Niniejszy artykuł przedstawia historię rozwoju i charakterystykę wybranych modeli ciągników rolniczych, ze szczególnym uwzględnieniem modeli produkowanych lub importowanych na rynek polski.
Ciągnik T-25 Władimiriec i jego modyfikacje
Ciągnik T-25, znany również jako Władimiriec, wywodzi swoją konstrukcję od wcześniejszego modelu DT-20. Charakteryzuje się dwucylindrowym silnikiem D-21 chłodzonym powietrzem, z bezpośrednim wtryskiem paliwa. Silnik ten, częściowo zunifikowany z silnikiem D-144 ciągnika T-40, wyróżnia się niskim zużyciem paliwa i łatwością obsługi.
W 1973 roku ciągnik przeszedł gruntowną modernizację, otrzymując nazwę T-25A. Kolejna modernizacja w latach 1977-1979 przyniosła zmiany w skrzyni biegów, zastępując dwie dźwignie zmiany biegów jedną. Okres od lat 1980 do 1990 to czas wprowadzania przez fabrykę wielokrotnych zmian konstrukcyjnych w podzespołach ciągnika. Wśród nich znalazły się zmiany sterowania skrzynią biegów z powrotem na dwie dźwignie, modyfikacje przełożeń skrzyni biegów (układ biegów nieparzyście na parzyście), zmiany alternatora i instalacji elektrycznej oraz zmiany w częściach (np. rozmiarów gwintów). Jako wyposażenie opcjonalne zaprojektowano rozwiązanie podnośnika z automatyczną regulacją.
Ciągnik ten był importowany do Polski drogą kolejową, oferując korzystniejszą cenę zakupu i dostępność w porównaniu do rodzimego Ursusa C-330. Wersja eksportowa była wyposażona w inny układ filtrów paliwa oraz reflektory.
Historia modelu po 1990 roku jest mniej znana. Zaprojektowano ciągnik T-30 z przednim napędem. Po 1990 roku wprowadzono świece żarowe w głowicy (wcześniej podgrzewacz w kolektorze ssącym), zmieniono głowice i tłoki (inny kształt komory spalania), a także pompę wtryskową i sposób jej montażu. W późniejszym okresie zastosowano silnik D-120 z pełnoprzepływowym puszkowym filtrem oleju.
W Polsce ciągnik ten znany był pod marką Leda. Od 1994 roku produkowany ponownie w Charkowie pod nazwą HTZ-2511 (ХТЗ-2511) oraz w wariancie z mocniejszym silnikiem Deutz HTZ-3510. Do 2002 roku produkowano we Włodzimierzu pod nazwą VTZ (ВТЗ), a następnie pod nazwą Agromasz, jako następca modelu T-30.
Układ napędowy i jezdny ciągnika T-25
Konstrukcja ciągnika opiera się na zastosowaniu jednotarczowego sprzęgła suchego, które jest często krytykowane za brak drugiego stopnia WOM (Wału Odbioru Mocy). Pomiędzy sprzęgłem a skrzynią biegów znajduje się korpus przedłużający z łącznikiem wałów.
Skrzynia biegów posiada nowatorskie rozwiązanie w postaci wałów ułożonych poprzecznie. Napęd z silnika trafia na mechanizm nawrotu, będący przekładnią kątową z parą trzech kół zębatych. Następnie napęd przechodzi przez trzybiegową przekładnię, aby poprzez dwubiegowy reduktor trafić na mechanizm różnicowy. Dodatkowa przekładnia redukcyjna, napędzana z wału wejściowego skrzyni biegów, pozwala na uzyskanie czwartego biegu zredukowanego (pełzającego) wyłącznie do przodu.
Napęd na koła tylne przekazywany jest przez zwolnice portalowe, które można obracać, umożliwiając zmianę prześwitu w trzech położeniach. Hamulce są typu taśmowego i sterowane mechanicznie. Przednia oś o przekroju okrągłym pozwala na zmianę rozstawu kół oraz zmianę prześwitu w trzech położeniach.
Układ zawieszenia i inne cechy
Ciągnik fabrycznie nie był przystosowany do instalacji pneumatycznej. Wyposażony jest w trzypunktowy układ zawieszenia kategorii 2 wg ISO. Krzyżowy układ odciągów uważany jest za niewygodny i często jest przerabiany na odciągi boczne.
Różnice wynikające z odmiennych standardów pomiędzy ZSRR a Polską sprawiły, że ciągnik ten nie był przystosowany do ciągnięcia przyczepy. Elementem pozwalającym na połączenie naczepy z ciągnikiem siodłowym jest siodło. Nie stanowi ono sztywnego połączenia, ale pozwala na skręcanie naczepy względem ciągnika. Siodło znajduje się nad tylną, napędzaną osią/osiami ciągnika, dzięki czemu część ciężaru naczepy zostaje na nie przeniesiona.
Ciągnik ten jest ceniony głównie za ekonomiczną eksploatację, tanie części oraz szczelną kabinę.
Historia ciągników Ursus
Ursus C-330
Ciągnik Ursus C330 jest przeznaczony głównie do wykonywania prac w rolnictwie, ale może mieć również zastosowanie w transporcie gospodarczym. Jest to ciągnik czterokołowy o konstrukcji bezramowej, z napędem na tylną oś.
Wyposażony jest w silnik S312c wysokoprężny, czterosuwowy, 2-cylindrowy, z bezpośrednim wtryskiem paliwa, o pojemności skokowej 1960 cm³, stopniu sprężania 17 i ciśnieniu wtrysku 13,2 MPa (135 kG/cm²). Jednostkowe zużycie paliwa wynosi 265 g/kWh (195 g/KMh). Silnik ma moc 22,3 kW (30,5 KM wg DIN) przy 2200 obr./min. Maksymalny moment obrotowy wynosi 99,96 Nm (10,2 kGm). Masa silnika suchego to 320,5 kg.
System smarowania jest pod ciśnieniem i rozbryzgiem. Silnik posiada filtr oleju pełnego przepływu PP-8,4 oraz filtr powietrza mokry z cyklonem. Chłodzenie cieczą o wymuszonym obiegu jest regulowane termostatem.
Ciągnik jest wyposażony w dwustopniowe sprzęgło suche, tarczowe. Skrzynia przekładniowa zapewnia uzyskanie 6 biegów w przód i 2 wstecz. Zakres prędkości jazdy wynosi od 1,87 do 23,44 km/h.
Liczba obrotów niezależnych wału odbioru mocy wynosi 550 obr./min (przy 2200 obr./min silnika). Liczba obrotów zależnych wału odbioru mocy, napędzanego za pośrednictwem skrzyni przekładniowej, wynosi od 69,6 do 870 obr./min (przy 2200 obr./min silnika).
Mechanizm kierowniczy ciągnika to przekładnia zębata stożkowa. Ciągnik ma hamulce szczękowe sterowane mechanicznie. Wyposażony jest w trzypunktowy układ zawieszenia z podnośnikiem hydraulicznym. Udźwig na końcach dźwigni dolnych trzypunktowego układu zawieszenia wynosi 6,9 kN/700 kG.
Wymiary ogumienia kół przednich to 6.00-16, a kół tylnych: 12,4/11-28, 9,5/9-32 lub 11,2/10-28. Rozstaw kół przednich wynosi 1350 i 1650 mm, a kół tylnych: 1250, 1350, 1400, 1500, 1600, 1700, 1750 i 1850 mm.
Wymiary ciągnika: długość 308 cm, szerokość 159 cm, wysokość 199 cm.
Historia produkcji Ursusów na licencji Massey Ferguson
Przełom lat 50. i 60. w polskim rolnictwie przyniósł zapotrzebowanie na nowoczesne średnie i ciężkie ciągniki rolnicze. Wówczas narodził się pomysł nawiązania współpracy z fabryką ciągników ZETOR w Czechosłowacji. Jesienią 1961 r. W kwietniu 1967 r. Do napędu ciągnika zastosowano 4-cylindrowy żeliwny silnik wysokoprężny typu S-4001 o pojemności skokowej 3120 cm³ i mocy maksymalnej 31 kW (42 KM). Produkcja została zakończona w 1970 roku po wyprodukowaniu 98 284 sztuk tego modelu. W następnych latach konstrukcja ciągnika C-4011 była rozwijana i modernizowana, dając początek serii ciągników Ursus C-355, Ursus C-355M, Ursus C-360, Ursus C-362 i Ursus C-360-3P, którego produkcję zakończono w 1993 roku.
Licencję na produkcję ciągników Massey Ferguson serii 200 zakupiono w 1974 roku. Seryjną produkcję modelu MF 255 rozpoczęto dopiero w lipcu 1984 roku. W 1988 roku ze względu na wygaśnięcie umowy licencyjnej oznaczenie tego modelu zostało zmienione na Ursus 3512. Do napędu ciągnika zastosowano 3-cylindrowy silnik Perkins AD3.152 UR o pojemności skokowej 2502 cm³, generujący moc 35,8 kW (48 KM). Moment obrotowy tego silnika wynosi 165 Nm przy 1300 obr./min.
Najnowsze wersje Agro Bis zostały wyposażone w kabinę o podwyższonym standardzie, maski i błotniki z tworzywa sztucznego oraz układ kierowniczy hydrostatyczny. Wymieniony model miał także wersje z napędem na 4 koła (Ursus 3514) i wersję eksportową z komfortową kabiną. Po dość krótkim okresie produkcji wycofano się z produkcji Ursusów z napędem 4x4.
Ursus 5312 i Ursus 5314 to ciągniki produkowane na licencji firmy Massey Ferguson w latach 1993-2003 przez ZPC Ursus. W latach późniejszych produkcję przejęła Ursus S.A. Model 5312 jest napędzany na tylną oś (2WD), a model 5314 na dwie osie (4WD).
Ciągniki Zetor - historia i innowacje
Zetor Tractors a.s. to czeski producent ciągników rolniczych, będący członkiem słowackiego HTC Holding. Zetor był pionierem różnych innowacji, wprowadzając jeden z pierwszych systemów hydraulicznych, znany jako Zetormatic. Był także pierwszy na świecie, który wyprodukował w pełni zintegrowaną bezpieczną kabinę zawieszoną na poduszkach gumowych.
Rozwój modeli i technologii Zetora
W 1970 roku została zbudowana montownia w Iskanderyiah (Irak), gdzie do 1990 roku zmontowano ponad 80 tysięcy ciągników pod marką Antar. W tamtych latach Zetor osiągał rekordowe poziomy sprzedaży, dzięki przestrzeganiu surowych norm jakościowych. W 1990 roku produkcja ciągników wynosiła około 28 tysięcy sztuk i spadła do poziomu 5 tysięcy.
Od 1993 roku, w ramach współpracy pomiędzy John Deere i Zetor, rozpoczęła się sprzedaż ciągników serii 2000 pod marką John Deere w krajach Ameryki Łacińskiej. Przez 4 lata współpracy John Deere pomógł Zetorowi poprawić logistykę, zarządzanie jakością, obsługę klienta oraz dostawę części zamiennych.
W 1995 roku powstała w Kaliszu spółka Moto-Zetor Polska, która w latach 1995-1998 zleciła montaż 3600 sztuk ciągników Zetor. W maju 2002 roku nastąpiła zmiana nazwy spółki na ZETOR POLSKA Sp. z o.o. W 2002 roku Zetor przechodził postępowanie upadłościowe. Liczba zatrudnionych w Zetorze spadła do 720 osób.
Ciągniki serii UŘ I były wyposażone w kabiny. Typ 1 - UBK (tzw. wąska) produkowana przez Vlad Prešov, oraz Typ 2 - BK (tzw. szeroka) produkowana przez Letostroj Letovice.
Ciągniki modernizacji charakteryzowały się zwiększoną mocą dzięki zwiększeniu skoku tłoka z 110 do 120 mm, zwiększoną prędkością maksymalną do 30 km/h oraz hydraulicznymi hamulcami tarczowymi suchymi. W 1989 roku do produkcji weszły modele wyposażone w turbodoładowany silnik Z 7701 T - Zetor 7711 Turbo oraz Zetor 7745 Turbo.
Nazwa Major powróciła do serii UŘ I wraz z modernizacją modelu 92, wyposażonego w silniki typu EKO spełniające normę EHK96. Zaprezentowane po raz pierwszy na targach Agritechnica'97 nowe ciągniki z serii UŘ I model 97 Super, charakteryzują się nową panoramiczną kabiną bezpieczną ze skutecznym wyciszeniem i ulepszoną widocznością, zunifikowaną z rodziną ciągników UŘ III, nową maską silnika, napędem na 4 koła uruchamianym elektropneumatycznie oraz mokrymi hamulcami tarczowymi. W sprzedaży oferowana jest wersja o zwiększonej prędkości maksymalnej 40 km/h.
Seria UŘ II Crystal
Zunifikowana rodzina ciągników UŘ II Crystal została skonstruowana w Polsko-Czechosłowackim Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Ciągników w Brnie. Jej odpowiednikiem były ciągniki ciężkie produkowane przez ZM Ursus. Nazwa tej serii pochodzi od czeskiego architekta Otakara Diblíka.
Produkcja podzespołów do montażu tych ciągników została podzielona pomiędzy kooperantów. ZTS Martin produkował silniki, ZVL Považské strojárne - przekładnie, ZPC Ursus Warszawa - tylne mosty. Przednie mosty napędzane były przez Uzina Tractorul Brașov w rumuńskim Braszowie, a podnośnik i układ hydrauliczny przez Agromet Archimedes Wrocław.
Ciągnik ten, choć powstał w biurach Zetora, był konstrukcją polską. Pracami nad nim kierowali Eugeniusz Ajzenberg (silnik) i Jerzy Stożek (układ napędowy). W roku 1968 został wdrożony do produkcji pierwszy ciągnik tej serii - Zetor Crystal 8011. Seria ta nagrodzona została złotym medalem na międzynarodowych targach w Brnie w 1970 roku. W tym roku został również przedstawiony prototyp modelu Zetor 8045 Crystal z przednią osią napędzaną.
Ciągniki te były wyposażone w cztero- i sześciocylindrowe silniki marki Zetor, produkowane w Zbrojovka Brno. Przekładnię tworzyły czterobiegowa skrzynia biegów z dwustopniową redukcją i uzupełniona przez wzmacniacz momentu obrotowego, umożliwiający zmianę biegów pod obciążeniem. Seria UŘ II została wyposażona w nowoczesną na ówczesne lata kabinę bezpieczeństwa zamontowaną na gumowych sprężynach, fotel kierowcy z amortyzowanym zawieszeniem, ogrzewaniem i efektywną wentylacją.
Wyposażone były w hydraulikę siłową o zdolności podnoszenia do 4 ton. Łatwiejsza obsługa została poprawiona poprzez podwieszone pedały, hydrauliczne sterowanie sprzęgłem i hamulcami, sterowanie hydrostatyczne, nowe teleskopowe, gazowe siłowniki drzwi i okien. Elektrohydrauliczne załączanie napędu przedniego mostu, wzmacniacza momentu siły, WOM i mechanizmu różnicowego osi przedniej.
Silniki Martin Diesel są 4 lub 6 cylindrowe, zasilane olejem napędowym, z bezpośrednim wtryskiem paliwa i chłodzeniem cieczą. Turbodoładowane silniki mają moc maksymalną 90, 100, 140, 160 KM. Specyficzne zużycie paliwa wynosi 235 g/kW/h dla doładowanych i 240 g/kW/h dla wolnossących.
Zsynchronizowane skrzynie biegów mają 8 biegów do przodu w 2 zakresach i 4 do tyłu, które są pomnożone przez wzmacniacz momentu na 16 do przodu i 8 do tyłu. Hamulce nożne dwuobwodowe są suche dyskowe, sterowane hydraulicznie przez rozłączne pedały. Hamulec ręczny jest sterowany mechanicznie za pomocą ręcznej wajchy.
Podnośnik hydrauliczny jest wyposażony w cztery rodzaje sterowania: pozycyjna, siłowa, mieszana i ciśnieniowa. Układ hydrauliki zewnętrznej dostarcza olej pod ciśnieniem do podłączonych maszyn rolniczych za pomocą szybkozłączy ISO. Wydajność pompy hydraulicznej wynosi 41 l przy ciśnieniu 16 MPa. Maksymalna siła podnoszenia wynosi 39 kN dla TUZ 2 kategorii, 50 kN dla TUZ 2 i 3 kategorii. Zależnie od typu ciągnika siła podnoszenia może zostać opcjonalnie zwiększona do 65 kN poprzez dodatkowy siłownik pomocniczy o średnicy 63 mm. TUZ sterowany jest mechanicznie.
Ciągniki z przednim napędem mogą być wyposażone w przedni TUZ 2 kategorii ISO. Maksymalna siła podnoszenia wynosi 15 kN i 25 kN przy 14 MPa, w zależności od typu ciągnika. Wymagane opony przy przednim TUZ to 12,4-28; 14,9-24; 14,9-28; z minimalnym rozstawem 1800 i 1900 mm. Opcjonalnie dostarczany jest przedni WOM z 21 wypustami, o średnicy 35 mm dla 1000 obr./min.
Seria UŘ III i jej następcy
Od roku 1972 trwały prace nad zupełnie nową zunifikowaną rodziną ciągników oznaczoną jako UŘ III, która miała od roku 1978 zastąpić produkcję ciągników UŘ I. Seria ta została wdrożona do produkcji w 1991 roku. W tym czasie w państwie czechosłowackim następowały tendencje do podziału na dwa państwa. Nastąpił podział majątków na czeski Zetor Brno (produkcja ciągników UŘ I) i słowacki ZTS Martin (produkcja ciągników UŘ II).
W 1998 roku poddano modernizacji serię UŘ III. Nowa zmodernizowana seria nosi nazwę Forterra. Wprowadzono nową skrzynię biegów 24/18 z 3-stopniowym wzmacniaczem momentu obrotowego, elektroniczne sterowanie TUZ, EHR marki Bosch, wydajniejszą pompę hydrauliczną 60 lub 70 l/min oraz nowe przednie obciążniki. Zmieniono wnętrze oraz dach kabiny, stopniowym zmianom uległa maska silnika.
Zmodernizowano silniki oraz wprowadzono nowy firmy SAME 1006.6W (110 KM) w modelu 11641. W 2001 roku wprowadzono nowy model 11441 z własnym 110-konnym silnikiem, silnik SAME zmieniono na doładowany 1000.6 WT1 (116 KM) (w późniejszym okresie 1000.6 WT1E), zaś oznaczenie ciągnika na 11741. W 2007 roku zaprzestano montażu silnika 1000.6 WT1E z powodu niespełniania normy EURO III i wprowadzono własny 120-konny silnik 1504 (11741 4C).
W 2010 roku dokonano kolejnej modernizacji, zmieniając oznaczenie modeli. Modernizacja obejmowała wprowadzenie 350 mm sprzęgła, nową maskę uchylaną całościowo do góry, lepsze wykończenie kabiny oraz wprowadzono nowy model o symbolu 135 wyposażony w nowy 16-zaworowy silnik Zetor 1605.
W lipcu 2020 roku zmieniono design ciągników rodziny Forterra na stylistykę opracowaną przez włoskie biuro projektowe Pininfarina. Na Międzynarodowych Targach Techniki Rolniczej AGROSHOW 2011 w Bednarach zaprezentowano nowy model Forterra 140 z silnikiem spełniającym normy emisji spalin EURO IIIB. Inne innowacje w tym modelu to nowa skrzynia biegów z elektrohydraulicznym rewersem i pięciobiegową skrzynią przekładniową z 3-stopniowym wzmacniaczem momentu obrotowego 30/30, nowa przednia oś oraz zmieniona tapicerka kabiny.
W 2013 roku do sprzedaży trafiła zmodernizowana Forterra HSX model 2013. Seria zaprezentowana w 2014 roku na targach Techagro w Brnie. Wyposażona w silniki Zetor spełniające normę 3B za pomocą filtrów DOC i DPF. Silnik Z1716 w modelu 150 HD posiada montowaną elektronicznie sterowaną pompę wtryskową, tylną oś szerszą o 266 mm z wyższą nośnością o 16% w porównaniu z modelem HSX. Konsola przedniej osi została wydłużona o 130 mm (rozstaw osi 2720 mm). Nowa przednia oś Carraro 20.25 ze 100% blokadą mechanizmu różnicowego może być na życzenie wyposażona w amortyzację Carraro 20.25 SI wraz z amortyzacją kabiny.
W 2009 roku na targach AgriTechnica zaprezentowano prototyp ciągnika rolniczego Zetor Maxterra, zapowiadający powrót czeskiego producenta do ciągników wysokiej mocy. Seria ta miała być wyposażona w 6-cylindrowe silniki Zetor o mocach 130-190 KM, tylny most i skrzynię biegów ZF T-7200 (6-zakresowa z 4 biegami pod obciążeniem) oraz przedni most Carraro 20.29.
21 lutego 2013 roku do produkcji seryjnej wszedł nowy ciągnik Zetor Major wyposażony w 4-cylindrowy 76-konny silnik Zetor 1105, spełniający normy emisji spalin Stage IIIA i układ napędowy Carraro T506. Zastosowano w pełni zsynchronizowaną czterobiegową skrzynię przekładniową z trzybiegową redukcją oraz biegiem wstecznym, co daje łącznie 12 + 12 biegów.
Ciągniki Zetor Crystal 150 i 160
Nowe rodziny ciągników: Proxima i Terra
Nowa rodzina ciągników lekkich (JRL), czyli Proxima, miała swoją premierę na targach Techagro w 2004 roku. Zastąpiła ona znaną serię Super, odziedziczając po niej skrzynię biegów (10/2, 12/12, 20/4) wraz z tylnymi mostami oraz kabiny.
W 2008 roku Proxima przeszła face lifting: podnoszone maski umożliwiające lepszy dostęp do silnika podczas serwisowania i konserwacji, nowe oświetlenie w masce i na dachu kabiny poprawiające widoczność podczas pracy w nocy, akumulator przeniesiono pod prawą część kabiny, pojemność zbiornika paliwa zwiększono do 150 litrów, a nowa podłoga kabiny zapewniała większą redukcję hałasu. Wprowadzono silniki spełniające normy emisji spalin EURO III, przedni most Carraro 20.16 o 20% większej nośności oraz przednie obciążniki z modelu Plus.
W nowych ciągnikach zmieniono ich stylistykę oraz kabinę. W przeprojektowanej kabinie zastosowano nowy opadający dach z oknem, polepszającym widoczność na ładowacz czołowy. Wewnątrz zastosowano nowe nawiewy, powiększono ich ilość oraz poprawiono wydajność klimatyzacji - według informacji producenta o 58%.
Nowa Proxima w zależności od wersji oferowała różne skrzynie biegów, produkowane podobnie jak silniki przez Czechów. Powracająca do oferty odmiana GP to czterobiegowa przekładnia z dwustopniowym wzmacniaczem (16x16) i rewersem mechanicznym.
W 2006 roku na Międzynarodowych Targach Technologii Rolniczych TECHAGRO w Brnie zaprezentowano nową serię Proxima Plus. Stanowią ją 3 modele z silnikami o mocach maksymalnych 80, 92 i 101 KM. Największą zmianą w tej serii w stosunku do zwykłej Proximy jest nowa skrzynia przekładniowa z chłodnicą oleju, zsynchronizowana z rewersem i jednostopniowym wzmacniaczem momentu sterowanym elektrohydraulicznie o łącznej liczbie biegów 16/16. Zmieniono także dźwignie włączania biegów i rewersu. Wzmocniono także oś tylną, której nośność wynosi teraz 5000 kg.
WOM jest wyposażone w mokre 4-tarczowe sprzęgło przenoszące większą moc. Szybkości WOM to 540 i 1000 obr./min. Podnośnik jest wyposażony w system typu Zetormatic. Pozostałe zmiany to hydraulika zewnętrzna 6+1, nowy typ obciążników z mocowaniami wyposażonymi w zaczep, pojemnik na akumulator pod kabiną, nowe materiały we wnętrzu kabiny. W wyposażeniu opcjonalnym można zamówić przedni trzypunktowy układ zawieszenia o udźwigu 2,5 tony oraz przedni WOM (±1000 obr./min) przystosowany do prac przy dużych obciążeniach z mokrym 4-tarczowym sprzęgłem i wygodnym sterowaniem elektrohydraulicznym firmy Zuidberg.
Najnowsza rodzina ciągników, która zadebiutowała w kwietniu 2008 roku podczas targów Techagro w Brnie, to modele serii Proxima Power. Są one dłuższe o kilkanaście centymetrów od modeli rodziny Proxima. Stosowane są 4 cylindrowe turbodoładowane silniki zbliżone do tych znanych z serii Proxima Plus, o mocach maksymalnych od 82 do 101 KM, spełniające normę emisji spalin Tier 3. Jest to m.in. silnik o mocy maksymalnej 100 KM.
Ponadto posiadają nową skrzynię biegów typu Power Shuttle z 3-stopniowym wzmacniaczem momentu obrotowego pochodzącym z serii Forterra, umożliwiającą zmianę kierunku jazdy bez użycia sprzęgła. Cztery biegi zsynchronizowane można zmieniać bez wciskania sprzęgła nożnego za pomocą przycisku sterującego sprzęgłem elektrycznym. Maksymalna prędkość wynosi 40 km/h. Pojemność zbiornika paliwa powiększono do 175 litrów.
Maska silnika otwiera się do przodu, co ułatwia dostęp do chłodnicy i filtrów. WOM posiada regulację czasu załączania, a wyjścia hydrauliczne zostały zaopatrzone w ociekacze oleju. Sprzedaż rozpoczęła się na początku 2009 roku.
Od kwietnia 2011 roku wszystkie modele Proximy (90, 100, 110, 120) zostały wyposażone w trójpunktowy układ zawieszenia oraz układ hydrauliczny włoskiej produkcji MITA. W odróżnieniu od oferowanego do tej pory rozwiązania, brak jest wewnętrznego cylindra, zastosowano nowe sterowanie oraz zwiększono udźwig podnośnika do 4200 kg.
tags: #ciagnik #kabiny #wikipiedia