Ryś Rudy (Bobcat) i Kot Rasy Amerykański Ryś

Artykuł ten poświęcony jest dwóm różnym, choć często mylonym stworzeniom: dzikiemu rysiowi rudemu (Lynx rufus), zwanemu również bobcatem, oraz kotu rasy amerykański ryś (American Lynx), który jest rasą kota domowego o wyglądzie zbliżonym do dzikiego rysia. Omówione zostaną ich charakterystyki, występowanie, tryb życia oraz cechy, które je odróżniają.

Ryś Rudy (Lynx rufus) - Dziki Drapieżnik Ameryki Północnej

Systematyka i Występowanie

Ryś rudy (Lynx rufus) to drapieżny ssak z rodziny kotowatych. Johann Christian Daniel von Schreber opisał ten gatunek po raz pierwszy w 1777 roku w swoim dziele "Die Säugetiere in Abbildungen nach der Natur mit Beschreibungen", nadając mu nazwę Felis rufus (łac. "kot rudy"). Naukowcy długo dyskutowali, czy powinien otrzymać systematyczną nazwę Lynx rufus, czy Felis rufus, co było częścią większej debaty o klasyfikacji rysi. Ryś rudy prawdopodobnie wyewoluował z rysia euroazjatyckiego, który przybył do Ameryki przez Beringię w plejstocenie, około 2,6 miliona lat temu. Pierwsze osobniki pojawiły się w południowej części Ameryki Północnej i zostały odcięte od reszty populacji przez lodowiec, ewoluując w rysie rude około 20 000 lat temu. Druga populacja, która przybyła później z Azji, dała początek rysiowi kanadyjskiemu.

Występuje w Ameryce Północnej, na większości terenów kontynentalnych Stanów Zjednoczonych, od południowej Kanady do północnego i środkowego Meksyku. Żyje na terenach zalesionych, a także na półpustyniach, terenach zurbanizowanych i bagnistych. Występuje na większości swego pierwotnego zasięgu występowania.

Liczba podgatunków rysia rudego nie jest do końca ustalona z powodu braku barier geograficznych na terenie jego występowania i niewielkich różnic między podgatunkami. Najczęściej wyróżnia się dwanaście, jednak ostatnie badania molekularne sugerują, że w Ameryce Północnej na północ od Meksyku można rozpoznać tylko dwa podgatunki, reprezentowane przez dwie oddzielne linie genetyczne podzielone przez Wielkie Równiny.

Charakterystyka Fizyczna

Ryś rudy jest najmniejszym przedstawicielem rodzaju Lynx. Z szarobrązowym futrem, bokobrodami i czarnymi pędzelkami, jest podobny do innych przedstawicieli tego rodzaju. Jest mniejszy od rysia kanadyjskiego i dwa razy większy od kota domowego. Posiada charakterystyczną czarną kratę na przednich łapach oraz krótki ogon z czarnymi, poprzecznymi pręgami. Jego futro może przybierać różne barwy; zazwyczaj jest szarobrązowe z czarnymi plamami i czarnymi pasami na tylnych łapach i ogonie. Czarny wzór spełnia rolę kamuflażu. Uszy są nakrapiane, z czarnymi końcówkami i krótkimi, czarnymi pędzelkami sierści. Broda, wargi i spód ciała są zazwyczaj białawe.

Rysie rude żyjące na terenach pustynnych na południowym zachodzie mają jaśniejsze futro, podczas gdy osobniki żyjące w lasach na północy są ciemniejsze. Kocięta rodzą się pokryte sierścią i posiadają już plamy. Na Florydzie schwytano kilka osobników melanistycznych. Część twarzowa głowy rysia jest szeroka, otoczona kołnierzem długich włosów. Futro jest delikatne i łamliwe, ale za to dość długie i gęste. Nos jest różowo-czerwony, oczy żółte, z czarnymi źrenicami. Źrenice są pionowe, podłużne, w nocy rozszerzają się, by zwiększyć ilość światła wpadającego do oka. Rysie mają wyostrzone zmysły wzroku i słuchu, a także dobry węch. Bardzo dobrze się wspinają, potrafią też pływać, choć z reguły unikają wody.

Rozmiary i Waga

• Dorosły samiec: mierzy 70-120 cm (zwykle ok. 90 cm), włączając w to 10-18 cm ogon.
• Wysokość w kłębie: 36-38 cm.
• Waga samców: zwykle 7-14 kg (samice średnio 9 kg).
• Nowo narodzone kocię: waży 280-340 g, mierzy ok. 25 cm. Pod koniec pierwszego roku życia waży już 4,5 kg.

Rysie rude mieszkające na północy i na otwartych przestrzeniach są największymi osobnikami swego gatunku.

Środowisko i Zachowanie

Ryś rudy łatwo adaptuje się do różnych środowisk. Najbardziej lubi lasy - liściaste, iglaste i mieszane - ale, w przeciwieństwie do innych gatunków z rodzaju Lynx, może żyć także poza terenem leśnym. Jego środowisko życia obejmuje zarówno bagna Florydy, jak i tereny górskie. Może zamieszkać także w pobliżu osiedli ludzkich, jeśli znajdzie odpowiednie siedlisko. Wielkość populacji rysi zależy od liczby ich potencjalnych ofiar. Zwierzę wybierając swoje terytorium kieruje się także takimi kryteriami jak zabezpieczenie przed złą pogodą, obecność miejsc nadających się do odpoczynku, gęste podszycie, przydatne zarówno przy polowaniu, jak i podczas ucieczki, oraz brak obiektów zakłócających spokój rysia.

Tak długo, jak rysie rude mogą odnaleźć dla siebie odpowiednie środowisko, człowiek nie ma wielkiego wpływu na region ich występowania. Tylko rozległe, silnie zurbanizowane tereny są nieodpowiednie dla tych kotów. Rysie mogą występować na obrzeżach obszarów zamieszkanych przez człowieka, gdzie ludzka zabudowa sąsiaduje z dziką przyrodą. Jeśli rysia zaatakuje pies lub kot, zazwyczaj ucieka na drzewo.

Tryb Życia i Terytorium

Ryś rudy jest zwierzęciem prowadzącym nocny tryb życia. Staje się aktywny około trzy godziny przed zachodem słońca i pozostaje w tym stanie do około północy, następnie ponownie budzi się o brzasku. Jego aktywność kończy się około trzy godziny po wschodzie słońca. W ciągu doby przemierza na swoim terytorium 3-11 km. To zachowanie może zmieniać się wraz z porą roku, ponieważ rysie podczas zimy wykazują większą aktywność w ciągu dnia.

Rysie rude spędzają swoje życie w obrębie ściśle ograniczonego terytorium, którego wielkość zależy od płci osobnika i ilości dostępnej zwierzyny. Granice obszaru zajmowanego przez rysia są znakowane za pomocą moczu, kału i śladów pazurów na drzewach. Każdy osobnik posiada kilka kryjówek - zazwyczaj jedno główne legowisko i kilka pobocznych miejsc w odległych partiach jego terenu. Kryjówka taka to zazwyczaj dziura w pniu drzewa, miejsce w zaroślach lub jama pod kamieniami. Każde legowisko silnie przesiąka zapachem osobnika.

Rozmiary terytorium poszczególnych rysi rudych mogą znacznie różnić się od siebie. Specjaliści IUCN sugerują, że rozmiar zajmowanego terytorium może wahać się od 0,6 do 326 km². Badania przeprowadzone w Kansas wykazały, że terytorium samca wynosiło zwykle około 20 km², a samic - jedynie połowę tej wielkości. Rysie przybyłe z innych obszarów miały o wiele większe (około 57 km²) i słabiej oznaczone terytoria. Kocięta mieszkały zwykle na około 7 km².

Istnieją raporty o znacznej rozbieżności w rozmiarach terytorium zajmowanego przez rysie, w zależności od pory roku, ale są one niejednoznaczne. Jedne wskazują na zmiany terytoriów samców - od 41 km² do 100 km² w zimie. Z innych wynika, że samice, zwłaszcza te zdolne do rozmnażania się, poszerzają swoje tereny w zimie, ale samce po prostu zmieniają swe terytorium, a nie rozszerzają go, co jest zgodne z wcześniejszymi badaniami. Inne prace badawcze w kilku amerykańskich stanach nie wykazują zmian terytoriów lub zmiany te są niewielkie.

Jak większość kotowatych, ryś rudy jest samotnikiem, ale areały poszczególnych osobników często zachodzą na siebie. Co niezwykłe dla kotów, to samce są bardziej tolerancyjne wobec przedstawicieli swego gatunku, podczas gdy samice rzadko wchodzą na cudze terytoria. Na terytorium jednego samca może mieszkać kilka samic. Kiedy terytoria kilku samców nakładają się na siebie, ustalana jest między nimi hierarchia dominacyjna, w wyniku której nastąpić może czasowe usunięcie niektórych osobników z preferowanego obszaru.

Zagęszczenie Populacji

Zagęszczenie populacji rysiów rudych wykazuje duże wahania i może wynosić od 1 do 38 osobników na 65 km². Zazwyczaj na jednego rysia wypada około 13 km². Zagęszczenie populacji ma związek z proporcją liczby samców do liczby samic. Jeśli na jednym obszarze występuje dużo osobników, na jedną samicę wypada około 0,86 samca, choć badania w Kalifornii wykazały, że w miejscowej populacji na jedną samicę przypada 2,1 samca.

Dieta i Polowanie

Ryś rudy może obyć się bez jedzenia przez długi okres, jak również może zjeść naraz duże ilości pokarmu. Kiedy brakuje pożywienia, często poluje na duże ofiary i zachowuje część mięsa na później. Poluje z zasadzki, skacząc na ofiary z ukrycia lub chwytając po krótkim pościgu. Najchętniej łowi ssaki o wadze od około 0,7 do 5,7 kg. Wybór głównej ofiary zależy od terenu, na którym żyje ryś.

• Wschodnie Stany Zjednoczone: króliki z rodzaju Sylvilagus (m.in. królik bagienny i królik florydzki).
• Północ: zające amerykańskie.
• Tereny z obiema ofiarami (np. Nowa Anglia): ryś rudy poluje zarówno na jedne, jak i na drugie.
• Południe: zdarza się, że rysie polują głównie na gryzonie.

Ryś rudy, w przeciwieństwie do rysia kanadyjskiego, nie jest zbyt wybredny w wyborze ofiary. Poluje na zwierzęta różnych rozmiarów i dostosowuje technikę łowiecką do wielkości ofiary.

Techniki Łowieckie

• Małe zwierzęta (gryzonie, ptaki, ryby, owady): poluje na terenach obfitujących w te stworzenia. Ukrywa się i czeka, aż ofiara sama do niego podejdzie, a następnie rzuca się na nią i chwyta ją swymi pazurami.
• Większa zwierzyna (króliki, zające): śledzi z ukrycia ofiarę czekając, aż ta znajdzie się 6-10 metrów od niego, a następnie rusza do ataku.
• Duża zwierzyna (lisy, skunksy, norki, małe psy i koty, jelenie): Ryś rzadko poluje na dużą zwierzynę. Znane są przypadki ataków na gęsi i owce. Większe zwierzęta, takie jak konie i bydło nie są zagrożone. Według National Agricultural Statistics Service, rysie rude w 2004 roku zabiły w USA 11 100 owiec, czyli 4,9% ogólnej liczby tych zwierząt zabitych przez drapieżniki. Jednakże, niektóre przypadki mogły zostać błędnie zaklasyfikowane, ponieważ rysie rude są często posądzane o ataki, których dokonały inne zwierzęta. Rysie rude zabijają także jelenie, zwłaszcza w zimie, gdy mniejsza zdobycz jest trudno dostępna, lub kiedy populacja jeleni jest bardzo liczna. Badania przeprowadzone w Everglades wykazują, że większość ofiar (33 z 39) to cielęta, ale ryś może upolować zwierzę ważące osiem razy więcej od niego. Drapieżnik atakuje zazwyczaj, gdy jeleń odpoczywa leżąc. Ofiarę zabija przegryzając gardło. Po upolowaniu jelenia ryś nie zjada całej zdobyczy, ale część zakopuje pod śniegiem lub liśćmi i powraca do niej kilkukrotnie, by się pożywić.

Na główne ofiary rysia rudego polują także inne średniej wielkości drapieżniki zajmujące tę samą niszę ekologiczną. Badania w Maine wykazały niewielkie oznaki rywalizacji pomiędzy rysiem, kojotem i lisem rudym; dystans pomiędzy osobnikami należącymi do tych gatunków oraz obszar pokrywających się terytoriów okazał się różny dla poszczególnych obserwowanych w danym czasie zwierząt.

Rozmnażanie i Cykl Życia

Rysie rude żyją zwykle od sześciu do ośmiu lat, niekiedy dożywają dziesięciu. Po raz pierwszy przystępują do rozrodu zazwyczaj podczas drugiego roku ich życia, choć samice mogą rodzić małe już w pierwszym roku. Produkcja spermy rozpoczyna się każdego roku we wrześniu lub październiku i samce pozostają płodne do początku lata.

Dominujący samiec pozostaje z wybraną samicą i spółkuje z nią kilka razy, zazwyczaj w zimie i wczesną wiosną. Zwierzęta te parzą się zwykle od lutego do marca, choć pora zależy od miejsca życia rysia. Para podczas zalotów może podskakiwać, gonić się i zasadzać się na siebie. Inne samce mogą podchodzić do pary, ale nie próbują podkraść samcowi partnerki. Kiedy samiec wyczuje, że samica jest płodna, spółkuje z nią, trzymając ją zębami za kark. Samica może później odejść do innego samca, a samce zwykle podczas jednego sezonu godowego współżyją z kilkoma partnerkami. Podczas zalotów zwykle cichy ryś rudy może wydawać z siebie głośne krzyki, syki i inne dźwięki. Badania prowadzone w Teksasie sugerują, że rysie muszą mieć ustanowione terytorium, by móc się rozmnażać. Wyniki badań pokazują, że samce bez swojego terenu nie miały młodych. Samice znajdują się w rui co 44 dni, okres płodności trwa 10 dni. Rysie rude mogą rozmnażać się od osiągnięcia dojrzałości płciowej do końca życia.

Samica wychowuje młode samotnie. Po 60-70 dniowej ciąży, w kwietniu lub maju, rodzi od jednego do sześciu, zwykle 2-4 kociąt. Czasami pod koniec września może mieć drugi miot. Samica zwykle rodzi w zamkniętym miejscu, w małej jaskini lub w wydrążonym pniu. Młode otwierają oczy po dziewięciu lub dziesięciu dniach. Po czterech tygodniach zaczynają poznawać swoje otoczenie, po dwóch miesiącach przestają pić mleko. W wieku trzech do pięciu miesięcy zaczynają wędrować wraz z matką. Samodzielne życie rozpoczynają w wieku jednego roku.

Ślady i Tropienie

Ślad rysia w błocie. Ślad łapy rysia rudego to odcisk czterech palców bez pazurów (rysie, jak większość kotowatych, potrafią chować swoje pazury). Długość tropu wynosi około 2-8 cm. Gdy zwierzę idzie lub biegnie truchtem, ślady poszczególnych łap są oddalone od siebie o około 20-46 cm. Jak u wszystkich kotów, u rysia rudego tropy tylnych łap pokrywają się zwykle całkowicie ze śladami przednich. Tropy tego zwierzęcia łatwo odróżnić od śladu kota po ich wielkości.

Zagrożenia i Populacja

Dorosły ryś rudy ma poza człowiekiem niewielu wrogów, choć może zostać zabity podczas walki z innymi drapieżnikami. Pumy i wilki zabijają rysie, co zaobserwowano między innymi w Parku Yellowstone. Kocięta mogą zostać zabite przez sowy, orły, kojoty, lisy, a także przez inne dorosłe rysie. Jeśli populacja ofiar rysia jest mała, kocięta rzadko osiągają dorosłość.

Choroby, wypadki, myśliwi, samochody i niedostatek pożywienia to inne główne przyczyny śmierci rysiów. Młode, które opuściły matkę i rozpoczęły samodzielne życie, często giną, gdyż nie umieją jeszcze skutecznie polować. Badania przeprowadzone na grupie 15 osobników wykazały, że przeżywa średnio 62% młodych. Po zestawieniu tego z wynikami innych badań okazało się, że liczba ta waha się od 56% do 67%. U rysiów zaobserwowano także przypadki kanibalizmu, występującego, gdy liczba naturalnych ofiar jest zbyt mała, jednak są to przypadki rzadkie i nie mają znaczącego wpływu na liczbę zwierząt.

Rysie mogą być nosicielami zewnętrznych pasożytów, zwłaszcza pcheł i kleszczy, często także przenoszą pasożyty żyjące na ich ofiarach, przede wszystkim zającach i wiewiórkach. Pasożyty wewnętrzne są u rysiów rudych powszechne. Badania wykazały, że 52% osobników jest nosicielami pierwotniaka Toxoplasma gondii. Liczba ta wykazuje duże wahania wśród poszczególnych populacji. Jeden z gatunków roztoczy - Lynxacarus morlani - występuje jedynie na ciele rysi rudych.

Dawne obszary występowania rysia rudego obejmowały południową Kanadę, przez Stany Zjednoczone, aż do stanu Oaxaca w Meksyku. Obecnie gatunek występuje na większości swoich dawnych terenów. Zwierzę zniknęło ze środkowego zachodu Stanów Zjednoczonych, a także z terenów na północnym wschodzie, w południowej Minnesocie, wschodniej Dakocie Południowej, Iowa i większości Missouri. Najprawdopodobniej wiąże się to z rozwojem nowoczesnego rolnictwa. Rysie były także uważane za wymarłe w stanach Nowy Jork i Pensylwania, ostatnio jednak zanotowano spotkania z osobnikami na tych obszarach.

Populacja rysia rudego w Kanadzie jest ograniczona z powodu śniegu i obecności rysia kanadyjskiego. Ryś rudy nie lubi śniegu, ponieważ nie posiada charakterystycznych dla rysia kanadyjskiego szerokich łap i wskutek tego zapada się w sypkim podłożu. Rysie rude nie stoją na straconej pozycji podczas spotkań z innymi kotowatymi: w Nowej Szkocji zaobserwowano zagarnięcie terytorium rysia kanadyjskiego przez agresywnego rysia rudego.

Status Ochronny

Ryś rudy, jako gatunek z rodziny kotowatych, jest wymieniony w Załączniku II do Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES), co oznacza, że nie jest bezpośrednio zagrożony wyginięciem, ale polowania na niego muszą odbywać się pod ścisłą kontrolą. Status prawny zwierzęcia jest uregulowany we wszystkich trzech krajach, w których występuje. Spotkać go można również na wielu chronionych terytoriach Stanów Zjednoczonych, na jego głównym terenie występowania. United States Fish and Wildlife Service w 1988 oszacowało liczbę rysiów rudych w Stanach na około 700 000 - 1 500 000 osobników, a stan jego populacji jest uznawany za dobry.

Kot Rasy Amerykański Ryś (American Lynx) - Udomowiony Krewniak

Historia Rasy

Amerykański ryś (American Lynx) to domowy kot o wyglądzie miniaturowego rysia, jednak nie jest on wynikiem krzyżówki z dzikim rysiem. Jest to niezwykle rzadka rasa pochodząca z Ameryki Północnej. Na początku lat 80. XX wieku amerykańscy hodowcy Joe Childers z Karoliny Północnej i Robert Mock z Seatle postanowili wyhodować rasę kota podobnego do rysia. Założyli towarzystwo pod nazwą American Lynx Corporation i opracowali naukowy program hodowlany oparty na kojarzeniach niekrewniaczych. Ich celem było stworzenie kota z pędzelkami na uszach i kikutowatym ogonem. W powstaniu rasy brały udział koty domowe, a nie dzikie rysie.

Posłużono się rasami, które cechy te mają w genotypie. Pędzelki na uszach można było wprowadzić przez krzyżowanie z norweskimi kotami leśnymi i kotami Maine Coon. Pewności co do rasy nie ma, gdyż księgi hodowlane prowadzono niezbyt sumiennie. Przy okazji wprowadzono wraz z pożądanymi cechami także skłonność do występowania długich włosów oraz umaszczenie tabby. Cecha skróconego ogona pochodzi od japońskich bobtaili - nadawały się bardziej od manxów, gdyż skrócenie ogona u japońskich bobtaili nie niesie problemów z kręgosłupem i nie upośledza poruszania się kotów. W celu polepszenia kondycji zdrowotnej i utrwalenia pożądanych dziedziczonych cech wprowadzono do programu także kilka amerykańskich kotów krótkowłosych, które wywarły największy wpływ na budowę ciała nowej rasy. W pierwszych pokoleniach znajdowały się koty z normalnymi ogonami i bez pożądanych pędzelków na uszach. Jeszcze dzisiaj mioty amerykańskich rysiów nie są wyrównane pod względem fenotypu i konieczna jest dalsza konsekwentna selekcja.

Nie jest to jedyna rasa, która została stworzona stosunkowo niedawno z myślą o podobieństwie do dzikiego kota, jakim jest ryś. Poza rysiem amerykańskim podobieństwo wykazują m.in.: pixie-bob i amerykański bobtail.

Wygląd i Pielęgnacja

Amerykański ryś jest dużym kotem. Osiąga wagę około 6-10 kg. Jest muskularny. Jego kończyny powinny być długie (a tylne dłuższe od przednich), a łapy duże. Na uszach powinny być pędzelki, a ogon tego kota musi być czarny i krótki (może sięgać maksymalnie do kolana). Uznaje się zarówno odmianę krótkowłosą, jak i długowłosą, ale pierwsza jest pożądana, ponieważ na krótszej sierści lepiej widać pręgi lub cętki. W rasie dopuszczalne są dwa typy umaszczenia: tawny i lamparci, we wszystkich odmianach tabby aż do srebrzystego. Oba wzory są znane u orientalnych kotów krótkowłosych, lamparci jest odpowiednikiem cętkowanego tabby, tawny ma klasyczne oznaki tabby z prążkami na włosach. Nos średniej długości, szeroki, zagłębienia przy poduszeczkach z wąsami. Głowa średniej wielkości do dużej, w kształcie wyraźnie klinowata; szeroki, prawie kwadratowy pyszczek i wysoko umieszczone wydatne policzki; silny podbródek.

Rasa uchodzi za zdrową i odporną na niskie temperatury. Pielęgnacja tego kota nie powinna być czasochłonna. Wystarczy szczotkować go raz na kilka dni. Należy kontrolować stan jego uszu, oczu, zębów i pazurów. Niezbędne są także szczepienia i regularne badania.

Charakter i Usposobienie

Amerykański ryś może wyglądać groźnie, ale tak naprawdę ma łagodne usposobienie. Mocno przywiązuje się do swojego opiekuna i nie lubi się z nim rozstawać. Nie jest to kot, który długo może przebywać w samotności. Jest towarzyski i bardzo czuły. Powinien być łagodny względem dzieci, jednak ze względu na duże rozmiary tego kota, warto kontrolować ich wspólne zabawy.

Ten kot lubi się bawić, ale nie jest wielkim miłośnikiem wspinaczek. Za to bardzo chętnie poluje. To łowny kot, który nie nadaje się do życia w małym mieszkaniu. Ryś amerykański potrzebuje dużo przestrzeni i możliwość wychodzenia na dwór. Warto nauczyć go chodzenia na szelkach i zabierać go ze sobą na spacery lub dobrze zabezpieczyć ogród. Amerykański ryś lubi leniuchować, więc chętnie będzie leżeć na kanapie obok właściciela. Nie powinien niszczyć mebli, jeśli będzie miał drapak, na którym będzie mógł ostrzyć pazurki. Ten kot przywiązuje się nie tylko do człowieka, ale także do miejsca, dlatego nie lubi przeprowadzek.

Żywienie

Amerykański ryś lubi jeść, dlatego trzeba kontrolować jego wagę. Głównym pożywieniem kotów jest mięso, więc niektórzy właściciele decydują się na dietę BARF, ale zanim ten model żywienia zostanie wprowadzony w życie, należy zdobyć niezbędną wiedzę w tym zakresie. Ta dieta polega na podawaniu kotu surowego mięsa uzupełnionego o niezbędne suplementy. Bez problemu poradzi sobie z drobnymi kośćmi.

Innym rozwiązaniem są gotowe pokarmy. Na rynku dostępne są:

• Karmy podstawowe/bytowe/wysokomięsne: mogą być podawane codzienne. Zawierają wysoki procent mięsa i potrzebne witaminy, minerały oraz taurynę. W dobrej karmie nie powinno być zbóż oraz cukrów, ponieważ są one zbędne w diecie kota. Wysokomięsne puszki pomagają kontrolować ilość płynów przyjmowaną przez kota, ponieważ są bardzo wilgotne (około 80%).
• Karmy uzupełniające/filetowe: te można podawać raz na jakiś czas. Nie szkodzą, ale też nie zawierają wszystkich niezbędnych suplementów, aby mogły stanowić podstawę diety. Zazwyczaj jest to filet rybny lub drobiowy w galarecie albo w bulionie.
• Karmy suche: niektórzy opiekunowie kotów nie decydują się na podawanie suchego pokarmu. Koty czerpią wodę głównie z pożywienia, a sucha karma jest mało wilgotna (około 8-15%). Jeśli chcesz zachęcić kota do picia wody, możesz zakupić specjalną fontannę, ale nie każdy kot się do niej przekonuje. Sucha karma musi być przechowywana w szczelnym pojemniku.

Dostępność i Cena

Amerykański ryś (American Lynx) jest bardzo rzadki, więc może być problem z jego zakupem. Rasa ta nie jest hodowana w Polsce. Nieliczne hodowle tej rasy prowadzone są w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Sprowadzając kota zza granicy, trzeba liczyć się z dodatkowymi kosztami m.in. za transport. Cena kociąt zależy od wyglądu, rodowodu rodziców oraz przeznaczenia (do hodowli są droższe). Hodowcy często informują o nowych miotach na swoich stronach internetowych, ale też zamieszczają ogłoszenia na różnych portalach.

Kocięta muszą przebywać w hodowli, dopóki nie będą miały 12 tygodni. Bardzo często hodowcy przetrzymują je nieco dłużej, aby wydać je do nowego domu po zabiegu kastracji. Młode koty muszą być 2-3 razy odrobaczone i 2-3 razy zaszczepione. Każdy kociak ma także wszczepiany CHIP, którego numer zostaje umieszczony na rodowodzie kota. Opis powinien zawierać nie tylko informacje o kocie (data urodzenia, charakter, umaszczenie etc.), ale także o hodowli. Ważne jest to, do jakiego stowarzyszenia przynależy hodowla, ponieważ wiąże się to z koniecznością przestrzegania różnych zasad przez hodowców.

tags: #rys #amerykanski #bobcat