411S to normalnotorowy, niesamojezdny pług śnieżny, który stanowi kluczowy element wyposażenia zimowego utrzymania szlaków kolejowych. Maszyna ta była produkowana przez Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego w Stargardzie w latach 1972-1989. Obecnie jednostki te są intensywnie eksploatowane przez spółkę PKP Polskie Linie Kolejowe.
Historia powstania i konstrukcja
Dokumentacja techniczna pługa została opracowana w 1971 roku przez COBiRTK w Poznaniu. Konstrukcja pojazdu została oparta na bazie ramy wagonu węglarki typu 401WD. W projekcie wykorzystano sprawdzone rozwiązania, w tym kabiny sterownicze pudła, które zostały zaadaptowane z lokomotywy elektrycznej EU07.
Układ jezdny stanowią dwa dwuosiowe wózki typu 1XTa/B. W toku produkcji oraz późniejszej eksploatacji były one zamieniane na nowsze wózki typu 25TNa. Odległość między czopami skrętu wynosi 8500 mm.
Zasilanie i parametry robocze
Pług wyposażony jest w agregat prądotwórczy o mocy 16 kW, który jest napędzany silnikiem wysokoprężnym typu S322. Urządzenie jest przystosowane do usuwania pokrywy śnieżnej o maksymalnej grubości 1,5 metra.
Systemy odśnieżania i obsługa
Lemiesze pługa, zarówno czołowe, jak i boczne, są ustawiane hydraulicznie. Dzięki zaawansowanej konstrukcji lemiesza czołowego, maszyna oferuje różnorodne tryby pracy:
- Odśnieżanie dwustronne: szerokość robocza wynosi 3,12 m.
- Odśnieżanie jednostronne: (na stronę lewą lub prawą) szerokość robocza wynosi 2,99 m.
Dodatkowo, pług posiada odchylane zawiasowo skrzydła boczne, które pozwalają na znaczące zwiększenie szerokości odśnieżania - aż do 6,16 metra. Do obsługi całej maszyny wymagany jest zespół składający się z 3 osób.
Produkcja i stan posiadania
W okresie od 1972 do 1989 roku wyprodukowano łącznie 158 egzemplarzy pługów typu 411S. Trafiły one do eksploatacji głównie na PKP, jednak część produkcji została skierowana na koleje przemysłowe oraz na eksport do Czechosłowacji. Z biegiem lat liczebność floty ulegała zmianom - w 2016 roku PKP Polskie Linie Kolejowe posiadały 81 sztuk tych pługów.