Historia ładowaczy kołowych z fabryki w Weimarze to proces ciągłego doskonalenia konstrukcji, które miały zrewolucjonizować prace przeładunkowe w rolnictwie i przemyśle. Ewolucja tych maszyn, od prostych urządzeń linowych po zaawansowane hydraulicznie koparko-ładowarki, stanowi ważny rozdział w technice rolniczej.
Początki: Model T-170
W 1954 roku inżynierowie z fabryki kombajnów w Weimarze otrzymali zlecenie opracowania samojezdnego ładowacza obornika. Maszyna miała ostatecznie wyprzeć widły z rolnictwa i spełnić oczekiwania wysokotowarowych hodowli. Efektem tych prac był model T-170, zaprezentowany w 1956 roku.
Konstrukcja ta posiadała czterokołowe podwozie z przednimi kołami skrętnymi. Do napędu zastosowano 10-konny silnik 1 NVD 14 SRW, wyprodukowany przez VEB Elbenwerk Rosslau. Kluczowe parametry techniczne maszyny obejmowały:
- Zakres obrotu wokół osi: 360°
- Wysięgnik: dwie belki o profilu rurowym o długości 6,1 m
- Wysokość podnoszenia chwytaka: 4,3 m
- Praca z hakiem: do wysokości 6 m
- System sterowania: linkowy, wspomagany sygnalizatorem przeciążenia masztu
Ewolucja konstrukcji: Model T-172
Na podstawie doświadczeń eksploatacyjnych, na początku lat sześćdziesiątych opracowano ulepszoną wersję - T-172. Głównym celem modernizacji było zwiększenie udźwigu maszyny. Zamiast belek rurowych zastosowano szerokie, profilowane belki ceownikowe.
Wysięgnik składał się z dwóch części, dzięki czemu w razie potrzeby mógł zostać skrócony, co pozwalało zwiększyć udźwig z 700 do 1000 kg. Pochylenie ramienia wysięgnika odbywało się już za pomocą siłownika hydraulicznego, jednak praca chwytaka nadal opierała się na systemie lin. To rozwiązanie pozwoliło zredukować liczbę dźwigni sterujących do dwóch, co znacząco ułatwiło obsługę.
Przełom technologiczny: Seria T-174
Wymogi gospodarki NRD wymusiły stworzenie bardziej wszechstronnej maszyny, co zaowocowało projektem T 174, który pojawił się w 1965 roku. Była to konstrukcja opracowana od podstaw, wyposażona w całkowicie hydrauliczny układ sterowania wysięgnikiem i chwytakami.
Fortschritt T174-1 - Rozgarnianie gruzu
Specyfikacja techniczna i funkcjonalność
| Cecha | Opis |
|---|---|
| Napęd | Dwucylindrowy silnik o mocy 34,5 KM |
| Podwozie | Napęd 4x4 z blokadą mostu tylnego (załączany dźwignią) |
| Układ kierowniczy | Wspomaganie hydrauliczne „Perimat” |
| Kabina | Ogrzewanie/wentylacja z nadmuchem na szybę |
Modernizacje i zastosowania
W 1968 roku na linii produkcyjnej pojawił się ulepszony model T 174-1, a w 1974 roku do produkcji wszedł T 174-2. Wersja ta wyróżniała się:
- Wahadłową osią przednią poziomowaną siłownikami hydraulicznymi
- Wspornikiem z hydraulicznymi łapami podparcia tylnej osi
- Drążkami kierowniczymi umieszczonymi wewnątrz za osią przednią
- Poprawioną trwałością napędu na wszystkie koła
Podczas gdy w NRD maszyna ta stała się powszechna w wielu gałęziach gospodarki, w Polsce ładowacz T-174 odgrywał mniejszą rolę w rolnictwie. Spotykano go jednak często przy pracach melioracyjnych, w drogownictwie oraz w energetyce przy wykonywaniu wykopów pod infrastrukturę.