Walec drogowy napędzany parą

Walec drogowy to maszyna używana do wyrównywania i kompaktowania nawierzchni. Walce to urządzenia przeznaczone do wykonywania prac gruntowo-drogowych. Dzięki nim można utwardzać jezdnie, a także place i ciągi komunikacyjne dla osób pieszych. Naszym celem jest realizacja ścieżek zawodowych naszych klientów poprzez oferowanie profesjonalnych kursów i szkoleń w zakresie obsługi tych maszyn.

Historia i zasada działania walców parowych

Proponujemy zrobić walec drogowy napędzany maszyną parową. Maszyna parowa z cylindrem wahliwym jest prostsza w konstrukcji niż z klasycznym rozrządem pary jak w lokomotywach, ale działa poprawnie i jest możliwa do zrobienia w warunkach domowych. Wał napędowy jest silnikiem, który przekazuje moc do koła napinającego, które wykonuje ruch obrotowy. Podczas pracy walec drogowy wykonuje ruch obrotowy, dzięki czemu może rozprowadzać ciśnienie na całej powierzchni nawierzchni. W ten sposób można uzyskać lepsze poziomy i większy stopień kompaktacji materiału budowlanego. Walec drogowy może być wykorzystywany do tworzenia nowej nawierzchni lub jej remontu.

Budowa modelu walca parowego

Dobrze zbudowany model powinien samodzielnie jeździć po pokoju, ugniatając dywan. Model składa się z trzech podstawowych zespołów elementów. Najważniejsza to maszyna parowa z jej tłokiem, cylindrem i kołem zamachowym umieszczonym w stojanie. Już sama w sobie jest ciekawym urządzeniem. Uruchomiona na próbę, choćby powietrzem z domowej sprężarki, da nam dużo satysfakcji i radości. Potem możemy przejść do dalszych elementów budowanego modelu. Druga część to kocioł zrobiony z puszki po czekoladzie wraz z blaszaną obudową, palnikiem i komorą spalania. Ostatnia to układ kół jezdnych samego walca i pasowe przeniesienie napędu. Możemy zrobić także mechanizm skręcania walca za pomocą archaicznej metody przewijania łańcucha po ślimaku. Tak kiedyś kierowano samojezdnymi lokomobilami i właśnie parowymi walcami drogowymi.

Narzędzia i materiały do budowy modelu

Projekt walca drogowego jest trudny i będzie wymagał od nas zastosowania nowej umiejętności, do tej pory jeszcze nie opisywanej, czyli lutowania przy pomocy palnika. Nowością może być odlewanie tłoka z metalu. Z domu prawdopodobnie poginą słoiki po ogórkach, a właściwie dekle od nich, rowerowe szprychy, blacha na parapety i stara teleskopowa antena radiowa, srebrny łańcuszek, sprężynki od długopisów i jeszcze kilka innych rzeczy. W sklepie AVT, wydawcy MT, dostaniemy potrzebne komplety śrubek, podkładek i nakrętek, także tam można kupić przydatną przekładnię.

Do wykonania modelu potrzebne będą następujące narzędzia:

• Wiertarka kolumnowa lub na statywie
• Koło z papierem ściernym zamocowanym do wiertarki
• Piła do metalu
• Duże nożyce do blachy
• Mały palnik do lutowania i topienia ołowiu
• Cyna i pasta lutownicza
• Rysik, punktak
• Narzynka M2 do gwintowania szprych
• Tradycyjna glutownica z klejem
• Nitownica do nitów oczkowych z niewielkim zapasem nitów

Komponenty walca parowego

Cylinder

Cylinder zrobimy z rurki mosiężnej o długości 60 milimetrów, średnicy wewnętrznej 10 milimetrów, a zewnętrznej 12 milimetrów. Rurka może być cieńsza, ale wtedy należy do niej odpowiednio dostosować wymiary. Z blachy miedzianej o grubości 0,5 milimetra wycinamy kółko o średnicy 12 milimetrów. Będzie ono deklem, czyli tylną ścianką zamykającą cylinder.

Tłok

Tą część odlejemy sobie sami z ołowiu. W niewielkim klocku drewnianym, centralnie wiercimy przelotowy otworek o średnicy takiej, jak posiadana szprycha, czyli 2 milimetry. Traktując ten otworek jako pilota, wiercimy drugi otwór wiertłem o średnicy 12 milimetrów, ale zagłębiając się w klocek na około 8 milimetrów. Do wiercenia otworów powinniśmy użyć wiertarki na kolumnie, aby były one prostopadłe do powierzchni klocka. W szerszy otwór wstawiamy wysmarowaną oliwą od środka rurkę cylindra. Za pomocą palnika topimy ołów. Jako tygla można użyć pokrywki od puszki, takiej jak po paście do butów. Należy w niej wygiąć dziubek, który ułatwi nam wylewanie roztopionego metalu. Roztopiony ołów wlewamy do formy, czyli rurki cylindra. Odczekajmy dłuższą chwilę, aż metal ostygnie. Zaraz potem możemy podnieść rurkę i zobaczymy, że dysponujemy tłokiem pasującym idealnie do cylindra i do tego trwale osadzonym na tłoczysku, czyli drucie ze szprychy. Jeśli zatkamy palcem tylny otwór cylindra i poruszymy tłokiem, powinniśmy czuć zmieniające się we wnętrzu cylindra ciśnienie.

Mechanizm rozrządu

Z kawałka mosiądzu o wymiarach 25x10x6 milimetrów wypiłowujemy kształt. Wiercimy w nim dwa otwory. Pierwszy ma 3 milimetry średnicy, a drugi 1 milimetr. Do większego wlutujemy śrubę M3, która stanie się osią obrotu cylindra. Przez mniejszy, 1 milimetrowej średnicy, na zmianę będzie dostawała się para z kotła i potem z niej ulatywała. Gładź oraz tylną okrągłą ściankę przylutujemy do cylindra. Do otworu wlutowujemy śrubę M3.

Koło zamachowe i oś

Koło zamachowe zrobimy z dekla od słoika. Do środka włożymy wieniec, czyli duże ciężkie kółko o średnicy 75 milimetrów. Oś koła zamachowego będzie zrobiona ze szprychy. Odcinamy kawałek o długości 110 milimetrów. Koło będzie od tej strony, gdzie jest gwint. Do drugiego końca przylutujemy korbowód. Oś gwintujemy za pomocą narzynki M2, ponieważ koło zamocujemy za pomocą nakrętek i przeciwnakrętek. Musi się obracać razem z osią i korbowodem. Gwintowanie przeprowadza się w ten sposób, że na mocno zamocowany w imadle drut nakręca się narzynkę w uchwycie. Koniec drutu powinien być lekko sfazowany pilnikiem. Gdy narzynka załapie, robi się jeden obrót w prawo, a potem jedną trzecią w lewo. W ten sposób zrywa się skrawane wióry i narzynka nam podczas pracy nie pęknie.

Stojan maszyny

Stojan wytniemy z blachy o grubości pół milimetra. Najpierw narysujmy jego kształt w skali 1:1 na kartonie. Dopiero od takiego szablonu trasujemy stojan na blasze. Po wycięciu blachę obrabiamy papierem ściernym, zaokrąglając wszystkie rogi i wygładzając brzegi. W miejscach pokazanych na rysunku wiercimy dwa otwory o średnicy 2,5 milimetra. Wyginanie blachy przeprowadzamy za pomocą kombinerek w imadle, pomagając sobie młotkiem. W desce, od jej czoła, wycinamy szczelinę, by ułatwić kształtowanie blachy.

Korbowód i korba

Wytniemy z blachy miedzianej w kształcie jak na rysunku. Przylutujemy go do osi koła zamachowego. Do drugiego otworu wlutujemy trzpień, w który trafi korba. W korbie wiercimy otwór o średnicy 2 milimetry, w który trafi trzpień korbowodu.

Druga gładź

Do stojana przylutujemy mosiężną płytkę będącą drugą częścią gładzi maszyny. Płytka ma wymiary 40x20x2 milimetrów. W płytce wiercimy trzy otwory: wlotowy o średnicy 1 milimetr i wylotowy o średnicy 2 milimetrów pary oraz ten, przez który przechodzi oś obrotu cylindra (średnicy 3 milimetrów). Zaczniemy od otworu 3 milimetrowego.

Wstępny montaż maszyny parowej

Przez otwory w stojanie przekładamy szprychę z zamontowanym do niej korbowodem. Z drugiej strony tej osi, za pomocą nakrętek M2 oraz przeciwnakrętki, mocujemy koło zamachowe. Cylinder z tłokiem umieszczamy w otworze płytki rozrządu. Na śrubę M3 zakładamy sprężynkę od długopisu i mocujemy śrubką, nie zapominając o podkładce. Ta sprężynka dociska obie gładzie do siebie, nie pozwalając parze uciekać na boki. Z drugiej strony łączymy za pomocą nakrętki i przeciwnakrętki korbowód. Zaznaczamy jego skrajne położenia i na gładzi odnajdujemy miejsce, gdzie powinny znajdować się otwory wlotowy pary i wylotowy. Wylotowy powinien mieć 2 milimetry, a wlotowy 1 milimetr średnicy. Chwilowo montujemy maszynę na drewnianym klocku. Badamy, czy koło obraca się bez oporów i czy otwory wlotowy i wylotowy trafiają na otworek cylindra. Z pewnością wszystko będzie wymagało regulacji. Także koło może wymagać wyważenia, co można zrobić za pomocą kilku rozpłaszczonych młotkiem ołowianych śrucin przyklejonych do obwodu koła w miejscu przeciwnym do tego, w którym koło uparcie zatrzymuje się, a które sobie określimy jako najcięższe. Celem ostatecznego testu działania maszyny parowej możemy podłączyć ją do sprężarki.

Budowa kotła

Kocioł zrobimy z metalowej puszki o wymiarach 110 długości na 70 milimetrów średnicy, ale takiej, którą można otwierać i zamykać deklem. Do dekla wlutowujemy rurkę o średnicy 3 milimetrów. Palenisko to mała rynienka z uchwytem. W palenisku muszą pomieścić się dwie małe białe pastylki paliwa turystycznego. Palenisko wytniemy i wygniemy z blachy 0,5 milimetra. Siatka tego paleniska jest na rysunku. Proponuję najpierw wyciąć szablon z kartonu, a dopiero potem trasować i ciąć blachę. Obudowę kotła wykonamy z blachy, trasując jej siatki według kartonowych szablonów. Wymiary należy dopasować do posiadanej puszki. Jeśli chodzi o otwory, to pod nity oczkowe wiercimy 5,5 milimetra, a tam, gdzie będą przechodzić druty zrobione ze szprych - 2,5 milimetra.

Koła jezdne

Koła jezdne zrobimy z czterech dekli od słoików. Mają po 80 milimetrów średnicy. W środku wklejone są plasterki drewna za pomocą kleju z glutownicy. Ponieważ wnętrze pokrywki jest pokryte tworzywem sztucznym, którego klej się nie trzyma, radzimy za pomocą dremela wyposażonego w mały kamień ścierny pozbyć się tego tworzywa. Dopiero teraz możemy wkleić drewno i przez obie pokrywki wiercimy centralny otwór na osie kół jezdnych. Osią kół będzie drut do szydełkowania o średnicy 3 milimetrów, nagwintowany na obu końcach. Pomiędzy kołami a paleniskiem na szprychę nałożone są przekładki dystansowe z dwóch odcinków rurki mosiężnej. Końce szprych zabezpieczone są nakrętkami i przeciwnakrętkami zapobiegającymi odkręceniu się podczas jazdy. Brzegi jezdne kół proponuję okleić taśmą aluminiową samoprzylepną na podkładzie z gumy.

Walec roboczy

Proponuję użyć niewielkiej puszki po na przykład przecierze pomidorowym. Łatwo go wydostać, w odróżnieniu od na przykład groszku, przez małe dziurki wywiercone z obu stron puszki. Suport walca wykonamy z blachy, trasując jego siatkę według kartonowych szablonów. Wymiary należy dopasować do posiadanej puszki. Górną część łączymy za pomocą lutowania. Otwór na oś wiercimy po zlutowaniu części w całość. Suport mocujemy do kotła za pomocą obejmy i śruby M3. Od dołu suport obejmuje puszkę kotła i zamocowany jest śrubą M3. Złącze jest przesunięte w prawo, tak by obok mieścił się uchwyt ze ślimakiem.

Uchwyt i mocowanie walca

Walec trzyma uchwyt w kształcie odwróconej litery U. Odpowiedni kształt wytniemy i wygniemy z blachy, dostosowując wymiary do wielkości posiadanej puszki. Uchwyt pracuje na osi zrobionej ze szprychy i nagwintowanej z obu stron. Szprycha osłonięta jest rurką dystansującą tak, by pracujący walec miał pewien luz względem uchwytu. Walec otoczony jest poziomym wieńcem. Kształt ten wygniemy z blachy. Walec obraca się na osi ze szprychy i nagwintowanej z obu stron, przechodzącej przez uchwyt i wieniec. Pomiędzy uchwytem a walcem nałożone są przekładki dystansowe z dwóch odcinków rurki mosiężnej, wymuszającej centralne położenie samego walca względem uchwytu. Nagwintowane końce szprych zabezpieczone są nakrętkami i przeciwnakrętkami.

Mechanizm skręcający

Składa się ze ślimaka zamocowanego w uchwycie przynitowanym do blach paleniska. Z jednej strony zamocowana jest zębatka współpracująca z trybem zębatym kolumny kierownicy. Ślimak zrobimy w ten sposób, że na rurkę mosiężną, zaślepioną z obu stron, nawiniemy gruby drut miedziany. Drut przylutujemy do rurki. Rurkę osadzimy w uchwycie na osi z drutu od szprychy. Kierownicę można wykonać na przykład z dużej tłoczonej podkładki z wywierconymi czterema otworkami. Mocujemy ją do szprychy, czyli kolumny kierownicy. Mechanizm kierowania walcem w rzeczywistości działał w ten sposób, że gdy kierowca kręcił potężną kierownicą, obracał się tryb zębaty poruszający ślimak, na którym przewijał się łańcuch. Łańcuch, zamocowany końcami do wieńca walca, obracał go względem pionowej osi i pojazd skręcał.

Kabina kierowcy walca i daszek

Kabinę kierowcy walca wytniemy z kawałka blachy 0,5 milimetra w kształcie jak na rysunku. Daszek ocieniający: Poszukajmy puszki, której blacha jest karbowana. Wycinamy z takiej blachy kształt daszku. Po oczyszczeniu papierem ściernym i zaokrągleniu rogów w imadle zaginamy okapy daszku. Daszek mocujemy nakrętkami do czterech szprych nad kabiną operatora walca. Do wyboru mamy lutowanie albo silikon.

Komin

W naszym przypadku komin pełni rolę ozdobną, ale jeśli nie macie dość, można zrobić odprowadzenie zużytej pary od maszyny do wnętrza komina, to zrobi świetne wrażenie. Zwiniemy go z blachy na kopycie z drewna. Kopyto wykonamy z tradycyjnie już skracanego trzonka od łopaty do śniegu. Wysokość komina 90 milimetrów, szerokość 30 milimetrów na górze i 15 na dole.

Montaż modelu i uruchomienie

Łączymy stojan maszyny z obudową kotła za pomocą dwóch nitów oczkowych umieszczonych w uprzednio przewidzianych miejscach. Mocujemy za pomocą czterech śrub kocioł, łącząc go z suportem maszyny parowej. Zakładamy suport walca i skręcamy śrubą obejmy. Mocujemy walec na jego pionowej osi. Mocujemy koła jezdne i łączymy je pasem transmisyjnym z kołem zamachowym. Do wyposażenia kotła można wykonać dodatkowo szkło wodowskazowe oraz zawór bezpieczeństwa. Całość uszczelnia się silikonem wysokotemperaturowym. Zawór bezpieczeństwa można zrobić z nagwintowanej rurki, sprężynki i kulki od łożyska. Na koniec przykręcamy komin oraz daszek.

Kocioł napełniamy wodą w ilości około 2/3 pojemności puszki. Rurka igelitowa łączy króciec kotła z króćcem maszyny parowej. Do palnika wkładamy dwie okrągłe pastylki paliwa turystycznego i zapalamy je. Nie zapomnijmy naoliwić mechanizm maszyny. Po niedługiej chwili woda zacznie wrzeć, maszyna powinna bez kłopotu ruszyć. Co jakiś czas oliwimy tłok, gładzie i mechanizm korbowy.

Rodzaje walców drogowych

Istnieje kilka rodzajów walców drogowych, a różnią się one głównie konstrukcją, przeznaczeniem i efektywnością zagęszczania. Walce drogowe są jednym z najważniejszych narzędzi wykorzystywanych do budowy i utrzymania dróg. Aby walec drogowy był skuteczny, powinien posiadać szereg cech. Przede wszystkim musi mieć odpowiednią wielkość i masę, aby można go było łatwo przesuwać po drodze. Powinien również mieć silnik o dużej mocy, który będzie w stanie napędzać walec z odpowiednią siłą. Kolejną ważną cechą jest to, że walec powinien być wyposażony w system hydrauliczny lub pneumatyczny do regulacji ciśnienia na drodze. Dzięki temu można dostosować ciśnienie do rodzaju asfaltu i warunków atmosferycznych.

Typy walców ze względu na sposób oddziaływania na podłoże

• Walce statyczne - to najpopularniejsze i najbardziej uniwersalne. Wykorzystywane są do zagęszczania gleby, asfaltu czy betonu.
• Walce wibracyjne - charakteryzują się dodatkowym mechanizmem wibracji, który zwiększa efektywność zagęszczania.
• Walce pneumatyczne - wyposażone są w ogumione koła, dzięki którym nie uszkadzają nawierzchni.

Inne kryteria podziału walców drogowych

Istnieją różne podziały walców drogowych ze względu na kryteria, takie jak między innymi: sposób oddziaływania na podłoże, liczbę osi i bębnów, sprężystość i kształt wałów, konstrukcję ramy czy wreszcie masę. Pod względem konstrukcji najczęściej wykorzystuje się walce dwuosiowe z ramą sztywną lub przegubową. Maszyny zwykle wyposażone są w jeden lub dwa bębny stalowe. Istnieją też walce ogumione, z rzędami kół zamiast jednolitych wałów oraz modele kombinowane (tzw. kombi).

Oferta nowoczesnych walców drogowych (przykład: Bomag i HMK)

W naszej ofercie znajdą Państwo nowoczesne walce drogowe, dzięki którym wykonanie wielu prac gruntowych będzie jeszcze łatwiejsze. Zapraszamy do szczegółowego zapoznania się z naszą ofertą. Oferujemy fabrycznie nowe maszyny do prac drogowych, które wyróżniają się dużą wydajnością, niezawodnością i wysokim komfortem pracy. Integralną częścią naszej oferty jest specyfikacja techniczna, w której podajemy wszystkie najważniejsze informacje na temat parametrów urządzeń, ich wymiarów, a także możliwości. Z naszej strony zapewniamy klientom profesjonalną obsługę i rzetelne wsparcie na każdym etapie realizacji zamówienia.

Walce HMK

U nas znajdą Państwo dwa podstawowe modele walców drogowych cenionej marki HMK. Mamy tu na myśli:

• model HMK 110 CS, którego moc silnika wynosi 154 KM,
• model HMK 130 CS, którego moc silnika wynosi 154 KM.

Obydwie maszyny ważą od 11 do 13 ton. Ich konstrukcja umożliwia punktowe oddziaływanie dużą masą na relatywnie niewielkiej powierzchni, dzięki czemu walce drogowe świetnie radzą sobie z różnymi rodzajami nawierzchni. Zachęcamy też do szczegółowego zapoznania się z dokładnymi parametrami obydwu maszyn, które można znaleźć w dołączonej specyfikacji technicznej.

Zalety walców HMK

Maszyny oferowane przez firmę Waryński to wysokiej jakości sprzęt, który został wyposażony w szereg praktycznych udogodnień. Najważniejszym komponentem maszyny jest tu oczywiście walec stalowy, który - w razie potrzeby - może zostać wprowadzony w wibrację ułatwiającą wyrównanie terenu. Atutem maszyn jest również wysoki poziom komfortu operatora. Walce posiadają m.in. uchwyt na tablet lub telefon, centrum audio, a także klimatyzację oraz wyświetlacz. Na uwagę zasługują również zainstalowane systemy bezpieczeństwa. Jednym z nich jest czujnik, który umieszczony jest w siedzeniu. Dzięki temu ryzyko poruszania się maszyny bez operatora siedzącego na swoim stanowisku spada do zera.

Bezpieczeństwo walców HMK

Każdy walec drogowy został wyposażony w kompletne oświetlenie, pasy bezpieczeństwa, a także w obrotowy sygnalizator świetlny, który sprawdza się w warunkach ograniczonej widoczności. W razie potrzeby operator maszyn może regulować prędkość pracy (4 różne tryby), a także - podczas cofania - aktywować sygnał dźwiękowy.

Walce Bomag

Charakteryzujemy najczęściej używane typy walców Bomag, czyli jednego z czołowych producentów tych maszyn na świecie. Niemiecka firma Bomag ma ponad 60 lat doświadczenia w produkowaniu walców drogowych wibracyjnych oraz innego sprzętu do zagęszczania, asfaltu i robót ziemnych. Używane walce Bomag cieszą się bardzo dużym zainteresowaniem klientów. Najwięcej ogłoszeń na platformie Mascus dotyczy modeli wibracyjnych: walców dwubębnowych i walców jednobębnowych. Nie brakuje też jednak innych maszyn, w tym walców drogowych ogumionych oraz typu kombi. W serwisie Mascus można znaleźć nie tylko wspomniane już rodzaje walców drogowych Bomag na sprzedaż. Na platformie pojawiają się też ogłoszenia na holowane walce drogowe wibracyjne i inne walce Bomag. Jest też szeroka oferta innych maszyn budowlanych Bomag.

Walce dwubębnowe (tandemowe) Bomag

Walce dwubębnowe, nazywane też walcami tandemowymi, to najczęściej wykorzystywane maszyny do asfaltu. Walce dwubębnowe Bomag są wydajne, ekonomiczne i mogą być stosowane praktycznie do wszystkich nowoczesnych materiałów asfaltowych. Zastosowano w nich też nowoczesne systemy wibracji, które wyjątkowo szybko i delikatnie zapewniają odpowiednią gęstość i wytrzymałość materiału. Gama maszyn jest też bardzo szeroka: od lekkich, kompaktowych walców Bomag do asfaltu, po średniej klasy maszyny oraz cięższe walce tandemowe z przegubowym układem kierowniczym lub z ławą skrętną.

Walce jednobębnowe Bomag

Zgodnie z nazwą, walec jednobębnowy posiada tylko jeden bęben umieszczony na przedniej osi. Na tylnej osi ma z kolei parę zwykłych kół. Wyróżnia go wyjątkowa wszechstronność. W przeciwieństwie do maszyn tandemowych, walec jednobębnowy częściej niż do asfaltu jest wykorzystywany do różnego rodzaju prac ziemnych. Dzięki odpowiedniej masie własnej połączonej z nowoczesnymi technologiami wibracyjnymi, walce jednobębnowe Bomag oferują bardzo dobre parametry zagęszczania, nawet przy materiałach o wysokim kącie tarcia wewnętrznego. Co więcej, walce drogowe wibracyjne z systemem Variocontrol (wibrator kierunkowy) pozwalają dostosować amplitudę automatycznie lub ręcznie. Maszyny marki Bomag dostępne są z bębnami czterech rodzajów (gładki bęben, bęben okołkowany, bęben do kruszenia skał i bęben o przekroju wieloboku).

Walce ogumione Bomag

Opony zapewniają lepszą przyczepność. Poprzez elastyczne balansowanie, w tym regulację ciśnienia, można łatwiej dostosować maszynę do bieżących warunków pracy bez zmiany obciążenia. Walce drogowe ogumione Bomag są szczególnie odpowiednie do zastosowań w trudnym terenie i na glebach spoistych. Walce Bomag ogumione mają dobre osiągi, które pomogą zwiększyć wydajność i produktywność na budowach dróg. Wyróżnia je też wysoki komfort pracy, łatwość obsługi i szybko reagujący sterownik jazdy.

Walce typu kombi Bomag

Walec typu kombi lub inaczej walec kombinowany to opcja pośrednia pomiędzy wspomnianymi już rodzajami maszyn. Jest połączeniem wibracyjnego walca dwubębnowego z gładkim stalowym bębnem z walcem drogowym ogumionym. Walce kombinowane są niezwykle wszechstronne, bo zapewniają jednocześnie dużą siłę zagęszczania oraz bardzo dobrą gęstość i uszczelnione wykończenie. Walce Bomag typu kombi zapewniają optymalne uszczelnienie oraz równomierne zagęszczenie asfaltu, zwłaszcza w przypadku mieszanek wrażliwych na zacieranie. Dodatkowe, opcjonalne osłony pozwalają zaś utrzymać temperaturę asfaltu przez dłuższy czas. Często ogłaszanym sprzętem w tej kategorii jest model BW 100 AC.

tags: #walec #drogowy #na #pare