W artykule przybliżymy temat budowy opryskiwaczy, przedstawimy z jakich elementów się składają oraz jakie są ich funkcje. Opryskiwacze są niezbędnym sprzętem znajdującym zastosowanie w rolnictwie, sadownictwie i ogrodnictwie. Stosowanie opryskiwaczy ma swoje zalety, takie jak szybkość i wydajność pracy, oszczędność środków chemicznych oraz możliwość stosowania w różnych sezonach. Bez skutecznej ochrony przed szkodnikami nie ma mowy o efektywnym rolnictwie. To dlatego w większości gospodarstw potrzebny jest opryskiwacz rolniczy, który może pełnić również dodatkowe funkcje, takie jak rozprowadzanie nawozów czy podlewanie. Budowa opryskiwacza rolniczego zdradza jego zadanie, jakim jest rozprowadzanie cieczy. To, jakiego rodzaju ciecz umieścimy w zbiorniku, zależy już od naszego zapotrzebowania.
Budowa i mechanizm działania opryskiwacza
Budowa opryskiwacza składa się z wielu elementów, które współpracują ze sobą w celu optymalnego rozpylania środków ochrony roślin i nawozów. Opryskiwacz jest maszyną, która rozbija strugę cieczy na krople o odpowiedniej średnicy i kieruje je do miejsca przeznaczenia, czyli na rośliny, krzewy czy drzewa. Ciecz robocza za pomocą pompy jest tłoczona w kierunku rozpylaczy, które rozbijają ją na krople o określonej średnicy, a następnie rozpylają w dane miejsce. Standardowy opryskiwacz składa się z następujących elementów:
Zbiornik na ciecz
Zbiornik na ciecz służy do przechowywania roztworu chemicznego. Pojemności zbiornika mogą różnić się w zależności od rodzaju opryskiwacza, ale także od jego modelu. Jego kształt powinien być obły, gdyż tylko w taki sposób można go utrzymać w czystości. Na dnie zbiornika zazwyczaj znajduje się wgłębienie. Opryskiwacz może także służyć do rozpylania środków grzybobójczych. W okresach suszy opryskiwacz sprawdzi się również do podlewania i zraszania roślin. Zbiornik jest wykonany w technologii kompozytowej, w swoim składzie ma żywice epoksydowe i włókna szklane. Coraz częściej opryskiwacze rolnicze posiadają na wyposażeniu rozdzielacz z zaworem stałociśnieniowym.
Pompa do opryskiwacza
Pompa jest jednym z najważniejszych podzespołów opryskiwacza, odpowiada za tłoczenie cieczy ze zbiornika do dysz rozprowadzających. W opryskiwaczach polowych powszechnie stosowane są pompy przeponowe (membranowe). W najczęściej stosowanych opryskiwaczach ciągnikowych stosuje się pompy przeponowe, przeponowo-tłokowe oraz pompy tłokowe. Należy zwrócić uwagę na odpowiednie dobranie wydajności pompy do pojemności zbiornika i szerokości roboczej opryskiwacza. Im większy zbiornik i szerokość robocza opryskiwacza, tym większą wydajność powinna mieć pompa. Pompa zapewnia natężenie wypływu cieczy niezbędne do uzyskania optymalnego ciśnienia roboczego przy działających wszystkich dyszach. Paweł Dominiak stosuje pompy włoskiego producenta Bertolini: 110 l/m, 125 l/m (tłokowo-membranowe), 140 l/m (tłokowo-membranowe z dodatkiem mosiądzu), które są bardzo trwałe i mają łatwy dostęp do zaworów. Czynności konserwacyjne lub wymiana są szybka i prosta, nie trzeba demontować głowic czy uszczelek. Powstająca podczas pracy pompy pulsacja ciśnienia wpływa niekorzystnie na trwałość układu cieczowego oraz równomierność dawkowania cieczy. Zapobiega temu powietrznik lub inny system tłumienia pulsacji. Powietrznikiem jest specjalna komora, połączona z kolektorem tłocznym i podzielona elastyczną membraną na dwie części. W jednej z nich znajduje się ciecz użytkowa, a w drugiej - powietrze pod odpowiednim ciśnieniem (od 1/3 do 2/3 ciśnienia roboczego wskazywanego przez manometr). Zbyt wysokie ciśnienie w powietrzniku może uszkodzić membranę pompy, natomiast zbyt niskie nie zapewnia prawidłowego tłumienia pulsacji i zakłóca pracę manometru.
Mieszadło
W każdym zbiorniku opryskiwacza koniecznie musi być zamontowane mieszadło, gdyż to ono nie dopuszcza do rozwarstwiania się cieczy lub osadzania się jej na dnie zbiornika. Najczęściej stosowanymi mieszadłami są mieszadła hydrauliczne, które mogą mieć budowę rurową lub konstrukcję eżektorową. Należy pamiętać, że zasilanie mieszadła nie może być zależne od ustawienia zaworu sterującego, dlatego najczęściej jest ono zasilane bezpośrednio z pompy. Zadaniem mieszadła jest także zmieszanie koncentratu nawozu z wodą. W opryskiwaczach Paweł Dominiak stosuje mieszanie hydrauliczne, gdzie ciecz wstrzykiwana jest do zbiornika pod ciśnieniem, tworzony jest wir, substancja z dołu zbiornika ponownie jest zassana i cykl powtarza się. Dowodem na poprawne działanie mieszadeł jest fakt, że filtr nie zapycha się, sama ciecz nie rozwarstwia się, jest wyrównana i dobrze wymieszana. Komputer w wersji automatycznej utrzymuje optymalne ciśnienie 12 barów. Dostępne są również opcje dodatkowej dyszy turbo i elementu mieszającego, gdzie ciecz nadmiarowa przeprowadzana jest przewodem przelewowym z powrotem do zbiornika, w którym zamontowane są dysze, powodujące ruch wody.
Filtry
Filtry mają za zadanie oczyszczać ciecz roboczą i pozbawić ją zanieczyszczeń mechanicznych, które w przeciwnym razie mogą zmniejszyć żywotność elementów układu cieczowego. Wspomniane zanieczyszczenia zapychają dysze do opryskiwacza, uniemożliwiając poprawne opryskanie roślin. Układ filtrujący składa się z kilku następujących po sobie filtrów, gdzie każdy następny wyposażony jest w bardziej gęstą siatkę w porównaniu do poprzedniego. Składa się z sita wlewowego (zapobiega przedostawaniu się zanieczyszczeń podczas napełniania zbiornika), filtra ssawnego (filtruje zanieczyszczenia po stronie ssącej pompy), filtra ciśnieniowego (filtruje zanieczyszczenia po stronie tłocznej pompy) i indywidualnych filtrów umieszczonych w rozpylaczach.
Zawór sterujący i manometr
Zawór sterujący służy do regulacji ciśnienia i natężenia przepływu oraz dozowania oprysku. Głównym zadaniem zaworu sterującego jest podtrzymanie stałego ciśnienia roboczego oraz zasilanie substancją roboczą poszczególnych części belki polowej, mieszadła i innych urządzeń. Precyzja działania tego urządzenia ma bardzo duży wpływ na dokładność dozowania cieczy. Manometr służy do kontroli ciśnienia roboczego i na bieżąco sygnalizuje poprawność działania poszczególnych zespołów. Jeśli dojdzie do spadku ciśnienia podczas pracy, może to być spowodowane zapchaniem filtra tłocznego.
- Zawór główny odcina dopływ cieczy do zaworów roboczych i kieruje ją ponownie do zbiornika.
- Zawór regulacyjny reguluje wartość ciśnienia roboczego - w przypadku jego wzrostu ponad normę kieruje ciecz do zbiornika.
- Zawory sekcyjne kierują ciecz do sekcji opryskowych.
W opryskiwaczach rolniczych często stosuje się rozdzielacz z zaworem stałociśnieniowym, który umożliwia utrzymanie nastawionego wcześniej ciśnienia na stałym poziomie niezależnie od liczby wyłączanych sekcji. Dzięki tej funkcji nie wzrasta ciśnienie na rozpylaczach w pracującej sekcji opryskiwacza w sytuacji wyłączenia jednej, lub więcej sekcji np. na uwrociu. Prawidłowe wyregulowanie tego typu zaworu wymaga znajomości instrukcji obsługi, gdyż często rolnicy błędnie regulują wszystkie sekcje jednocześnie lub sekcje pracujące. Prawidłowa regulacja polega na wyregulowaniu każdej sekcji oddzielnie po przełączeniu jej w pozycję „zamkniętą”. Opryskiwacz połączony z ciągnikiem, napełniony wodą, z włączonym opryskiwaniem na wszystkich sekcjach (mieszadło powinno pracować, rozwadniacz wyłączony), należy nastawić obroty ciągnika i ciśnienie takie jak podczas zabiegu. Następnie zamykamy pierwszą sekcję i obserwujemy manometr. Jeżeli ciśnienie się zmieniło, należy je doprowadzić do wartości poprzedniej, kręcąc małym pokrętłem na tej sekcji, którą wyłączyliśmy. Po wyregulowaniu należy kilkakrotnie włączyć i wyłączyć daną sekcję, sprawdzając, czy pomimo manipulowania przełącznikiem ciśnienie pozostaje na niezmienionym poziomie. Następnie należy przeprowadzić regulacje na kolejnych sekcjach w ten sam sposób. Należy pamiętać, że w najtańszych zaworach należy zaakceptować pewną odchyłkę, która wynika z konstrukcji zaworu.
Rozpylacz lub dysze do opryskiwacza
Rozpylacze są zbudowane z kanałów, którymi przepływa ciecz robocza i odpowiadają za rozbicie cieczy na mniejsze krople. Wielkość kropli uzależniona jest od typu rozpylacza (m.in. wirowy, szczelinowy, uderzeniowy) i wartości ciśnienia roboczego (im wyższe ciśnienie, tym więcej małych kropli). Najczęściej stosowane są rozpylacze ciśnieniowe zmieniające ciecz w drobne krople. Większość użytkowanych opryskiwaczy ma zamontowane oprawy z tzw. antykapaczami, które zapobiegają wykapywaniu cieczy po wyłączeniu zasilania. Elementy opryskiwacza wymagają okresowej konserwacji i wymiany, np. zestawu rozpylaczy, rozpylaczy szczelinowych, eżektorowych, filtrów czy uszczelek. Rozpylacze z wkładką wirową rozpylają ciecz pod ciśnieniem 1-2,5 MPa. Ciecz przed dostaniem się do wylotu płytki musi przepłynąć przez spiralne kanały wkładki wirowej lub wichrowatych otworów w płytce wirowej. Kanaliki powodują zawirowanie strumienia cieczy, który z dużą prędkością wypływa przez otwór wylotowy. Powstający stożek rozpylonej cieczy ma kąt rozwarcia zależny od odległości wkładki od otworu wylotowego.
Rozpylacze dwustrumieniowe
Tworzą dwa wachlarzowe strumienie cieczy tworzące między sobą kąt 60°.
Rozpylacze eżektorowe
Są to rozpylacze z napowietrzaną kroplą, która pękając po uderzeniu w roślinę, zapewnia dobre pokrycie. Dzięki napowietrzeniu kropli jest ona bardzo odporna na znoszenie i umożliwia wykonywanie oprysków na wietrze do 8 m/s. W ich konstrukcji wykorzystano tzw. zwężkę Venturiego. Duże i ciężkie krople nie poddają się oddziaływaniu wiatru, a więc nie są znoszone. Dodatkowym efektem, spowodowanym zasysaniem powietrza przez taki rozpylacz, jest zwiększenie energii kinetycznej kropel, co umożliwia głębsze wnikanie w łan (pracują przy dość wysokich jak na rozpylacze płaskostrumieniowe ciśnieniach - od 3 do 8 barów). W specjalnej komorze następuje spadek ciśnienia cieczy, co niemal całkowicie eliminuje drobne krople. W wyniku mieszania cieczy i powietrza następuje napowietrzenie kropel przed ich formowaniem w dyszy wylotowej. Wśród znanych rozwiązań rozpylaczy inżektorowych są tzw. wersje „długie” i „krótkie”. Pierwsze z nich charakteryzują się mniejszym spadkiem ciśnienia w rozpylaczu, ponieważ mają one krótszą komorę wewnętrzną, niż wersje „długie”. Badania przeprowadzone w Danii wykazały, że skuteczność oprysków rozpylaczami eżektorowymi przeciwko chorobom grzybowym jest o kilkanaście procent niższa w stosunku do drobnokroplistych rozpylaczy szczelinowych. Wniosek stąd byłby następujący: Jeżeli nie ma wiatru, to lepiej jednak opryskiwać tradycyjnymi rozpylaczami szczelinowymi, natomiast w sytuacji agrotechnicznej konieczności wykonania zabiegu pomimo wiatru - dobrze jest skorzystać z rozpylaczy eżektorowych.
Belka polowa opryskiwacza
Belka polowa opryskiwacza decyduje o szerokości roboczej opryskiwacza i zapewnia równomierną aplikację środków chemicznych. Materiał, z którego jest wykonywana, musi być odporny na różnego rodzaju odkształcenia, ale powinien także być lekki. Składa się z kilku zawiasowo połączonych ze sobą elementów, dzięki czemu można ją rozkładać do długości nawet 40 m, ale umożliwia także poruszanie się opryskiwaczem po drogach publicznych. Belka składa się z kilku sekcji opryskowych, które są zasilane osobno.
Dodatkowe wyposażenie
Do dodatkowego wyposażenia opryskiwaczy zalicza się rozwadniacze oraz komputery sterujące, które zwiększają precyzję i bezpieczeństwo stosowania środków ochrony roślin.
Rodzaje opryskiwaczy
Maszyny można podzielić na różne rodzaje ze względu na zastosowanie (opryskiwacze rolnicze, sadownicze czy ogrodnicze), sposób napędu czy różnice między kątem sposobu rozpylania cieczy. Opryskiwacze polowe to urządzenia przeznaczone do aplikacji herbicydów, pestycydów i nawozów na polach uprawnych i pastwiskach. Pierwszy opryskiwacz rolniczy został wynaleziony w 1891 roku przez Johna Froelicha.
Opryskiwacze ręczne/spalinowe
Są to przenośne opryskiwacze (naramienne lub plecakowe), napędzane silnikiem spalinowym lub ręcznie - poprzez naciśnięcie spustu. Charakteryzują się małą pojemnością (zwykle kilka/kilkanaście litrów). Są proste w obsłudze i lekkie, ale niezbyt precyzyjne. Znajdują zastosowanie głównie w uprawach warzyw, sadach i ogrodach.
Opryskiwacze ciągnione
Posiadają własny układ jezdny i są przyczepiane do ciągnika za pomocą zaczepu sztywnego lub skrętnego. Cechuje je duża pojemność zbiornika, dzięki czemu pozwalają na długą i wydajną pracę w trybie ciągłym. Polecane są przede wszystkim do dużych gospodarstw (o powierzchni powyżej 50 ha). Jeżdżą na własnych kołach i są przymocowywane do tyłu ciągnika za pomocą haka. Prostym modelem przeznaczonym dla najmniejszych gospodarstw jest opryskiwacz ciągany.
Opryskiwacze zawieszane
Nie posiadają samodzielnego układu jezdnego, zawiesza się je na tylnej osi ciągnika. Wyróżniają się dużą zwrotnością. Można je podnieść na dużą wysokość, co umożliwia wykorzystanie ich w pielęgnacji wysokich roślin. Opryskiwacz polowy zawieszany jest mniejszy niż opryskiwacz ciągany, dzięki czemu sprawdza się w małych gospodarstwach, na trudnym terenie lub przy konieczności przejazdu wąskimi drogami. Budowa opryskiwacza zawieszanego umożliwia jego mocowanie do TUZ ciągnika. Podstawowym parametrem jest długość belki roboczej, która może wynosić od 6 m do nawet 24 m. Jeśli chodzi o opryskiwacz zawieszany, budowa belki różni się w przypadku starych i nowych modeli. Liczące sobie kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt lat maszyny mają sztywną ramę, podczas gdy w nowych opryskiwaczach najczęściej występuje hydraulicznie składana i rozkładana belka, znacznie zwiększająca jego mobilność.
Opryskiwacze samojezdne
Mają własny napęd i układ jezdny, dzięki czemu nie wymagają połączenia z ciągnikiem. Wyróżniają się dużą szerokością roboczą, wydajnością i szybkością pracy. Są dobrym rozwiązaniem na dużych areałach i przy oprysku wysokich roślin (np. kukurydzy). Często wyposażone są w zaawansowane systemy technologiczne umożliwiające precyzyjne dozowanie środków chemicznych i kontrolowanie różnych parametrów podczas opryskiwania. Ten model jest polecany do pracy w wyspecjalizowanych gospodarstwach i w uprawach wrażliwych gatunków roślin. Rolnicy posiadający duże gospodarstwa i spore środki decydują się często na nowoczesne opryskiwacze samojezdne. Jako samodzielny pojazd z silnikiem i układem kierowniczym, opryskiwacz samojezdny jest łatwy w operowaniu i efektywny.
Opryskiwacze sadownicze
Urządzenia stosowane do oprysków krzewów i na niskopiennych drzewach. W opryskiwaczach sadowniczych nie ma belki polowej, a zamiast niej znajduje się przyssawka wykorzystywana przy opryskach na krzewach i niskich drzewach lub lanca sadownicza wykorzystywana w opryskach wyższych drzew. Budowa opryskiwacza sadowniczego musi pozwalać na wykonywanie prac w specyficznych warunkach, z ograniczonymi możliwościami manewru.
Zalety stosowania opryskiwaczy
Wykorzystanie opryskiwacza polowego w gospodarstwie niesie liczne korzyści zarówno dla samego rolnika, jak i środowiska. Dobry opryskiwacz polowy zawieszany czy ciągany znacznie przyspiesza pracę i ułatwia stosowanie środków ochrony roślin. Równomierna aplikacja pestycydów i herbicydów zwiększa efektywność ich działania, co z kolei wpływa na lepszą ochronę upraw przed chwastami, szkodnikami i chorobami oraz poprawia wydajność upraw. Opryskiwacz polowy pozwala również precyzyjnie dozować środki ochrony roślin, co umożliwia zastosowanie ich w mniejszych dawkach. W ten sposób ogranicza niekorzystny wpływ pestycydów i herbicydów na środowisko. Chemiczna metoda ochrony roślin jest uważana za najbardziej rozwinięty sposób zwalczania chorób, chwastów i szkodników. Metoda ta polega na zastosowaniu chemicznych środków ochronnych dla roślin, które zwane są pestycydami. Pestycydy najczęściej stosuje się w rolnictwie intensywnym.
Konfiguracja kolumny opryskiwacza - perspektywa producenta
Paweł Dominiak opowiada o możliwościach konfiguracji opryskiwaczy. Klient, który jest zdecydowany na zakup opryskiwacza, może go skonfigurować pod własne potrzeby. W zależności od rodzaju upraw polecana jest kolumna: wyższa, niższa, holenderska, dobierane jest odpowiednie przełożenie przekładni, większy lub mniejszy kąt łopat wentylatora. Ważne są założenia klienta. Przykładowo, sadownik, który ma wiele hektarów sadu karłowego, chce zmniejszyć czas pracy, przyspieszając szybkość wykonywania oprysku do 10 km/h (do tej pory jeździł 6 km/h). Wtedy polecane są dwa wentylatory fi800, ponieważ mają możliwość uzyskania większej wydajności powietrza. Jeśli producent natomiast jest posiadaczem sadów pochylonych, na terenie pagórkowatym, gdzie są szerokie korony, które wystają w kierunku przejazdu, wtedy doskonale swoją rolę spełnia kolumna holenderska, która jest węższa. Początkowo Paweł Dominiak nie był przekonany o zasadności tego typu konstrukcji, ale okazało się, że sadownicy oczekiwali takiego modelu ze względu na to, że szersze kolumny obtrącały jabłka.
Jak powstaje opryskiwacz polowy? Zajrzyj za kulisy produkcji w Unia Group! || AR #230
Najwyższe kolumny, od których w zasadzie zaczęła się produkcja, czyli 3,20 m są polecane dla sadów prowadzonych powyżej trzech metrów, mających dużą 5-metrową rozstawę, narażonych na przymrozki. Jeśli natomiast chcemy pryskać sad niższy, a na uwadze mamy oszczędność i troskę o środowisko, wtedy zamykamy dwa górne wyloty na stałe i kolumna pryska do takiej wysokości, do której pootwierane są dysze. Kolumny 3-metrowe doskonałe są również do plantacji, na których stosowane są sieci przeciwgradowe. Firmy zakładające te konstrukcje dostosowały się i wiedzą, jakie wysokości słupa należy użyć w przypadku tych kolumn. Przewaga konstrukcji Pawła Dominiaka nad innymi polega na tym, że powietrze ma bardzo krótką drogę do pnia drzewa. Wentylatory osiowe pchają wzdłuż swojej osi powietrze, a kierownice sprawiają, że powietrze jest załamane do osi wentylatora pod kątem 90 stopni i wylatuje w kierunku rzędu. W ten sposób, naturalny wiatr wiejący wzdłuż gruntu jest łatwiej pokonywany. Teoretycznie można wykonywać oprysk do prędkości naturalnego wiatru 3 m/s, jednak w rzeczywistości nie zawsze jest możliwość restrykcyjnie tego przestrzegać. Wiosną bywa, iż od jednego oprysku zależy cały plon i bezwzględnie należy go wykonać. Wtedy pryska się przy 6 - 8 m/s kosztem wolniejszej jazdy do 6 - 7 km/h. Przy konstrukcjach innych producentów nie ma najmniejszych szans, w szczególności, aby dopryskać górną partię. Maksymalny zasięg do góry można ustawić manipulując kątem wydmuchiwanego powietrza. I tak, 12 - 15 stopni od pionu w górę zapewni nawet 6 m, kosztem oczywiście wolniejszej jazdy. Sady od 4 m do 5,5 m spokojnie można pryskać, ponieważ główny wentylator jest 2,5 nad ziemią. Prędkość powietrza wydmuchiwanego to ok. 12 - 15 m/s.
Komputer sterujący opryskiwaczem
Paweł Dominiak, widząc potencjał w tego rodzaju urządzeniu, postanowił sam go zbudować. Jego celem była łatwa obsługa, z którą radziłby sobie każdy użytkownik. Chciał w maksymalny sposób wykorzystać właściwości swojego opryskiwacza, gdzie obroty i moc silnika można dostosowywać do warunków aktualnie panujących w sadzie, np. pracując na wyższych obrotach, mocniej dmuchając wentylatorami lub szybciej jadąc. Głównym celem nie było i nie jest zarabianie na komputerze, ale uatrakcyjnienie oferty samego opryskiwacza, pokazanie tego, że firma się rozwija i potrafi tworzyć nowe konstrukcje. Stąd niewysoka cena - 4,5 tys. zł. Pierwszym kryterium była prostota obsługi tego komputera, tak aby osoba nie mająca styczności z elektroniką mogła go w łatwy sposób używać. Od wiosny ubiegłego roku trzydziestu sadowników testuje to urządzenie i wydaje bardzo dobre opinie. Komputer ma 11 programów pracy. Obsługa jest tak intuicyjna, że nie ma potrzeby dołączać instrukcji obsługi, a poza tym ciągle tworzone są nowe funkcje. Wpisuje się między innymi szerokość rzędów, litry na hektar i końcówki, które muszą być użyte do tego rodzaju pracy (im większy rozstaw i l/ha, tym większe dysze). Może być taka sytuacja, że w sadzie są trzy różne rozstawy rzędów, np. 3 m, 3,5 m, 4 m, każdej z wielkości przypisuje się klawisz, po czym wjeżdżając w daną kwaterę wybiera się tylko odpowiedni przycisk. Dodano blokadę przycisków (po wybraniu odpowiedniego programu nie można przypadkowo przełączyć na inny), tabele, kalibrację i stan zużycia końcówek. Można również w łatwy sposób żonglować dawką cieczy. Przykładowo, wiosną, kiedy woda cieknie z drzew, a my chcemy przerwać infekcję, bezsensownym jest dawać 500 - 700 l/ha wody, bo środek i tak spłynie, a efektu nie będzie. W tej sytuacji wpisuje się 200 l/ha i ciecz jest wydatkowana w większym stężeniu. Natomiast latem, kiedy obawiamy się poparzenia, można dać 600 - 700 l/ha. Możliwa jest również jazda z różnymi prędkościami, a dzięki komputerowi sadownik unika błędów, np. podając 700 l/ha przy 4-metrowej rozstawie zwiększając lub zmniejszając prędkość o 1 km/h czasami trzeba podnieść bary nawet o 4 do góry. Niewiele osób zdaje sobie z tego sprawę.
Materiały użyte do budowy opryskiwacza
Środki ochrony są żrące, dlatego zbiornik jest wykonany w technologii kompozytowej, w swoim składzie ma żywice epoksydowe i włókna szklane. Kolumna wykonana jest natomiast z blachy kwasoodpornej 316 L, która jest tak naprawdę wieczna. Z czasem może pojawić się nalot, ale trzeba mieć świadomość, że co prawda, stal z blachy kwasoodpornej odporna jest na środki chemiczne i bardzo żrące substancje, ale z czasem przyklejają się do niej opiłki metali obecnych w opryskach. Jednak ten brud zmywa się całkowicie po potraktowaniu środkiem czyszczącym. Stal kwasoodporna jest stosowana, aby tworzyć bardzo dobry produkt, zadowolić profesjonalnego i najbardziej wymagającego odbiorcę, który będzie eksploatował w znacznym stopniu ten produkt.
Różnica między stalą nierdzewną a kwasoodporną
Stale odporne na korozję według wycofanych norm polskich PN-71/H-86020 dzieliło się w zależności od stopnia i charakteru odporności na działanie korozyjne na stale nierdzewne chromowe i austenityczne stale kwasoodporne oraz stale żaroodporne i żarowytrzymałe. Stalami nierdzewnymi określało się zasadniczo stale chromowe o zawartości minimum 12% Cr. W tej grupie stali wyróżniano stale o strukturze martenzytycznej, ferrytycznej i ferrytyczno-martenzytycznej. Do grupy stali kwasoodpornych zaliczano stale odporne na oddziaływanie kwasów organicznych i większości nieorganicznych (stale te oczywiście także są nierdzewne). Do grupy stali kwasoodpornych zasadniczo zaliczano stale chromowo-niklowe o zawartości 15-20%Cr i 8-14%Ni (typu 18-8) i o jak najmniejszym stężeniu węgla. Stale kwasoodporne mają strukturę austenityczną, która jest niezbędna do uzyskania kwasoodporności.
tags: #podniesienie #kolumny #opryskiwacz