Kverneland: Przyczepy Samozbierające i Transportowe

Współczesne rolnictwo wymaga niezawodnych i wszechstronnych maszyn, które sprostają wyzwaniom zbioru zielonki i kukurydzy. Kverneland Taarup oferuje szeroką gamę przyczep samozbierających i transportowych, łączących w sobie innowacyjne rozwiązania techniczne z solidną konstrukcją, zapewniającą wysoką wydajność i jakość zbieranego materiału.

Wszechstronność Kverneland Taarup: Modele 11055C i 11065C

Modele przyczep samozbierających Kverneland Taarup 11055C oraz 11065C to maszyny typu „dwie w jednej”. Dzięki masywnej konstrukcji mogą być one wykorzystywane zarówno jako przyczepy samozbierające, jak i transportowe do odbioru kukurydzy od sieczkarni. Jako przyczepy samozbierające Kverneland Taarup zapewniają dokładny zbiór oraz krótko pociętą kiszonkę, co jest kluczowe dla jej najwyższej jakości.

Konstrukcja i system dozowania

• Wytrzymała konstrukcja: Przyczepy Kverneland Taarup 11055C i 11065C wyposażone są w profilowane, metalowe burty przymocowane do solidnych wsporników bocznych.
• System dozowania "CD": Modele „przyczep Combi” oznaczone literami „CD” są wyposażone w 3 otwarte walce dozujące. Ich zadaniem jest równomierne rozrzucanie zielonki na pryzmie, co ułatwia późniejsze zagęszczanie.
• Napęd: Napęd do walców poprowadzony jest przez całą długość przyczepy za pomocą wałka, przekładni oraz mocnego łańcucha, co zapewnia niezawodność działania.

Precyzja cięcia i rotor

Precyzyjnie i krótko pocięta trawa jest niezbędna dla uzyskania najwyższej jakości kiszonki. Rotor tnący w Kverneland Taarup wyposażony jest w dwa rzędy noży po 20 sztuk w każdym. Dzięki temu długość cięcia jest regulowana i może wynosić 38 lub 76 mm, co pozwala dostosować maszynę do różnych wymagań i rodzajów materiału.

Pobieracz

W przyczepach Kverneland Taarup zastosowano podbieracz o szerokości 1,85 m. Jest on wyposażony w 6 belek palców podbierających, z których każda zawiera po 30 sztuk palców (54 mm odstępu). Wytrzymałe palce podbieracza są odporne na przeciążenia podczas podbierania trudnego i ciężkiego plonu, gwarantując czysty i efektywny zbiór.

System sterowania ISOBUS

Przyczepy samozbierające Kverneland Taarup do podwójnego wykorzystania standardowo wyposażone są w system sterowania kompatybilny z Isobus. Oznacza to, że pracą przyczepy można sterować bezpośrednio poprzez terminal ciągnika, co znacząco ułatwia obsługę i zwiększa komfort pracy operatora.

Przyczepy Transportowe Kverneland Taarup Serii 12000

Nowe przyczepy transportowe Kverneland Taarup 12040-12045-12050-12055 to idealne maszyny do odbioru kukurydzy oraz trawy na zielonkę od sieczkarni samojezdnej. Wyróżniają się masywną konstrukcją, ogromną pojemnością skrzyni oraz szybkością rozładunku, co usprawnia zbiór zielonki.

Zastosowanie i pojemność

Przyczepy transportowe Kverneland Taarup z serii 12000 oferują ogromne możliwości, z pojemnością, w zależności od modelu, od 40 do 55 m³ oraz DMC do 22, 24, oraz 34 ton. Dzięki nim zbiór zielonki staje się bardziej efektywny i szybszy.

Konstrukcja podwozia i zawieszenie

Wszystkie modele przyczep transportowych Kverneland Taarup 12040-12045-12050 posiadają asymetrycznie zamontowane, resorowane osie tandemowe typu Boogie. Nisko umieszczony punkt zaczepienia, znajdujący się poniżej osi kół, sprawia, że do przyczep wymagana jest niska siła uciągowa. Modele Kverneland Taarup 12040-12045-12050-12055 są standardowo wyposażone w skrętne podwozie typu Boogie z hamulcami pneumatycznymi, na których zamontowano opony o rozmiarze 700/50-26,5, co zapewnia stabilność i bezpieczeństwo transportu.

System rozładunku

Dzięki podwójnemu przenośnikowi listwowo-łańcuchowemu oraz szerokiej, hydraulicznie otwieranej tylnej klapie, wyładunek przyczepy odbywa się szybko i sprawnie, bez strat cennego czasu. Zastosowane rozwiązania gwarantują efektywność operacji nawet przy dużych ilościach materiału.

Cechy charakterystyczne Kverneland Taarup 10045

Przyczepa Kverneland Taarup 10045 to maszyna o pojemności 45 m³ (i 30 m³ wg normy DIN) oraz dopuszczalnej masie całkowitej 16 t. Swoimi osiągami oraz bogatym wyposażeniem standardowym ma sprostać oczekiwaniom dużych gospodarstw rolnych.

Unikalny rotor i podbieracz

Szerokość podbieracza wynosi 2,1 m. Na nim zamocowane są wytrzymałe, profilowane oraz galwanizowane prowadnice, które współpracują z bezkrzywkowo oraz spiralnie sterowanymi palcami, zapewniając wyjątkowo długą żywotność. Współpracując z 35 nożami tnącymi, długość cięcia wynosi 40 mm. Wszystkie noże są zabezpieczone indywidualnie przeciw kamieniom za pomocą sprężyn, a ich wyciąganie do ostrzenia odbywa się w wygodny sposób, bez użycia jakichkolwiek narzędzi.

Rozładunek

Hydraulicznie napędzany przenośnik listwowo-łańcuchowy posiada 4 łańcuchy o średnicy 10 mm, które przeniosą nawet największą ilość materiału. Napęd ich jest rozdzielony, aby zwiększyć jego wytrzymałość. Wyładunek może zostać usprawniony poprzez zastosowanie dodatkowych 2 walców o dużej średnicy wspomagających rozładunek, dzięki którym kiszonka na pryzmie zostanie równomiernie rozrzucona.

System sterowania ISOBUS i Focus

Kverneland Taarup 10045 standardowo wyposażony jest w system sterowania przyczepą kompatybilny z Isobus 11783, co umożliwia sterowanie pracą przyczepy bezpośrednio poprzez terminal ciągnika. Dla użytkowników, którzy nie posiadają ciągnika wyposażonego w ISO, standardowym wyposażeniem jest panel obsługi funkcji maszyny z 6-calowym wyświetlaczem o nazwie Focus.

Kluczowe Technologie w Przyczepach Samozbierających

Czysty zbiór zielonki z podłoża, wysoka wydajność i precyzyjne cięcie to najważniejsze wymagania stawiane nowoczesnym przyczepom samozbierającym. Zespoły ładująco-tnące to bodaj najważniejsze podzespoły tych maszyn. W kontekście zastosowanych rozwiązań technicznych nie ma jednak złotego środka, dzięki któremu można osiągnąć idealne parametry dla wszystkich tych wymagań jednocześnie.

Czystość zbioru i wyzwania techniczne

W kwestii kopiowania terenu producenci prześcigają się w rozwiązaniach mających na celu ograniczenie wprowadzania do zielonki zanieczyszczeń. Czystość jej zbioru ma kluczowe znaczenie dla jakości uzyskiwanej paszy. W materiale zanieczyszczonym ziemią dochodzi do zwiększonej produkcji kwasu masłowego, który ze względu na nieprzyjemny zapach i gorzki smak obniża pobranie paszy.

Systemy podbierania zielonki

Podbieracze pchane vs. ciągnione

Ze względu na sposób prowadzenia podbieracza na rynku można się spotkać z dwoma typami rozwiązań:

• Podbieracze ciągnione: Wykorzystywane są na przykład w przyczepach firmy Schuitemaker. Producent wyszedł z założenia, że w pchanych podbieraczach istnieje większe prawdopodobieństwo ich zahaczania o podłoże na nierównościach. Argument ten, co prawda, stracił nieco na wadze wraz z wprowadzaniem nowych rozwiązań (np. dodatkowych kół i rolek kopiujących oraz ich wahliwych konstrukcji), jednak konstrukcja ciągnionych podbieraczy na podwoziu tandemowym rzeczywiście niemal uniemożliwia uszkodzenie darni i wprowadzenia ziemi lub torfu na podbieracz.
• Podbieracze pchane: Stosowane przez większość pozostałych producentów. Przykładowo, pchane podbieracze przyczep samozbierających firmy Pöttinger są konstrukcjami wahliwymi (zawieszenie na dwóch przegubowych ramionach nośnych), aby jak najlepiej kopiować teren. Zakres ich wychylenia wynosi 180 mm. Wahliwe podbieracze to także cecha przyczep rotorowych Krone MX i ZX, i również w ich przypadku dostępne są dodatkowe elementy kopiujące. Inni producenci również mają swoje pomysły na zniwelowanie negatywnego wpływu nierówności powierzchni na czystość zbioru: centralnie umieszczona za podbieraczem rolka występuje w przyczepach Fendt Tigo i Metaltech Roto, a w przyczepach Claas Cargos występuje centralne koło kopiujące.

Mechanizmy sterowania palcami: bezkrzywkowe vs. krzywkowe

Podobnie jak w sposobie prowadzenia podbieracza, również w przypadku prowadzenia jego palców są „dwie szkoły”:

• Podbieracze bezkrzywkowe: Występują w większości przyczep. Charakteryzują się przede wszystkim prostą konstrukcją; poprzez mniejszą liczbę ruchomych elementów są bardziej niezawodne, mniej podatne na zużycie i łatwiejsze w konserwacji. Wyższa prędkość obrotowa wpływa na zwiększenie przepustowości całego podzespołu, zwiększając tym samym wydajność maszyny. Ponadto takie rozwiązanie jest zazwyczaj tańsze od podbieraczy krzywkowych. W przyczepach Fendt Tigo stosowane jest rozwiązanie, w którym belki z palcami przymocowane są do dwóch ułożyskowanych tarcz, z których jedna napędzana jest za pośrednictwem przekładni łańcuchowej. Ciekawym rozwiązaniem może się pochwalić firma Krone; podbieracze Pickup EasyFlow zbudowane są z hydraulicznie napędzanego, pełnego bębna. W przypadku tych podbieraczy elementy robocze stanowią podwójne, sprężyste palce, ustawione w taki sposób, aby razem stanowiły kształt litery „W” (podobne ułożenie występuje też w podbieraczach przyczep m.in. Kverneland).
• Podbieracze krzywkowe: Pöttinger, Claas i Metaltech konsekwentnie decydują się na stosowanie bieżni krzywkowych. Co prawda, charakteryzują się dosyć skomplikowaną konstrukcją (konieczność zastosowania bieżni krzywkowej i wielu ruchomych elementów), jednak nadążny charakter przebiegu palców podbieracza w połączeniu z niższą prędkością obrotową w stosunku do pracy podbieraczy bezkrzywkowych (100 obr./min wobec ok. 185 obr./min) charakteryzuje mniejsza agresywność pracy. Skutkuje to obniżoną ilością cząstek gleby, a także niwelowaniem efektu ustawiania się źdźbeł wzdłuż zębów rotora, co ma pozytywny wpływ na jakość cięcia materiału. Również podawanie materiału do rotora tnącego odbywa się bardziej płynnie i nie występuje w tym przypadku efekt „rzucania” materiału na rotor.

Ocena najlepszego rozwiązania nie jest łatwa, ponieważ zarówno jedno, jak i drugie ma swoje wady i zalety. W celu równomiernego rozprowadzenia pokosu na podbieraczu niemal wszyscy producenci stosują dociskacz rolkowy, który ma też za zadanie wstępne zagęszczenie materiału również w celu zminimalizowania jego strat. W celu odciążenia podbieracza i zmniejszenia zapotrzebowania na moc, w przyczepach Schuitemaker Rapid rolka napędzana jest hydraulicznie.

Konstrukcja rotora tnącego

Rotor jest podzespołem mającym na celu transport materiału z podbieracza do skrzyni ładunkowej maszyny oraz „przepchnięcie” go przez noże. Współcześnie używane rotory to zazwyczaj konstrukcje spiralne, napędzane za pośrednictwem zębatych przekładni czołowych pracujących w kąpieli olejowej. Jednak jeśli chodzi o sposób ułożenia zębów, wyjątek stanowią produkty Kverneland serii R i Vicon Rotex, w których zastosowano ułożenie na kształt litery V.

• W przypadku konstrukcji z pchanym podbieraczem, rotor kieruje materiał do kanału znajdującego się za nim.
• Rotory przyczep Schuitemaker Rapid pracują w odwrotnym kierunku i kierują materiał do kanału przed rotorem.
• W przyczepach Claas Cargos z serii 700, 8000 i 9000 zastosowano spiralny, dziewięciorzędowy rotor o średnicy 860 mm. Zęby rotora przykręcane są do jego płaszcza w trzech segmentach, dzięki czemu ułatwiona jest ich wymiana. Większa liczba rzędów ma skutkować bardziej płynnym przepływem materiału i lepszą jakością cięcia.
• W mniejszych modelach przyczep rotorowych zwykle mamy do czynienia z 5 lub 6 rzędami zębów, np. w przypadku przyczep Vicon 7.42V i 7.44V zastosowano nagarniacz RotoControl, zbudowany z 6 ruchomych rzędów zębów ułożonych w linii prostej.
• Ciekawe rozwiązanie zastosowano w przyczepach marki Bergmann Royal. Jest to dwurotorowy system załadowczy, w którym procesy cięcia i ładowania zostały rozdzielone; czterorzędowy rotor kieruje materiał na noże, po czym kanałem załadowczym jest on kierowany na palce dwurzędowego rotora załadowczego. Tego typu rozwiązanie pozwoliło ograniczyć zapotrzebowanie na moc, a także - poprzez wydłużenie drogi przepływu zielonki - wyeliminowało potrzebę obniżenia przedniej części podłogi, co jest praktykowane w przypadku przyczep pozostałych producentów.

Systemy cięcia i zabezpieczenia noży

Długość cięcia

Im drobniej pocięty materiał, tym większe możliwości jego zagęszczenia, zarówno w przyczepie, jak i na pryzmie. Regulacja długości cięcia materiału w przyczepach samozbierających odbywa się poprzez zmianę liczby noży z belki tnącej. Minimalne wartości w zakresie cięcia materiału są dosyć zróżnicowane w zależności od maszyny:

• Przyczepy Metaltech Roto przy pełnej obsadzie noży osiągają teoretyczną długość cięcia na poziomie 50 mm.
• W belkach przyczep Pöttinger Faro Combiline zastosowano 31 noży, co pozwoliło na osiągnięcie minimalnej długości cięcia materiału na poziomie 45 mm. W belkach przyczep Europrofi Combiline dzięki 35 nożom udało się zredukować długość cięcia do 39 mm, zaś belka Powercut ma aż 45 noży, dzięki którym wartość ta spada do 34 mm.
• W zależności od modelu, w przyczepach Vitesse dostępnych jest 39, 45 lub 50 noży, a długość cięcia to 39 lub 35 mm.
• System cięcia przyczep Rapide firmy Schuitemaker składa się z 43 noży, dzięki którym osiągnięto minimalną długość cięcia na poziomie 44 mm.
• Teoretyczna minimalna długość cięcia zielonki dzięki 40 nożom w przyczepach Claas Cargos wynosi 38 mm, a belki nożowe mniejszych przyczep Quantum mają 33 noże tnące na długość 45 mm.
• Przyczepy Krone MX dysponują 41 nożami tnącymi zielonkę na odcinki o długości 41 mm.
• W maszynach Vicon/Kverneland, w zależności od modelu, można skorzystać z działania 16, 33 i 35 noży.

Zabezpieczenie noży przed ciałami obcymi

Ważnym aspektem jest rodzaj zabezpieczenia noży przed ciałami obcymi, ponieważ to od niego w dużej mierze zależy częstotliwość ich ostrzenia.

• W przyczepach Metaltech Roto 27 noży zabezpieczonych jest indywidualnie za pomocą sprężyn.
• Podobnego typu zabezpieczenia wykorzystano w przyczepach Fendt Tigo.
• Pöttinger stosuje opatentowany system ochrony noży przed ciałami obcymi. Mniejsze kamienie wylatują z zespołu na odcinku między podbieraczem a rotorem, a większe ciała obce rotor przyciska do noża, powodując, że ten się odchyla. Następnie rolka trzymająca tył noża wyczepia się ze swojej blokady, robiąc miejsce dla wylotu ciała obcego. Siła oporu zostaje zredukowana, co chroni nóż przed stępieniem. Po opuszczeniu belki nożowej przez ciało obce, nóż powraca do swojej pozycji wyjściowej.
• Zaawansowane systemy zabezpieczenia noży można spotkać także w przyczepach marki Strautmann. Indywidualne zabezpieczenie uruchamiane jest w momencie, kiedy ciało obce ma kontakt z dolną częścią noża. Wychyla się on wtedy, zupełnie opuszczając kanał, a ostrze pozostaje nienaruszone.
• W przyczepach Schuitemaker Rapide zabezpieczenie noży przed ciałami obcymi jest hydrauliczne, a wartość ciśnienia może być regulowana przez operatora.
• W przyczepach Claas Cargos również istnieje możliwość regulacji siły indywidualnych zabezpieczeń.

Systemy demontażu i ostrzenia noży

Producenci również ułatwiają proces demontażu noży do ostrzenia:

• W przyczepach Fendt Tigo jednostronnie ząbkowane noże po odblokowaniu sekcji można demontować beznarzędziowo. Z użyciem dźwigni można wyłączyć z pracy połowę noży i zmienić teoretyczną długość cięcia z 37 do 74 mm.
• Austriacki producent Pöttinger stosuje system centralnego odblokowywania noży do wyjęcia w celu ich naostrzenia, bez konieczności korzystania z narzędzi (np. Jumbo Combiline), a system Easy Move pozwala na łatwy dostęp do belki. Noże wykonano z hartowanej stali narzędziowej z wytłoczonym, fałdowanym szlifem. W przypadku pracy na zakamienionych łąkach producent proponuje noże Durastar, które są dodatkowo wzmacniane. Pöttinger udostępnia również dwustronne noże Twin Blade, w przypadku których po zmianie strony tnącej można kontynuować pracę.
• W przyczepach Schuitemaker Rapide zapasowe noże dostępne są z zasobnika po obu stronach przyczepy.
• W Claas Cargos belka nożowa w celu wymiany noży jest opuszczana, jednak opcjonalnie producent proponuje komorę cięcia opuszczaną hydraulicznie.
• W przyczepach Krone MX zespół tnący w celu wymiany noży lub ostrzenia może być wysunięty poza obrys przyczepy.

Rozwiązywanie zatorów

Usuwanie zatorów w większości rotorowych przyczep samozbierających odbywa się poprzez opuszczenie belki nożowej, a tym samym zmniejszenie oporu dla przepływającej masy. W przyczepach Pöttingera możliwe jest uchylenie komory cięcia, a Claas proponuje system automatyczny; w razie powstania zatoru podstawa zespołu obniża się automatycznie. Odchylają się również dźwigary noży, a sygnał akustyczny informuje operatora o konieczności zatrzymania. Jak widać, wybór zespołów podbierająco-tnących przyczep samozbierających jest bardzo duży, a ich konstrukcja różni się między producentami, oferując różnorodne rozwiązania technologiczne.

tags: #kverneland #przyczepa #samozbierajaca