Lublin Wywrotka – Specyfikacja i Rozwój

Historia Lublina, następcy kultowego Żuka, to saga długa i złożona, pełna wyzwań ekonomicznych i technologicznych. Choć seryjną produkcję uruchomiono 15 października 1993 roku, to prace konstrukcyjne rozpoczęły się już w 1976 roku. Niestety, ze względu na problemy ekonomiczne PRL, wprowadzenie nowego auta do oferty zajęło aż 17 lat.

Ewolucja i Warianty Nadwozia

Pierwsza Generacja Lublina (1993-1997)

Początkowo, ze względu na ograniczone możliwości finansowe, Fabryka Samochodów w Lublinie (wcześniej Fabryka Samochodów Ciężarowych) skoncentrowała się na najprostszej, ale uniwersalnej wersji: krótkim podwoziu o DMC 2,9 tony z pojedynczą kabiną dla trzech osób. Podwozie to było zabudowywane skrzynią ładunkową z plandeką lub nadwoziem kontenerowym. Pierwsze Lubliny wyposażono w 4-cylindrowy silnik wysokoprężny Andoria 4C90 o pojemności 2417 cm³, generujący 70 KM przy 4200 obr./min i 145 Nm momentu obrotowego. Napęd przenoszony był na sztywny tylny most poprzez 4-biegową skrzynię manualną, a w układzie hamulcowym zastosowano bębny przy wszystkich kołach. W 1994 roku, w odpowiedzi na zapotrzebowanie klientów na wersje z nadwoziem zamkniętym, przygotowano kryzysową wersję 3392 - laminatowy furgon, produkowany przez firmę Moto-Sport z Ostródy. Produkcja małoseryjnych furgonów 3302 rozpoczęła się również w 1994 roku.

Wpływ Inwestora Zagranicznego i Rozwój Gamy (1995-2000)

Zastrzyk finansowy od koreańskiego koncernu Daewoo w 1995 roku przyspieszył rozwój Lublina. Pojawił się model 3304 wyposażony w turbodoładowany silnik 4CT90 o mocy 90 KM. Na początku 1997 roku wprowadzono do sprzedaży furgony z podwyższonym dachem (3382/3384) oraz wersje Towos (3322/3324) przeznaczone do przewozu 6 osób. Wraz z rządami Daewoo, wzbogacono wyposażenie dodatkowe Lublinów. Specjalną, ale krótkotrwałą wersją, był ambulans typ 3333, bazujący na integralnym furgonie z podwyższonym dachem, wyposażany w silniki benzynowe (Peugeot XU10 2C o mocy 107 KM, później Daewoo 105 KM) lub doładowane diesle (Perkins Prima 80T - 81 KM, później Andoria 4CT90 - 90 KM). Karetka ta standardowo posiadała 5-biegową skrzynię i hamulce tarczowe na osi przedniej.

Lublin II (1997-1999)

Modernizacja Lublina, znana jako Lublin II, została zaprezentowana 21 marca 1997 roku. Wprowadzono w niej 510 zmian konstrukcyjnych i 750 nowych elementów. Zmiany zewnętrzne obejmowały nową atrapę chłodnicy, przedni zderzak i ramiona wycieraczek, natomiast całkowitemu przeobrażeniu uległo wnętrze. Zwiększono zasięg pojazdu dzięki zbiornikowi paliwa o pojemności 85 litrów (wcześniej 60 l). Poprawiono bezpieczeństwo, montując układ hamulcowy firmy Lucas z tarczami na osi przedniej i powiększonymi bębnami z tyłu, wyposażony we wspomaganie podciśnieniowe. W standardowym wyposażeniu znalazła się 5-biegowa skrzynia typu TS5-21. Wprowadzono długo oczekiwane wersje, takie jak podwozie do zabudowy i mikrobus. Wersje o długim rozstawie osi i DMC do 3,5 tony, a także cięższe Lubliny oferowane w każdej wersji nadwoziowej, znacząco przyczyniły się do wzrostu sprzedaży. W 1998 roku poszerzono paletę silników o 4-cylindrową jednostkę benzynową australijskiej firmy Holden.

Lublin 3 (1999-2001)

Kolejna modernizacja, Lublin 3, wprowadzona w 1999 roku, objęła około 300 zmian konstrukcyjnych mających na celu poprawę jakości i walorów eksploatacyjnych. Wzmocniono zabezpieczenie antykorozyjne poprzez ocynkowanie niektórych elementów nadwozia. Główne zmiany objęły układ chłodzenia (nowa chłodnica Delphi), układ jezdny z resorami progresywnymi, układ kierowniczy (kolumna firmy JKC) oraz przeniesienia napędu (wał napędowy GKN). Zmieniono również przednie lampy narożne kierunkowskazów i świateł pozycyjnych, co wymusiło modernizację błotników i maski. Lublin 3 wyróżniał się także bocznymi kierunkowskazami z Poloneza Plus i masywniejszymi obudowami lusterek. W 2000 roku, we współpracy z firmą Szczęśniak Pojazdy Specjalne, wprowadzono do sprzedaży skrzyniowe Lubliny z długimi kabinami brygadowymi dla 5 osób.

Dane Techniczne Wersji Wywrotka i Pokrewnych

Lublin w wersji wywrotka (Andoria Mot, 2002-2003)

Po upadłości Daewoo Motor Polska pod koniec 2000 roku i lubelskiej fabryki w październiku 2001 roku, produkcję Lublina przejęła firma Andoria Mot. W grudniu 2001 roku spółka ta uzyskała prawa do produkcji Lublina 3 na 2 lata. W 2002 roku, podczas targów rolniczych Polagra, zaprezentowano wariant samowyładowczy (wywrotka) oraz ciągnik siodłowy. W 2003 roku wprowadzono długo wyczekiwaną wersję z fabryczną kabiną załogową dla 5 osób. Silnik został zmodernizowany - pod maskę trafił ulepszony typ 4CTi90-1BE6 z intercoolerem, spełniający normę Euro 3.

Intrall Lublin 3Mi (2005-2007)

W 2004 roku Intrall, kontrolowany przez rosyjski kapitał, przejął prawa do produkcji Lublina. W marcu 2005 roku rozpoczęto produkcję Lublina 3Mi. Model ten wyróżniał się nową atrapą chłodnicy i okrągłymi reflektorami przednimi, nawiązującymi do Żuka. W odmianach furgon, kombi i mikrobus zastosowano nowe, również okrągłe, lampy tylne. Model 3Mi wyposażano w zmodernizowany silnik Andoria 4CTi90-1BE o mocy podniesionej do 102 KM (wcześniej 90 KM) i maksymalnym momencie obrotowym 230 Nm, łączony z koreańską skrzynią KIA PD.97 lub polską TS5-21. Nowością była możliwość wyposażenia Lublina we włoskiego diesla Iveco 8140.43S z wtryskiem Common-Rail. Silnik o pojemności 2,8 litra generował 125 KM oraz 290 Nm i został zblokowany z 5-biegową skrzynią Iveco typ 2825 S, a później 5S300.

Charakterystyka Ciężarowej Wersji 3Mi (2006)

Pod koniec stycznia 2006 roku pojawił się nowy typ Lublina o kodowym oznaczeniu 0756 / 3756 (podwozie / skrzyniowy). Był to typowy lekki samochód ciężarowy o masie całkowitej do 4,6 tony i ładowności 2450 kg. Wyróżniał się zwiększonymi wymiarami zewnętrznymi oraz zastosowaniem podwójnych kół na osi tylnej (tzw. bliźniaków). Odmienne było również zawieszenie przednie, gdzie zastosowano niezależne zawieszenie na podwójnych wahaczach z poprzecznym resorem kompozytowym. Napęd stanowił silnik Iveco o mocy 125 KM. W marcu 2007 roku rozpoczęto produkcję Lublina 3Mi z nowym silnikiem Andoria ADCR spełniającym normę emisji spalin Euro 4. Jednostka o pojemności 2,6 litra generowała 115 KM.

DZT Pasagon / Honker Van (2011-2013)

W 2008 roku fabrykę w Lublinie przejęła firma DZT Tymińscy. Aby uniknąć opłat za nazwę handlową, Lublin został przemianowany na Pasagon. Pojazd poddano kolejnej modernizacji, która objęła przednią część nadwozia: oświetlenie, maskę, błotniki oraz atrapę chłodnicy, nawiązującą do Lublina 51. Produkcja seryjna Pasagona ruszyła 3 stycznia 2011 roku. Pasagon był oferowany wyłącznie w wariantach z długim rozstawem osi i o DMC 3,5 t, jako podwozie lub samochód skrzyniowy (kabiny krótka lub brygadowa) oraz w odmianach furgon (niski i wysoki dach) i kombi (towarowo-osobowa). Do napędu zastosowano 4-cylindrowy silnik wysokoprężny Andoria ADCR o pojemności 2636 cm³, mocy 115 KM i maksymalnym momencie obrotowym 250 Nm, zblokowany z 5-biegową manualną skrzynią biegów. Zawieszenie pojazdu stanowiła sztywna belka przednia oraz tylny most napędowy, oparte na podłużnych resorach piórowych i amortyzatorach hydraulicznych. We wrześniu 2012 roku nazwa pojazdu została zmieniona na Honker Van, a później Honker Cargo. Produkcja ostatecznie zakończyła się w 2013 roku.

Powszechne Problemy Eksploatacyjne i Utrzymanie

Lubliny ostatnich serii, choć bardziej dopracowane, wciąż wymagają regularnego serwisu. Typową piętą achillesową skrzyniówek jest elektryka oraz wrażliwe na przeciążanie zawieszenie. Na plus przemawiają skuteczne hamulce, poprawione zabezpieczenie antykorozyjne (szczególnie w ostatnich seriach) i niskie ceny na rynku wtórnym. Fabryczne skrzyniówki dostępne były w dwóch wersjach tonażowych: o DMC 2900 kg i 3490 kg. Rozstaw osi lżejszych modeli wynosił 2900 mm, a 3,5-tonowych 3433 mm. Fabryczne skrzynie miały długość 2720 mm lub 3300 mm, a standardowa wysokość aluminiowych burt to 400 mm. W zależności od wersji, Lublin mógł przewieźć 1105, 1520 lub 1580 kg ładunku. Zależne zawieszenie z kutą belką, resorami piórowymi i stabilizatorem poprzecznym z przodu oraz opartą na resorach jednolitą obudową mostu z tyłu jest przeciętnie trwałe i wymaga częstszego serwisu niż w furgonach, co około 50-60 tys. km. Silnik Andoria (turbodiesel o poj. 2417 ccm, mocy 90 KM) wytrzymuje do naprawy głównej 400-500 tys. km, ale zawodzi osprzęt (termostaty, sterowniki świec żarowych, gumowe kolanka w układzie intercoolera). Układ hamulcowy jest skuteczny, jednak zdarzają się pęknięcia przewodów hydraulicznych. Problemem bywa również nieszczelność kostek elektrycznych tylnego oświetlenia. W starszych modelach smarowanie zwrotnic zalecano co 3,5 tys. km, a w nowszych co 10 tys. km, aby zapobiec zapiekaniu.

Przegląd Danych Technicznych Intrall Lublin 3 (2004-2007)

tags: #lublin #wywrotka #dane #techniczne