Siewnik zbożowy Poznaniak to legenda polskiego rolnictwa, uznawany za jeden z najbardziej znanych siewników mechanicznych w kraju. Produkowany od lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, przez lata był podstawowym narzędziem pracy w milionach hektarów pól - od wielkopowierzchniowych przedsiębiorstw po kilkuhektarowe gospodarstwa. Jego produkcją zajmowała się Fabryka Maszyn Rolniczych „Agromet-Kraj” w Kutnie, której historia sięga roku 1890, kiedy to Alfred Vaedtke uruchomił niewielką fabrykę specjalizującą się w produkcji młocarń, kieratów i sieczkarni. Po nacjonalizacji zakładu po drugiej wojnie światowej, firma przez lata była znana głównie z produkcji siewników zbożowych.
Charakterystyka i zastosowanie siewnika Poznaniak
Siewnik „Poznaniak” jest przeznaczony do rzędowego siewu nasion zbóż, strączkowych, oleistych, motylkowych i innych, wykorzystując kołeczkowe przyrządy wysiewające. Współczesne konstrukcje, takie jak siewnik Poznaniak 2.7, charakteryzują się lekką budową, co sprawia, że są szczególnie polecane do współpracy z zawieszanymi agregatami uprawowymi.
Szerokości robocze i pojemność zbiornika
Siewniki zbożowe POZNANIAK produkowane są w trzech szerokościach roboczych:
- 2,5 m
- 2,7 m
- 3,0 m
Największy zbiornik na ziarno może pomieścić aż 500 litrów materiału siewnego, co ułatwia ręczny załadunek z małych worków dzięki kracie umieszczonej wewnątrz zbiornika.
Redlice: typy i zastosowanie
Siewnik zbożowy Poznaniak może być wyposażony w różne typy redlic, w zależności od potrzeb gospodarstwa i warunków glebowych.
Redlice stopkowe
Lekkie redlice stopkowe na nośniku rurowym są zalecane na gleby lekkie i średnio-zwięzłe z małą ilością resztek pożniwnych. Posiadają specjalne obrotowe zapadki z tworzywa sztucznego, które zapobiegają zapychaniu się redlic glebą podczas cofania maszyny.
Redlice talerzowe „V-TECH”
Bardziej uniwersalną opcją są redlice talerzowe „V-TECH”, które sprawdzają się w każdych warunkach glebowych. Do nich można zamontować kółko dogniatająco-kopiujące (kółko dociskowe), które utrzymuje zadaną głębokość siewu. Skrajne redlice talerzowe w standardowym wyposażeniu siewnika pozwalają uzyskać zadaną głębokość pracy za kołami jezdnymi. Prosta regulacja punktowa z dociskiem sprężynowym zapewnia precyzyjne umieszczenie ziarna na właściwej głębokości w glebie. Masywne mocowanie redlicy na tradycyjnym zawiasie gwarantuje dobre kopiowanie terenu, a redlice posiadają indywidualny oraz centralny docisk realizowany za pomocą indywidualnych sprężyn.
Dane techniczne i innowacje
Siewnik Poznaniak charakteryzuje się kilkoma rozwiązaniami technicznymi, które wpływają na jego efektywność i komfort użytkowania:
- Bezstopniowa przekładnia: w żeliwnej obudowie gwarantuje dokładny i równomierny wysiew ziarna.
- Ruchoma belka zaczepowa: ułatwia agregowanie siewnika i poprawia zachowanie maszyny na nierównym podłożu.
- Blokada wieszaka przewodów: jest pewna i łatwa w obsłudze, a dokładne mocowanie pozwala zachować odpowiednią odległość łącznika gumowego od denka aparatu wysiewającego.
- Umiejscowienie dźwigni denek: na bocznej ścianie siewnika ułatwia regulację i przeprowadzenie próby kręconej.
- Hydrauliczne znaczniki przejazdów: sterowane dwoma siłownikami, umożliwiają pozostawianie śladu przejazdu na środek ciągnika.
- Dwuczęściowe, zintegrowane kółka wysiewające: do zbóż i rzepaku.
Wymiary siewnika Poznaniak 2.7
W przypadku siewnika Poznaniak „2.7” z 1978 roku, szerokość 2,7 metra odnosi się do szerokości od zewnętrznej części jednego koła do zewnętrznej części drugiego koła. Jest to szerokość robocza. Natomiast szerokość siewu wynosi 2,45 metra. Jest to kluczowa informacja dla planowania ewentualnego poszerzenia maszyny, które nie jest prostym zadaniem.
Skrajne redlice można zamontować w Poznaniaku, przykręcając je do ostatniej redlicy w siewniku. 2.7 metra to normalna szerokość robocza tego siewnika, obejmująca odległość między skrajnymi redlicami plus jedna redlica.
Siewnik Poznaniak na tle innych maszyn w latach 70. i 80.
HISTORIA FIRMY KORBANEK - NAJWIĘKSZY dealer maszyn rolniczych w Polsce! [Matheo780]
Wydanie „Informatora Agromy” z 1979 roku podawało ceny siewników zbożowych w Centrali Handlowej Sprzętu Rolniczego:
- Góral S012 (konny, 1,25 m) - 5200 zł
- Kaszub S014 (konny, 1,5 m) - 5800 zł
- Poznaniak S043 (ciągnikowy, 2,7 m) - 20,5 tys. zł
- Mazur S052 (ciągnikowy, 4 m) - 73 tys. zł
- Polanin S045 (ciągnikowy, 6 m) - 99 tys. zł
- SZU-3,6 (ciągnikowy, 3,6 m) - 79,5 tys. zł
Dla porównania, w 1979 roku Bizon Z056 kosztował 750 tys. zł, Ursus C330 bez dodatkowego wyposażenia - 145 tys. zł, Ursus C360 - 200 tys. zł, Fiat 126p - około 90 tys. zł, Fiat 125p - 170 tys. zł, a Polonez 1.3 - 250 tys. zł.
W 1985 roku ceny znacząco wzrosły. Według publikacji „Dane techniczno-eksploatacyjne maszyn i ciągników rolniczych”, Bizon Z056 kosztował 1,6 mln zł, Ursus C360 - 595 tys. zł, a Ursus C330 - 471 tys. zł. W ofercie siewników znajdowały się wtedy:
- Góral S012 - 40,4 tys. zł
- Kaszub S014 - 30,6 tys. zł
- Poznaniak S043 - 63,1 tys. zł
- SZU-3,6 - 106 tys. zł
Ceny skupu płodów rolnych w 1979 roku, według Głównego Urzędu Statystycznego, kształtowały się następująco:
- Pszenica: średnio 5200 zł/t
- Żyto: około 4350 zł/t
- Jęczmień: odpowiednio 5650 zł/t
- Owies: około 3850 zł/t
- Ziemniaki: średnio 2450 zł/t
- Buraki cukrowe: 1150 zł/t
- Żywiec wołowy: średnio 31,30 zł/kg
- Cielęcy: około 36,30 zł/kg
- Wieprzowy: średnio 44,90 zł/kg