Przegląd Wybranych Analiz i Informacji Kulturowych

Poniższy artykuł przedstawia różnorodne aspekty badań i analiz kulturowych, czerpiąc z wybranych, szczegółowych informacji. Teksty te poruszają zagadnienia związane z twórczością artystyczną, społecznymi uwarunkowaniami aktywności kulturalnej oraz dziedzictwem wybitnych postaci nauki.

Witkacy w Obrazach: Analiza Przestrzeni Dramatu

Książka Ewy Makarczyk-Schuster "Witkacy w obrazach" (Teksty Drugie, 2007) to praca niezwykła. Nie chodzi wcale o swobodę, z jaką autorka analizuje przestrzeń pięciu dramatów Witkacego, bo tego wymaga profesja badacza literatury, ale o ujawnioną (i zapisaną) ogromną wrażliwość wizualną autorki. Chwilami miałam wrażenie, że czytam egzemplarz reżyserski sztuki, bez którego nie byłoby możliwe zwrócenie uwagi na takie niuanse przestrzeni dramatu/sceny, jak światło, kolor czy rekwizyty.

Perspektywa Wizualna w Twórczości Witkacego

Ewa Makarczyk-Schuster, uwzględniając tezy współczesnej semiotyki teatralnej, przygląda się dramatom Witkacego od strony nie słowa, ale obrazu. Przyznać trzeba, że jest to stanowisko coraz bardziej popularne w witkacologii. O tym, że autorka zdaje sobie sprawę z niebezpieczeństw i ograniczeń związanych z próbą takiego spojrzenia (z której zresztą wyszła zwycięsko), świadczy kompozycja rozprawy.

Po zrekonstruowaniu (niezmiernie pieczołowitym) i zaprezentowaniu witkacowskiej gramatyki przestrzeni, autorka w rozdziale piątym "Gramatyka przestrzeni. Próba syntezy" decyduje się jeszcze raz przywołać jeden z omawianych dramatów, a konkretnie Gyuhala Wahazara, i zanalizować go zgodnie z regułami wypracowanej krok po kroku metody. Tym samym poddaje swoją teorię weryfikacji, rzetelnie zastrzegając jednak, że: "Trudną do rozstrzygnięcia kwestią pozostaje, czy sama analiza przestrzeni i znaków przestrzeni pozwala w zadowalający sposób dotrzeć do znaczenia dramatu, czy też pewne części dyskursu władzy [autorka za główny temat Gyuhala Wahazara uznaje temat władzy -dop. mój -K .T ] należy badać inną metodą" (s. 184).

Problem „Gettoizacji” Aktywności Kulturalnej Seniorów

Artykuł z Rocznika Andragogicznego z 2015 roku, autorstwa Uniwersytetu Zielonogórskiego, porusza problem tzw. "gettoizacji" aktywności kulturalnej seniorów. Polega ono na tym, że instytucje kultury, tworząc ofertę, kierują ją wyłącznie do konkretnych grup wiekowych, czyli np. tylko do dzieci lub seniorów. Uczestnicy podlegają zatem separacji i tworzy się w ten sposób "getta wiekowe".

Uwarunkowania i Ryzyka Separacji Wiekowych

Autorka na wstępie charakteryzuje aktywność kulturalną starszych osób w Polsce, odwołując się do badań, a następnie koncentruje się na uwarunkowaniach "gettoizacji" aktywności kulturalnej seniorów. W zakończeniu wskazuje na ryzyko, jakie niesie ze sobą separowanie grup wiekowych, a także na potrzebę zrównoważenia ofert "wygrodzonych", "na wyłączność" dla seniorów przez oferty międzypokoleniowe.

Słowa kluczowe artykułu to: osoby starsze, aktywność kulturalna, "gettoizacja" aktywności kulturalnej.W podsumowaniu anglojęzycznym (Summary) podkreślono, że problem "ghettoization" of senior's cultural activity polega na tym, że instytucje kulturalne, tworząc ofertę, kierują ją wyłącznie do określonych grup wiekowych, takich jak dzieci czy seniorzy. Uczestnicy są zatem oddzielani, co prowadzi do tworzenia "gett wiekowych". Autorka, odwołując się do badań, charakteryzuje aktywność kulturalną osób starszych w Polsce, a następnie skupia się na uwarunkowaniach "gettoizacji" aktywności kulturalnej seniorów. Konkluzja artykułu wskazuje na ryzyko związane z separacją grup wiekowych oraz na potrzebę zrównoważenia ofert przeznaczonych "wyłącznie" dla seniorów poprzez wprowadzenie ofert międzypokoleniowych.

Antropologia Kultury Wojciecha J. Burszty: Życie i Dziedzictwo

Piątego lutego 2021 roku zmarł profesor dr hab. Wojciech Józef Burszta. Piętnastego lutego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie pożegnała go rodzina, grono przyjaciół, koleżanki i koledzy z uczelni oraz grupa studentów. Profesor zapisał się w pamięci wielu ludzi, o czym świadczą przede wszystkim internetowe wpisy, których autorzy, często we wzruszających słowach, wspominali go, przywołując ważne dla nich spotkania i zdarzenia z jego udziałem.

Znaleźli się wśród nich przedstawiciele środowiska intelektualnego, słuchacze jego wykładów i uczestnicy seminariów, spotkań autorskich oraz znajomi "z dawnych lat" i mniej odległych czasów, w których życiu zaistniał. Jego śmierć to także wielka strata dla wielu ludzi i instytucji, w których pracował, a po zakończeniu zatrudnienia utrzymywał kontakty naukowe. Zmarł o wiele za wcześnie, niespełna dwa miesiące przed ukończeniem 64. roku życia.

"Etnografia Życia" Profesora Burszty

Dramatyczny dla niego pod względem zdrowotnym rok 2020, był rokiem 40-lecia jego działalności naukowej, licząc od pierwszego artykułu - będącego pokłosiem pracy magisterskiej - opublikowanego w roczniku etnograficznym "Lud", w 1980 roku (Burszta W., 1980). Mógł jeszcze wiele uczynić dla nauki, napisać sporo mądrych tekstów, zważywszy jego rozległą wiedzę, erudycję, kompetencje badawcze, pracowitość i sprawne pióro. Mógł udzielić znaczących społecznie wywiadów interpretujących i tłumaczących trudne do ogarnięcia przez ogląd potoczny "dziejące się dzieje" i zabrać głos w interesujących opinię publiczną kwestiach, co wielekroć czynił.

Na koniec wypowiedział się o swoim życiu jako antropolog właśnie. Świadom nadchodzącego nieuchronnie bliskiego odejścia, z myślą, że przyszłość może nie będzie mu już dana, pisał "mozolnie" w ostatnich miesiącach książkę Umykanie - wedle jego własnych słów - "książkę-kataster, która pozwala - mam nadzieję inaczej spojrzeć na własne życie w sytuacji, kiedy wszelka pewność popada w ruinę". Dokonując jego retrospektywnego oglądu, nazwanego przezeń "etnografią życia", odbył ostatnią "antropologiczną wędrówkę po kulturze". Za jej zapowiedź - z dzisiejszego punktu widzenia - uznać można wywiad prasowy, którego udzielił w 2012 roku, dotyczący tematu "śmierci w kulturze współczesnej", zatytułowany Chcemy zostawić ślad. Opowiadając na inaugurujące rozmowę pytanie o strach przed śmiercią, powiedział: "Jeśli ktoś powie, że się nie boi, * Dr hab. Jan Grad, prof."

tags: #facebook #canciones #espanoles #wozek #widlowy #domino