunek. Niniejszy artykuł skupia się na historii i cechach amerykańskich ciągników siodłowych Volvo, ze szczególnym uwzględnieniem modelu VT.
Historia Ekspansji Volvo w USA
Pierwsze próby podbicia amerykańskiego rynku przez Volvo rozpoczęły się już w latach 60. XX wieku, wraz z rozpoczęciem prac nad modelem F88/F89, pierwotnie przeznaczonym dla odbiorców z USA. Prawdziwym przełomem były jednak lata 1981 i 1988, kiedy to szwedzki koncern przejął markę White, a następnie odkupił ciężarowy dział General Motors. Doprowadziło to do powstania ciężarówek marki White-GMC, które mieszały ze sobą rozwiązania amerykańskie i europejskie, w tym silniki znane z europejskich FH12.
Volvo VT: Amerykańska Wizja Potęgi
Design i estetyka
Model Volvo VT pod względem mechaniki bazował na modelu VNL drugiej generacji, produkowanego od 2004 roku. Choć na pierwszy rzut oka te dwa ciągniki były niemalże identyczne, wprawny obserwator mógł zaobserwować kilka zmian. Przede wszystkim VT otrzymało dłuższą, bardziej kanciastą maskę, którą zdobił ogromny grill pokryty chromem. Chromowane były również przednie zderzaki, lusterka, zbiorniki paliwa o klasycznym, owalnym kształcie oraz boczne listwy, na których zamontowano kilkanaście świateł pozycyjnych. Volvo VT posiadało również w standardzie dwa pionowe wydechy, co stanowiło nawiązanie do klasyki. Przednią oś przesunięto bardziej do przodu aniżeli w standardowym VNL, co miało poprawić stabilność oraz komfort podróży po długich autostradach międzystanowych.
Jednostki napędowe
Zastosowanie kanciastej maski, oprócz walorów wizualnych, niosło za sobą aspekt praktyczny. Dzięki temu VT otrzymał największy i najmocniejszy silnik oferowany wówczas przez Volvo. Mowa tu o jednostce D16D o pojemności 16-litrów, która była pochodną motoru D16C montowanego w europejskich FH16. Główną różnicą było zastosowanie zaworu EGR, a ponadto D16D oferował takie nowinki jak wałek rozrządu w głowicy, wysokociśnieniowe wtryskiwacze wykorzystujące cztery zawory na cylinder, turbosprężarkę o zmiennej geometrii z elektronicznym sterowaniem oraz system zarządzania momentem obrotowym Volvo Intelligent Torque (I-Torque). Silnik występował w czterech wariantach mocy:
- 500 KM
- 550 KM
- 600 KM
- 625 KM
Ta ostatnia opcja, z momentem obrotowym wynoszącym aż 3050 Nm, sprawiała, że VT było w owym czasie najmocniejszym Volvo w amerykańskiej historii marki. Aby jednak zadowolić bardziej konserwatywnych klientów, Volvo w opcji oferowało również amerykańskie silniki, a konkretnie Cumminsy ISX o mocy 475, 500, 535 lub 565 KM mocy.
Kabiny i wyposażenie
W kwestii szoferek potencjalny klient miał do wyboru trzy opcje:
- Kabinę dzienną (VT800)
- Kabinę sypialną o średniej długości (VT830)
- Największy wariant (VT880) z przestrzenią sypialną o powierzchni 10,6 metra sześciennego.
Sama szoferka swoim designem bardzo mocno przypominała kabinę standardowego VN, aczkolwiek dołożono do niej kilka smaczków w postaci plastików malowanych na jasny kolor, „drewnianych” dekorów oraz obszytych skórą foteli. Wariant VT880 oferował bardzo bogate wyposażenie, w tym elegancko wykończone ściany utrzymane w kremowym kolorze i wygodne łóżko.
Odbiór Rynkowy i Dziedzictwo Volvo VT
W testach Volvo VT okazało się być świetnym ciągnikiem. Recenzenci docenili jego klasyczny wygląd, który jednocześnie nie odbił się negatywnie na komforcie i lekkości pracy. Szwedzki „klasyk” okazał się być bardzo zwrotny, łatwy w prowadzeniu, a maska nie zasłaniała nadmiernie widoku na wprost. Wysoko oceniano również wyciszenie kabiny, gdzie hałas nie przekraczał 68 decybeli. Dla porównania, amerykańska konkurencja najczęściej oferowała wynik przekraczający 70 decybeli.
Mimo tych zalet, Volvo VT nigdy nie zyskało większej popularności. Trudno się temu dziwić, gdyż konserwatyści nawet nie chcieli słyszeć o posiadaniu ciężarówki szwedzkiej marki, która notabene była ulepszonym VNL-em, kojarzącym się z wielkimi flotami. Dlatego też po premierze słuch o tym modelu niemalże zaginął, a jego dalsza historia jest niezwykle słabo udokumentowana. Trudno znaleźć informacje na temat zmian w poszczególnych rocznikach oraz skali sprzedaży. Na portalach z ogłoszeniami do dziś można znaleźć wiele egzemplarzy, choć zainteresowanie nimi jest raczej znikome. Z tego powodu trudno oczekiwać, aby Volvo VT w najbliższych latach stało się cenionym klasykiem, choć z pewnością znajdą się osoby, które docenią jego niezaprzeczalne zalety. Tym bardziej, iż obecnie Volvo całkowicie porzuciło koncepcję budowy ciężarówek stricte przeznaczonych dla kierowców-właśicieli.
Ogólne Cechy Komfortu i Funkcjonalności
Współczesne amerykańskie ciężarówki Volvo, podobnie jak ich europejskie odpowiedniki, kładą duży nacisk na komfort kierowcy i funkcjonalność. Wlot powietrza znajduje się po lewej stronie kabiny i jest dostępny w wersji wysokiej lub niskiej, zależnie od zastosowania pojazdu. Fotele kierowcy oferują trzy różne poziomy komfortu: Progressive (welur lub skóra), Dynamic (tkanina tekstylna) i Robust (winyl). Dodatkowa swoboda wynika z elastyczności - całkowity zakres regulacji poziomej wynosi 240 milimetrów, a pionowo 100 milimetrów. Wszystkie fotele pasażera są standardowo wyposażone w zagłówek.
Kabiny Volvo zapewniają komfort i relaksujący sen. Dostępne są różne wymiary leżanek: 74×200 cm z częścią środkową o szerokości 81,5 cm, lub 74×200 cm z możliwością wysunięcia do 88×200 cm, z częścią środkową o szerokości 95,5 cm. Leżankę można wyposażyć w materac piankowy lub komfortowy materac o grubości 16 cm ze sprężynami kieszeniowymi, dostępny w trzech wersjach twardości: miękki, średnio-twardy i twardy. Dostępne są również opcje nakładki ochraniacza na materac, poprawiające komfort.
W kabinie znajduje się schowek nad przednią szybą, zawierający cztery kieszenie DIN i dwa duże schowki z żaluzjami, zlokalizowane po stronie kierowcy i pasażera. Na tylnej ścianie znajduje się lekka górna półka z doskonałym oświetleniem. Pod dolną leżanką umieszczone są dwie szuflady o łącznej pojemności 130 litrów. Z obydwu stron znajdują się dwa duże schowki, dostępne zarówno z zewnątrz, jak i z wnętrza kabiny.
Każda kabina może być wyposażona w nieotwierane okno dachowe (standard) lub wywietrznik dachowy (opcja), uchylany o 50 mm, które służą również jako wyjście bezpieczeństwa. Zakres regulacji wysokości kierownicy wynosi 90 mm, a zakres regulacji kąta pochylenia - 28°. W wersji z regulowaną kolumną kierownicy (opcja) kierownicę można dodatkowo regulować w płaszczyźnie pionowej w zakresie od -5° do +15°, co jeszcze bardziej zwiększa komfort kierowcy.
Systemy Klimatyzacji
Trzy alternatywne układy klimatyzacji pozwalają kontrolować temperaturę w kabinie:
- Konwencjonalny układ wentylacji i ogrzewania.
- Układ klimatyzacji sterowany ręcznie (MCC).
- Układ klimatyzacji sterowany automatycznie (ECC/ECC2), który może również zawierać czujniki nasłonecznienia, mgły i jakości powietrza.
Nie trzeba uruchamiać silnika, by cieszyć się klimatyzowaną kabiną dzięki systemowi I-ParkCool, który schładza kabinę podczas postoju pojazdu. W celu utrzymania komfortowej temperatury współdziała on z ogrzewaniem parkingowym kabiny, co jest korzystne, gdy w nocy temperatura spada szybko i znacznie. System sprawdza stan akumulatorów, aby nie zagrozić zdolności rozruchowej, oraz oblicza, ile mocy potrzeba do ogrzania lub schłodzenia kabiny. W przypadku nie w pełni naładowanych akumulatorów, układ ustala intensywność chłodzenia. Jest on także cichy, o około 20 dB cichszy w porównaniu z urządzeniami konkurencyjnymi, co zwiększa komfort noclegu. Klimatyzacja jest w pełni zintegrowana ze standardowym układem wentylacji, dzięki czemu zarówno ciepłe, jak i zimne powietrze jest równomiernie rozprowadzane po całej kabinie standardowymi kanałami nawiewu. System nie pogarsza własności aerodynamicznych kabiny ani nie ogranicza wysokości jej wnętrza.
Przykładowa Specyfikacja Techniczna Amerykańskiego Ciągnika Siodłowego Volvo
Przykładowe dane techniczne, ilustrujące konfigurację amerykańskiego ciągnika siodłowego Volvo, mogą obejmować następujące elementy:
- Silnik: Volvo D11J405 o mocy 405 KM, zgodny z normą emisji spalin US EPA z 2015 roku. Przykładowy czas pracy silnika: 12628.6 godzin.
- Skrzynia biegów: Manualna Eaton Fuller FR-14210B 10-biegowa.
- Osie: Przednia oś o nośności 12000 funtów, tylne osie o nośności 38000 funtów.
- DMC (GVWR): 50000 funtów.
- Dodatkowe funkcje: Hamulec silnikowy.
- Rozstaw osi: 177 cali.
- Zawieszenie: Pneumatyczne.
- Koła: Aluminiowe.
- Opony: Przednie 275/80R22.5, tylne 295/75R22.5.
- Siodło: Pneumatyczne przesuwne siodło.
- Zbiorniki paliwa: Podwójne.
- Numer identyfikacyjny pojazdu (VIN): Przykładowo 4V4MC9DG1GN947845.
- Odczyt licznika: Przykładowo 532753 mil (857383 km).
Podstawowe komponenty, takie jak silnik, układ napędowy i hamulce, są zazwyczaj sprawne i operacyjne, co potwierdzają ograniczone kontrole funkcji przeprowadzane podczas inspekcji.
tags: #ciagnik #siodlowy #amerykanski #volvo