Lokalizacja numerów identyfikacyjnych w ciągnikach rolniczych, zwłaszcza tych starszych, takich jak Ursus C-328 z rocznika 1961, często bywa problematyczna. Brak tabliczek znamionowych lub ich zniszczenie wymaga poszukiwania numerów nabitych bezpośrednio na elementach konstrukcyjnych. Prawidłowe zlokalizowanie tych numerów jest kluczowe dla identyfikacji pojazdu, jego historii oraz w procesie rejestracji.
Lokalizacja numeru podwozia w Ursusie C-328
W ciągniku Ursus C-328, numer podwozia jest wybity na korpusie skrzyni biegów z prawej strony. Dokładniej, znajduje się on w miejscu przewidzianym do przykręcenia drążka reakcyjnego. Na forum użytkownicy wskazują, że jest to:
- Po prawej stronie, w okolicach mocowania wspornika od drążka przedniej osi.
- W dolnym nadlewie, który był pierwotnie wolny, ponieważ podstawa drążka reakcyjnego mocowana jest na górny nadlew. W tym miejscu często nie ma potrzeby usuwać starych warstw farby, co ułatwia odczyt.
- Tam, gdzie przykręcony jest przegub kulowy od drążka wzdłużnego osi przedniej.
Należy pamiętać, że lokalizacja ta może wymagać dokładnego czyszczenia powierzchni, aby numer stał się widoczny. W niektórych przypadkach numery mogą być również nabite poniżej tabliczki znamionowej lub w jej miejscu, jeśli tabliczka uległa zniszczeniu lub została usunięta.
Identyfikacja rocznika produkcji
Ustalenie dokładnego rocznika produkcji Ursusa C-328 (lub C-325, który często bywa mylony z C-328 ze względu na stopniowe wprowadzanie zmian) może być wyzwaniem w przypadku braku tabliczki znamionowej. Na podstawie numeru seryjnego można jednak oszacować przybliżony rok produkcji. Przykładowo, numer 11730 wskazuje na przełom lat 1960/1961, czyli końcówkę 1960 lub początek 1961 roku.
Charakterystyczne cechy rocznika 1960/1961
Dla ciągników z tego okresu charakterystyczne są:
- Felgi II typu, stosowane do końca czerwca 1962 roku.
- Zegary okrągłe marki PAL, nie polskie okrągłe.
- Obciążniki na koła również II typu.
Ewolucja modelu: Ursus C-325 a C-328
Ursus C-328 był następcą modelu C-325, wprowadzonym do produkcji w 1963 roku. Modernizacja obejmowała głównie:
- Zastosowanie mocniejszego silnika typu S-312B o pojemności skokowej 1960 cm³ i mocy maksymalnej 20,6 kW (28 KM).
- Zwiększoną wydajność układu hydraulicznego.
- Wprowadzenie kompresora umożliwiającego współpracę z przyczepami z hamulcami pneumatycznymi.
- Dodanie obrotomierza i wielowskaźnika.
- Przeniesienie wlewu oleju z okolic miarki poziomu oleju do przodu ciągnika, przed pompą wtryskową.
Warto zaznaczyć, że zmiany te były wdrażane stopniowo, co oznacza, że ostatnie egzemplarze C-325 mogły posiadać już niektóre rozwiązania obecne w C-328, np. TUZ kat. II.
Porównujemy URSUSA C-325 z URSUSEM C-328
Wersje eksportowe
Ursus C-328 był również eksportowany:
- Wersja na rynek włoski miała maskę i błotniki Victorio Cantatore, sprzedawana pod marką Field Boy P-300.
- Na rynek francuski trafiały egzemplarze z włoską maską lub ze standardową.
Produkcję Ursusa C-328 zakończono 1 lipca 1968 roku, po wyprodukowaniu 75 056 egzemplarzy.
Problemy z rejestracją i identyfikacją w dokumentach
Częstym problemem, zwłaszcza przy próbie ponownej rejestracji starych ciągników, jest niezgodność numerów w dokumentach (np. w CEPiK) z numerami faktycznie nabitymi na pojeździe. Może to wynikać z błędów w przeszłości, kiedy urzędnicy wpisywali do dowodów rejestracyjnych inne numery, np. symbol odlewu skrzyni biegów (np. 011012), zamiast rzeczywistego numeru podwozia. Tego typu pomyłki mogą prowadzić do sytuacji, w której ten sam "numer podwozia" widnieje dla kilku pojazdów w systemie.
Postępowanie w przypadku niezgodności numerów
W przypadku, gdy numer podwozia w dowodzie rejestracyjnym nie zgadza się z numerem na korpusie ciągnika, stacja kontroli pojazdów (OSKP) najprawdopodobniej wystawi negatywny wynik badania technicznego ("N"). Rozwiązanie takiej sytuacji wymaga interwencji rzeczoznawcy, a często również zaangażowania policji i sądu, zwłaszcza jeśli ten sam numer jest przypisany do innego pojazdu, co może sugerować fałszerstwo lub "sprzedaż dokumentów". Ostatecznie, w myśl przepisów, cechy identyfikacyjne pojazdu, o których mowa w art. 66 ust. 2 ustawy, powinny być zgodne z rzeczywistością. Jeśli ciągnik nie podlega nabiciu nowego numeru, należy dążyć do ujednolicenia dokumentacji z faktycznym stanem pojazdu.