Ciągnik T-25 Władimiriec, znany również pod oznaczeniami T-25A, T-25A1, T-25A2 i T-25A3, to maszyna rolnicza, która przeszła szereg modernizacji od momentu swojego powstania. Jego konstrukcja oparta jest na wcześniejszym modelu DT-20.
Historia i Modernizacje
Pierwsza znacząca modernizacja miała miejsce w 1973 roku, kiedy to ciągnik otrzymał nazwę T-25A. Kolejna modernizacja przeprowadzona w latach 1977-1979 przyniosła zmiany w skrzyni biegów, zastępując dwie dźwignie zmiany biegów jedną. Okres od 1980 do 1990 roku charakteryzował się licznymi zmianami konstrukcyjnymi wprowadzonymi przez fabrykę. Wśród nich znalazły się:
- Zmiana sterowania skrzynią biegów z jednej dźwigni na dwie.
- Modyfikacja przełożeń skrzyni biegów (zmiana układu biegów z nieparzystych na parzyste).
- Zmiany w alternatorze i instalacji elektrycznej.
- Zmiany w częściach, w tym rozmiarów gwintów.
Opcjonalnie dostępny był podnośnik z regulacją automatyczną. Ciągnik był importowany do Polski koleją, oferując korzystniejszą cenę i dostępność w porównaniu do Ursusa C-330. Wersje eksportowe charakteryzowały się innym układem filtrów paliwa i reflektorami.
Historia modelu po 1990 roku jest mniej szczegółowo opisana. Zaprojektowano wówczas ciągnik T-30 z przednim napędem. Po 1990 roku wprowadzono istotne zmiany w układzie napędowym i silniku:
- Zastosowano świece żarowe w głowicy (wcześniej stosowano podgrzewacz w kolektorze ssącym).
- Wymieniono głowice i tłoki, modyfikując kształt komory spalania.
- Zmodyfikowano pompę wtryskową i sposób jej montażu.
W późniejszym okresie zastosowano silnik D-120 z pełnoprzepływowym puszkowym filtrem oleju. W Polsce ciągnik był znany pod marką Leda. Od 1994 roku produkcja została wznowiona w Charkowie pod nazwą HTZ-2511 (ХТЗ-2511), a także w wariancie z mocniejszym silnikiem Deutz jako HTZ-3510. Do 2002 roku produkcja odbywała się we Włodzimierzu pod nazwą VTZ (ВТЗ), a następnie jako Agromasz, będący następcą modelu T-30.
Specyfikacja Techniczna
Silnik
Ciągnik T-25 jest napędzany silnikiem D-21, który jest dwucylindrową jednostką chłodzoną powietrzem, z bezpośrednim wtryskiem paliwa. Silnik ten jest częściowo zunifikowany ze silnikiem D-144 stosowanym w ciągniku T-40. Charakteryzuje się niskim zużyciem paliwa i łatwością obsługi.
Układ Napędowy i Skrzynia Biegów
Zastosowano jednotarczowe sprzęgło suche, które bywa krytykowane za brak drugiego stopnia wałka odbioru mocy (WOM). Pomiędzy sprzęgłem a skrzynią biegów znajduje się korpus przedłużający z łącznikiem wałów. Skrzynia biegów wyróżnia się nowatorskim rozwiązaniem polegającym na poprzecznym ułożeniu wałów. Napęd z silnika trafia na mechanizm nawrotu (przekładnia kątowa z trzema kołami zębatymi), następnie przechodzi przez trzybiegową przekładnię i dwubiegowy reduktor, aż do mechanizmu różnicowego. Dodatkowa przekładnia redukcyjna, napędzana z wału wejściowego skrzyni biegów, umożliwia uzyskanie czwartego biegu zredukowanego (pełzającego) tylko do przodu.
Układ Jezdny i Hamulcowy
Napęd na tylne koła jest przekazywany za pośrednictwem zwolnic portalowych, które można obracać, co pozwala na regulację prześwitu w trzech pozycjach. Hamulce są typu taśmowego i sterowane mechanicznie. Przednia oś o okrągłym przekroju umożliwia zmianę rozstawu kół oraz regulację prześwitu w trzech pozycjach.
Układ Zawieszenia i Hydraulika
Ciągnik wyposażony jest w trzypunktowy układ zawieszenia kategorii 2 wg norm ISO. Krzyżowy układ odciągów jest uważany za niewygodny i często modyfikowany na odciągi boczne. Ciągnik fabrycznie nie był przystosowany do instalacji pneumatycznej, a różnice wynikające ze standardów ZSRR i Polski sprawiły, że nie był on przystosowany do ciągnięcia przyczepy.
Cechy Użytkowe i Popularność
Ciągnik T-25 jest ceniony przede wszystkim za ekonomiczną eksploatację, niskie koszty części oraz szczelną kabinę. Mimo pewnych wad konstrukcyjnych, jego prostota i niezawodność przyczyniły się do jego popularności wśród rolników.