Dostęp do czystej i zimnej wody jest bezcenny, dlatego mieszkańcy domów jednorodzinnych coraz częściej decydują się na stworzenie własnego źródła. Można to zrobić za pomocą studni głębinowej. Do jej wiercenia korzysta się z dwóch technologii, a jedną z nich jest metoda płuczkowa (nazywana też płukaną lub płukania). Ma wiele zalet, ale też pewne ograniczenia.
Czym jest metoda płuczkowa?
Metoda płuczkowa to technologia, w której otwór w ziemi tworzy się przy użyciu płuczki wiertniczej, czyli bezpiecznego dla środowiska płynu lub gazu. Jej głównym zadaniem jest wydobywanie zwiercin na powierzchnię podczas pracy wiertła, jednocześnie schładzając je. Studnia płukana (w swojej istocie głębinowa) powstaje w bardzo szybkim tempie, ponieważ wymaga użycia mniejszej siły i materiałów. Metoda płukania umożliwia ponadto łatwe dostosowanie wielkości otworu do potrzeb.
System wiercenia płuczkowego został opracowany już pod koniec XIX wieku i stosowany jest aż do dziś. Znakomicie sprawdza się w przypadku odwiertów geotermalnych lub poszukiwania ropy i gazu.
Zalety i ograniczenia metody płuczkowej
Główne zalety
W porównaniu do technologii udarowo-obrotowej, metoda płuczkowa jest mniej pracochłonna, a przez to dużo tańsza. Dlatego też wiercenie studni metodą płukania cieszy się dużą popularnością wśród osób poszukujących czystego i darmowego źródła wody. Jest ona polecana wszędzie tam, gdzie tylko da się zrobić odwierty płuczkowe.
Ograniczenia
Ze względu na stosowane narzędzia i medium, prezentowany sposób odwiertu sprawdza się jedynie w określonych sytuacjach. Studnia głębinowa płukana może powstać w miejscach występowania miękkiej oraz stosunkowo łatwej w obróbce ziemi. W przeciwnym wypadku metoda płukania nie przyniesie pożądanego skutku.
Rola i rodzaje płuczki wiertniczej
Płuczka wiertnicza to nic innego jak medium w postaci gazu lub płynu stosowane w wiertnictwie. Zadaniem płuczki wiertniczej jest:
- usuwanie zwiercin,
- utrzymywanie ich w stanie zawieszenia podczas przerwy obiegu,
- chłodzenie i oczyszczanie świdra,
- smarowanie przewodu wiertniczego,
- stabilizacja ścian odwiertu,
- ochrona naturalnej przepuszczalności skał,
- pełnienie funkcji nośnika informacji - dzięki instalacji odpowiednich przyrządów mierniczych.
Metodę płuczkową od innych metod w pierwszej kolejności odróżnia sposób usuwania zwiercin. Ze względu na czynnik roboczy, płuczki dzielą się na płuczki wodne i płuczki powietrzne.
Jak działa Platforma Wiertnicza . Wielkie konstrukcje - Lektor Pl 2005
Typy obiegu płuczki wiertniczej
W obu wspomnianych rodzajach płuczek (wodnych i powietrznych) wyróżnia się wiercenia z normalnym obiegiem płuczki (prawym) i odwrotnym obiegiem płuczki (lewym).
Obieg normalny (prawy) i rola głowicy płuczkowej
Gdy mamy do czynienia z normalnym (prawym) obiegiem, płuczka wtłaczana jest do odwiertu za pomocą pomp płuczkowych, poprzez głowicę płuczkową. Pod odpowiednim ciśnieniem płuczka przepływa przez rury i wypływa przez dysze świdrowe. Następnie podąża między przewodem wiertniczym a ścianą odwiertu, usuwając zwierciny na powierzchnię, gdzie jest odzyskiwana i oczyszczana.
Obieg odwrotny (lewy)
W przypadku obiegu odwrotnego (lewego) płuczka prowadzona jest w przestrzeni pierścieniowej między ścianą odwiertu bądź rurami okładzinowymi a przewodem wiertniczym. Wypływa zaś przewodem wiertniczym wraz ze zwiercinami.