Muzyka jest nieodłączną częścią kultury, a jej znaczenie jest widoczne również w świecie przedstawionym przez George’a R.R. Martina w „Pieśni Lodu i Ognia”. Wśród wielu pieśni, takich jak „Żona Dornijczyka” czy „Niedźwiedź i dziewica cud”, wyróżnia się szczególnie „Deszcze Castamere”. Jest to utwór, który nie tylko pełni rolę muzyczną, ale także głęboko zakorzeniony jest w historii Westeros, będąc świadectwem potęgi i bezwzględności rodu Lannisterów.
Kontekst historyczny: Bunt Reyne’ów i Tarbecków
Historia pieśni „Deszcze Castamere” sięga 261 roku o.P., kiedy to lord Tytos Lannister przewodził rodowi Lannisterów. W tym czasie rody Reyne i Tarbeck, kierowane przez pociągającą do władzy Ellyn Reyne i jej brata Rogera, wznieciły bunt przeciwko Lannisterom. Wiele czynników przyczyniło się do tego konfliktu, w tym miłość Rogera Reyne’a do Gemmy Lannister i postrzegana słabość lorda Tytosa.
Na te wydarzenia zareagował najstarszy syn Tytosa, Tywin Lannister. Bez pytania o pozwolenie zebrał pięciuset rycerzy oraz trzy tysiące zbrojnych i kuszników, po czym ruszył na buntowników. Bez najmniejszego problemu rozbił armię Tarbecków, nakazując ściąć wszystkich członków rodu bez wyjątku, a ich zamek - Tarbeck Hall - spalić. Następnie, jego kolejnym celem stała się siedziba rodowa Reyne’ów - Castamere. Tywin odrzucił propozycję kapitulacji przeciwników, zamiast tego zalał kopalnie znajdujące się pod twierdzą, w których schronili się wszyscy mieszkańcy. Nikt nie przeżył tej masakry.
Tekst i znaczenie pieśni
O tych tragicznych wydarzeniach, poza ruinami zamku, mieszkańcom Westeros przypomina pieśń nieznanego autora, prawdopodobnie ułożona na zlecenie Tywina Lannistera. Oryginalny tekst w języku angielskim brzmi:
And who are you, the proud lord said,
that I must bow so low?
Only a cat of a different coat,
that’s all the truth I know.
In a coat of gold or a coat of red,
a lion still has claws,
And mine are long and sharp, my lord,
as long and sharp as yours.
And so he spoke, and so he spoke,
that Lord of Castamere,
But now the rains weep o’er his hall,
with no one there to hear.
Yes now the rains weep o’er his hall,
and not a soul to hear.
W przekładzie Michała Jakuszewskiego tekst prezentuje się następująco:
A kim to jesteś, rzekł dumny lord,
że muszę ci się kłaniać?
Jedynie kotem innej maści,
takiego jestem zdania.
W płaszczu czerwonym albo złotym
lew zawsze ma pazury.
Lecz moje równie ostre są
i sięgną twojej skóry.
Tak gadał ten lord Castamere
tęgiego zgrywając zucha,
Dziś w jego zamku płacze deszcz
którego nikt nie słucha.
Dziś w jego zamku płacze deszcz
i nie ma kto go słuchać.
Dodatkowe zwrotki, nie zapisane przez Martina, ale dodane przez Douglasa Harrisona, pogłębiają narrację:
"O hear my call", the lookout cried,
his eye upon the vale
"I see sunlight upon armour, many riders on the trail"
But still Lord Reyne of Castamere harped on his elegy:
"No stripling boy, untried by arms, will play Lord over me."
And so he spoke, and so he spoke, the lord of Castamere.
Now rains weep o'er his halls, with no one there to hear.
The lions at the gate had come to lift his infant heirs on spears.
(Now rains weep o'er his hall, with not a soul to hear.)
Pieśń ta jest świadectwem potęgi i bezwzględności Starego Lwa, a także ostrzeżeniem dla wszystkich, którym choćby na myśl przyjdzie sprzeciwić się Casterly Rock. Jej tytuł, „Rains of Castamere”, zawiera grę słów - „rains” (deszcze) brzmi dokładnie tak samo jak „Reynes”, czyli nazwa rodu, który miał swoją siedzibę w zamku Castamere. To subtelne, ale potężne nawiązanie podkreśla, że deszcze płaczą nie tylko nad ruinami, ale nad wyginięciem rodu.
Rola pieśni w uniwersum Westeros
„Deszcze Castamere” wielokrotnie pojawiały się jako sygnał i symbol dominacji Lannisterów. Gdy lord Farman rozważał bunt, posłaniec Tywina zaśpiewał pieśń podczas audiencji, co wystarczyło, aby lord zmienił zdanie. Naturalne zatem było wybranie jej jako sygnału do ataku podczas Krwawych Godów - zwycięstwa Lannisterów nad buntowniczymi Starkami. Wielokrotnie grano ją też podczas Purpurowych Godów, wydarzenia pieczętującego triumf lwów (przynajmniej w założeniu).
Koncert dyplomowy SWA w Gdyni: Taniec flamenco z Krwawych godów
Popularność dzięki serialowi „Gra o tron”
Obecnie „Deszcze Castamere” za sprawą serialu „Gra o tron” są, zaraz po motywie z czołówki, najpopularniejszą częścią muzyczną serii. Charakterystyczna melodia skomponowana przez Ramina Djawadiego pojawia się w wielu odcinkach. Po raz pierwszy możemy ją usłyszeć w odcinku „The North Remembers”, gdy Tyrion wygwizduje ją, przychodząc na obrady małej rady. Jej fenomen zaczął się jednak od odcinka „Blackwater”, kiedy to piosenka została zaśpiewana przez Bronna, a potem pojawiła się w napisach końcowych w wykonaniu zespołu The National.
Od tamtego momentu powstały dziesiątki coverów w przeróżnych aranżacjach, na przykład na skrzypcach, harfie, a nawet w wersjach metalowych.
Oficjalne wykonania i interpretacje fanowskie
Wśród „oficjalnych” wykonań wyróżniają się:
- Pierwowzór The National, który zapoczątkował falę coverów.
- Wersja zespołu Sigur Rós, która znalazła się na ścieżce dźwiękowej czwartego sezonu.
Spośród dzieł fanowskich na uwagę zasługują:
- Włoski zespół metalowy The Foreshadowing.
- Wersja Srody Almenary, również w metalowej stylistyce.
- Norweg PelleK i zespół Orion’s Reign.
- Portugalski zespół death metalowy Dark Oath.
- Eric Calderone (331Erock) na swoim kanale YouTube.
- Wersja Malukah, znanej z coveru „The Dragonborn Comes”.
- Wspólne wykonanie Petera Hollensa (a capella) i Taylor Davis (skrzypce).
- Interpretacja Tiny Guo na wiolonczeli, przy akompaniamencie Erhu.
- Wykonanie braci Angelo i Fabrizio Brillante (gitara i skrzypce).
- Wersja inspirowana Dzikim Zachodem.
- „Deszcze Castamere” w wersji 8-bitowej dla fanów klasycznych gier.
Paweł Erdman i jego interpretacja
Paweł Erdman, znany z niskiej partii męskiej Kajfasza w musicalach, również zaprezentował swoją solową interpretację „Deszczów Castamere”. Jego wykonanie, utrzymane w minimalistycznej formie muzycznej, zostało wizualnie dopasowane, tworząc wrażenie ożywionego portretu opowiadającego historię rodu Reyne’ów. Ta interpretacja, choć niebezpośrednio, przypomina o bezwzględności Lorda Tywina Lannistera i o tym, co spotyka tych, którzy ośmielą się mu sprzeciwić.
Koncert dyplomowy SWA w Gdyni: Taniec flamenco z Krwawych godów
Wątek Żony Robba Starka na Krwawych Godach
Podczas Krwawych Godów doszło do rzezi Starków. Robb czołgał się do umierającej Talisy (jego żona w serialu). Catelyn Stark, widząc tę masakrę, wyciągnęła spod stołu młodą żonę Waldera Freya i proponowała Walterowi, by puścił wolno Robba, obiecując, że Starkowie nie będą się mścić. Walder nie zwrócił uwagi na jej przysięgi. Roose Bolton zabił Robba, przekazując mu pozdrowienia od rodu Lannisterów. Catelyn spełniła groźbę i zabiła żonę Freya.
W książkowej wersji, Jeyne Westerling, żona Robba Starka, nie odwiedzała Bliźniaków i nie brała udziału w ślubie Edmure’a i Roslin, co stanowi znaczącą różnicę w fabule między serialem a powieściami.