Ciągnik Władimirec T-25 z turem: historia, specyfikacja i ocena

Władimirec T-25 (ros. ВТЗ, Władimirskij Motoro-Traktornyj Zawod) to seria ciągników rolniczych, której produkcję rozpoczęto w 1966 roku w Związku Radzieckim. Modele te, znane również pod oznaczeniami T-25A, T-25A1, T-25A2 i T-25A3, cieszą się dużą popularnością ze względu na swoją prostotę, trwałość, wytrzymałość i niskie koszty eksploatacji, a także szczelną kabinę. Wykorzystywane są w wielu krajach, również w Polsce, gdzie często funkcjonują pod potoczną nazwą „traktor 25” lub „władimir traktor”. Ciągniki te były importowane do Polski drogą kolejową, a ich cena zakupu i dostępność przedstawiała się korzystniej od rodzimego Ursusa C-330. W Polsce model ten był również montowany w kilku placówkach Agromy z gotowych elementów, które przychodziły w drewnianych skrzyniach. Składano je w całość i dostosowywano do polskich warunków technicznych.

Historia i modernizacje

Początki produkcji i przeniesienie

W połowie lat 60. XX wieku, na fali odwilży w ZSRR, podjęto intensywne prace nad rozwojem radzieckiej techniki rolniczej. W 1966 roku w Charkowskiej Fabryce Traktorów (specjalizującej się w dużych konstrukcjach ciągników) rozpoczęto wytwarzanie lekkiego ciągnika T-25. Po kilku latach produkcję tego modelu przeniesiono do fabryki Władimirskij Motoro-Traktornyj Zawod we Włodzimierzu. To właśnie modele produkowane we Włodzimierzu trafiały do Polski w ramach wymiany barterowej z ZSRR.

Kluczowe modernizacje modelu T-25

• W 1973 roku ciągnik przeszedł gruntowną modernizację i nadano mu nazwę T-25A.
• W latach 1977-1979 miała miejsce kolejna modernizacja, która objęła m.in. zmianę skrzyni biegów - dwie dźwignie zmiany biegów zastąpiono jedną.
• Lata 1980-1990 to okres wprowadzania przez fabrykę wielokrotnych zmian konstrukcyjnych w podzespołach ciągnika. Wśród nich można wymienić zmianę sterowania skrzynią biegów z jednej dźwigni na dwie, zmianę przełożeń skrzyni biegów (układ biegów nieparzyste na parzyste), zmiany alternatora i instalacji elektrycznej oraz zmiany w częściach (np. zmiana rozmiarów gwintów).
• Jako wyposażenie opcjonalne zaprojektowano rozwiązanie podnośnika z regulacją automatyczną.
• Wersja eksportowa była wyposażona w inny układ filtrów paliwa oraz reflektory.

Rozwój po roku 1990

Historia po roku 1990 jest mniej znana i opisana, jednak w tym okresie wprowadzono kilka istotnych zmian:

• Zaprojektowano ciągnik T-30 z przednim napędem.
• Po 1990 roku wprowadzono świece żarowe w głowicy (wcześniej stosowano podgrzewacz w kolektorze ssącym).
• Zmieniono głowice i tłoki (inny kształt komory spalania), zmodyfikowano pompę wtryskową i sposób jej montażu.
• W późniejszym okresie zastosowano silnik D-120 z pełnoprzepływowym puszkowym filtrem oleju. W Polsce był on znany pod marką Leda.
• Od 1994 roku ciągnik produkowano ponownie w Charkowie pod nazwą HTZ-2511 (ХТЗ-2511) oraz w wariancie z mocniejszym silnikiem Deutz HTZ-3510.
• Do 2002 roku produkcja odbywała się we Włodzimierzu pod nazwą VTZ (ВТЗ), a następnie pod nazwą Agromasz, jako następca modelu T-30.

Specyfikacja techniczna i konstrukcja

Konstrukcja ciągnika Władimirec T-25 została oparta na wcześniejszym modelu DT-20. Posiada on solidną konstrukcję i wszechstronność, dzięki czemu doskonale sprawdza się zarówno w małych, jak i średnich gospodarstwach, zaprojektowany do współpracy z maszynami przyczepianymi i zawieszanymi.

Silnik

Ciągnik jest napędzany dwucylindrowym, czterosuwowym silnikiem typu D-21A1 (fabryczne radzieckie oznaczenie D-21) chłodzonym powietrzem, z bezpośrednim wtryskiem paliwa. Jego moc wynosi 18,4 kW (25 KM) przy 1800 obrotach na minutę. Silnik jest częściowo zunifikowany ze silnikiem D-144 ciągnika T-40, charakteryzuje się niskim zużyciem paliwa i łatwą obsługą. Ma znakomite rozwiązania konstrukcyjne, takie jak wydajne, podwójne smarowanie czy wałek wyrównujący drgania silnika pracujący w przeciwfazie. Władimirec T-25 wyposażony jest w 2 akumulatory połączone szeregowo - każdy o napięciu 6V i pojemności 160 Ah.

Układ napędowy i skrzynia biegów

Zastosowano jednotarczowe sprzęgło suche, często krytykowane za brak drugiego stopnia WOM. Pomiędzy sprzęgłem a skrzynią biegów znajduje się korpus przedłużający z łącznikiem wałów. Skrzynia biegów posiada nowatorskie rozwiązanie w postaci wałów ułożonych poprzecznie. Napęd z silnika trafia na mechanizm nawrotu, będący przekładnią kątową z parą trzech kół zębatych. Następnie napęd przechodzi przez trzybiegową przekładnię, aby poprzez dwubiegowy reduktor trafić na mechanizm różnicowy. Dodatkowa przekładnia redukcyjna, napędzana z wału wejściowego skrzyni biegów, pozwala na uzyskanie czwartego biegu zredukowanego (pełzającego) wyłącznie do przodu. Skrzynia biegów w Władimircu T-25 posiada 8 biegów do przodu i 6 biegów wstecznych, co umożliwia precyzyjne manewrowanie, nawet w szczególnie trudnych warunkach terenowych.

Układ jezdny i hamulcowy

Napęd na koła tylne przekazywany jest przez zwolnice portalowe, które można obracać, umożliwiając zmianę prześwitu w trzech położeniach. Hamulce są typu taśmowego, sterowane mechanicznie. Przednia oś o przekroju okrągłym pozwala na zmianę rozstawu kół oraz zmianę prześwitu w trzech położeniach. Ciągnik fabrycznie nie był przystosowany do instalacji pneumatycznej, jednak dodatkowo pozwala na montaż instalacji pneumatycznej, która umożliwia podłączenie przyczepy wyposażonej w pneumatyczny układ hamulcowy. Różnice wynikające z różnicy standardów pomiędzy ZSRR a Polską sprawiły, że ciągnik ten nie był przystosowany do ciągnięcia przyczepy.

Układ zawieszenia i hydraulika

Ciągnik wyposażono w trzypunktowy układ zawieszania kategorii 2 wg ISO, hydrauliczny podnośnik oraz belkę polową i zaczep holowniczy. Krzyżowy układ odciągów jest uważany za niewygodny i często jest przerabiany na odciągi boczne. Wiele osób uważa, że wadą ciągników Władimirec są podnośniki bez regulacji siłowej. Ciągnik może podnieść potężne 600 kg, jednak obciążenie go takim ciężarem rodziło zwykle fontannę przecieków oleju hydraulicznego.

Kabina i ergonomia

Ciągnik posiada dość obszerną kabinę. Dźwignia odprężnika znajduje się wewnątrz kabiny, co umożliwia jej obsługę przez jedną osobę. Taka lokalizacja dźwigni nie tylko ułatwia pracę, ale również zwiększa komfort użytkowania ciągnika. Wersje przed liftingiem miały kabiny ogrzewane za pomocą wymiennika ciepła, w którym krążył olej hydrauliczny dostarczany tam z zaworu umieszczonego nad pompą NSz-10.

Ciągnik Władimirec T-25 i Tur: Użycie i ocena

Władimirec T-25 to jeden z najbardziej rozpoznawalnych „ruskich” ciągników w małych gospodarstwach. Dla jednych to prosta, wdzięczna maszyna do lekkich prac, dla innych źródło drobnych przecieków i hałasu. Jest ceniony głównie za ekonomiczną eksploatację, tanie części oraz szczelną kabinę. Ciągnik ten zapewnia bezproblemowy rozruch silnika nawet przy temperaturach sięgających -20 stopni Celsjusza.

Wady i zalety

Wśród zalet Władimirca T-25 wymienia się:

• Niskie zużycie paliwa.
• Dużą liczbę biegów wstecznych.
• Solidny i ekonomiczny silnik.
• Podnośnik z możliwością opuszczania przymusowego.

Natomiast do wad zalicza się:

• Podnośniki bez regulacji siłowej.
• Często występujące luzy w przegubach drążków kierowniczych.
• Problemy z jakością niektórych komponentów, takie jak skręcający się blok silnika, pękające wały korbowe, urywające się koło zamachowe, niestabilne ciśnienie smarowania, marnej jakości tuleje wałka wyważającego oraz mało plastyczny stop aluminium w głowicach.
• Skrzynia biegów była prostacka, a ilość wad konstrukcyjnych przekraczała ilość zatrzasków, sprężynek, wodzików i dźwigni potrzebnych do jej przełączania.
• Układ kierowniczy był z gruntu zły, a precyzja kierowania nie istniała.
• Układ hydrauliki był astmatyczny, przez co obciążenie ciągnika rodziło zwykle fontannę przecieków oleju hydraulicznego.
• Radzieckie egzemplarze miały ogumienie o rozmiarze 10-28 cala, ale w Polsce na tylne koła trafiało ogumienie w rozmiarze 11,2-28 lub 12,4-28, co miało wpływ na tylną przekładnię.

Zastosowanie i ograniczenia

Jeśli interesują Cię dane techniczne, moc oraz wady i zalety Władimirca T-25, to należy traktować ten model jako prosty ciągnik do lżejszej roboty: oprysk, rozsiewacz, lekkie prace transportowe, glebogryzarka (w rozsądnych warunkach) i prace podwórkowe. To nie jest ciągnik do ciężkiej orki i pracy z dużymi maszynami. W ogłoszeniach spotyka się hasła: „władimirec 4×4”, „władimirec z przednim napędem”, „ciągnik T25 z przednim napędem”. Fabryczny przedni napęd w T-25 to temat rzadki i często mylony z przeróbkami. Jeśli ciągnik ma być do podwórka i lekkich prac, napęd 2WD często wystarcza. W ogłoszeniach pojawiają się również pytania dotyczące udźwigu podnośnika („czy podniesie X?”). Jeśli podnośnik opada na zgaszonym silniku albo pod obciążeniem „pływa”, to wina zwykle leży w nieszczelnościach wewnętrznych. T25 udźwig podnośnika w praktyce zależy od stanu hydrauliki. Jeśli podnośnik opada lub nie utrzymuje ciężaru, to sygnał nieszczelności i zużycia pompy/rozdzielacza.

Wersje i oznaczenia

W ogłoszeniach spotkasz różne oznaczenia: traktor T25A, T25A1, Władimirec T25A, Władimirec T25A1, Władimirec T25A2. Określenie T-25 odnosi się ogólnie do ciągników marki Władimirec, bez precyzowania konkretnego modelu. Ile biegów ma Władimirec T25? Zależnie od wersji i skrzyni, spotyka się różne konfiguracje. Prędkość na biegach: do prac polowych liczą się biegi robocze (powolne), a do dojazdów sensowna prędkość transportowa. Konfiguracje mogą się różnić zależnie od wersji i przeróbek. W praktyce sprawdź, czy biegi wchodzą pewnie, nie wyskakują i czy masz sensowny zakres prędkości roboczych do Twoich maszyn.

Zakup i konserwacja

Ciągnik rolniczy T25 ma sens jako prosta maszyna do lekkich prac, o ile kupisz go w przyzwoitym stanie. Największe ryzyko to zaniedbane połączenia elektryczne, zmęczona skrzynia i hydraulika „na słowo”. Cena uzależniona jest od wielu czynników, takich jak m.in. stan techniczny ciągnika, rok produkcji i wersja. Aby Władimirec T-25 służył jak najdłużej i odpowiednio spełniał zadania, trzeba regularnie wymieniać jego zużyte, uszkodzone części.

Władimirec T-25 z turem

Wielu właścicieli Władimirców T-25 zastanawia się nad zakupem lub samodzielnym wykonaniem tura (ładowacza czołowego). Na rynku dostępny jest szeroki wybór ładowaczy czołowych różnych marek, specjalnie dedykowanych do tego modelu. Jednak należy pamiętać o ograniczeniach. Ładowarka czołowa w T-25 nie pozwoli na jednorazowe podniesienie więcej niż dwie taczki ziemi. Dwu sekcyjny tur oznacza jedną sekcję do podnoszenia ramy, a drugą do opuszczania i podnoszenia łyżki. Warto wziąć pod uwagę, że łożyska w przodzie mogą szybko się zużywać, a do tego bez wspomagania kierowanie może być problematyczne. Mały udźwig (około 350 kg) również jest ograniczeniem. Z tych powodów wiele osób dochodzi do wniosku, że montaż tura do Władimirca T-25 (lub C-330/C-360) nie zawsze ma sens, zwłaszcza jeśli chodzi o cięższe prace. Koszt materiałów na samą ramę tura również jest czynnikiem, który należy uwzględnić.

tags: #ciagnik #wladimirec #t25 #z #turem