Władysław Długosz (1864-1937) to postać kluczowa dla rozwoju polskiego przemysłu naftowego, a także wybitny polityk i społecznik. Urodzony 24 lipca 1864 roku w Krakowie w rodzinie sędziego, Długosz, po ukończeniu sześciu klas Szkoły Realnej w Krakowie, podjął studia techniczne w Pradze.
Początki Kariery i Odkrycie Borysławia
Po studiach osiedlił się w Siarach, gdzie początkowo pracował jako nauczyciel gimnastyki w Gorlicach. Następnie zajął się przemysłem naftowym, przechodząc wszystkie szczeble kariery w kopalniach ropy naftowej w Siarach, Sękowej i Ropicy Ruskiej, od pomocnika kowala, przez pomocnika szybowego, aż do wiertacza.
W latach 1888-1889 odbył praktykę wiertniczą na kopalni barona Brunickiego w Klęczanach. W celu poznania nieznanego mu systemu wiercenia, odbył dodatkową praktykę wiertniczą w Krygu i Kobylance, gdzie wiertacze kanadyjscy stosowali tę nowoczesną technologię.
Od największego polskiego portu po pomniki niezwykłej historii – odkryj z nami Polskę [CAŁY ODCINEK]
Jego pierwsze próby jako samodzielny przedsiębiorca w Siarach w 1890 roku zakończyły się niepowodzeniem, a Długosz stracił cały swój majątek. Jednak w 1893 roku objął kierownicze stanowisko w firmie Bergheim i Mac Garvey. Wyruszył wówczas, wraz z asystentem Janem Rączkowskim, do Borysławia z kompletnym kanadyjskim rygiem wiertniczym. Przeprowadził tam pionierskie wiercenie głębokie „Na Potoku”. W 1896 roku dotarł do złóż ropy na głębokości 900 m, uzyskując produkcję 40 ton ropy naftowej na dobę. Tym samym Władysław Długosz został uznany za odkrywcę Borysławia.
Rozwój Przemysłowy i Działalność Społeczna
Po tym przełomowym wydarzeniu jego kariera nabrała tempa. W 1896 roku poślubił Kamilę Dembowską, córkę właściciela Siar - Władysława Dembowskiego, co umocniło jego pozycję. Z dyrektora Karpackiego Towarzystwa Naftowego stał się samodzielnym, zamożnym przemysłowcem. Odkupił od swojego teścia wieś Siary, gdzie wybudował okazały pałac z bramą wjazdową, oranżerią i pięknym parkiem krajobrazowym.
Zaangażowanie w Samorząd i Politykę
Władysław Długosz aktywnie angażował się w życie publiczne. W 1908 roku został wybrany na posła Sejmu Krajowego we Lwowie, a w 1909 roku na marszałka Rady Powiatowej w Gorlicach, pełniąc tę funkcję do 1923 roku. Jako poseł i marszałek dbał o rozwój ekonomiczny i kulturalny powiatu gorlickiego. Z jego inicjatywy powstało Okręgowe Towarzystwo Rolnicze i Spółka Handlowa „Sierp”.
Mecenat i Filantropia
Długosz przeznaczył wiele funduszy na oświatę. Wybudował w Gorlicach dwa internaty, bursę polską przy ulicy Węgierskiej i bursę ruską dla młodzieży łemkowskiej przy ulicy Sienkiewicza, aby umożliwić młodzieży wiejskiej naukę w szkołach średnich. Wspierał finansowo ruch sokolski i harcerski, sponsorował budowę „Domu Sokoła” przy ul. Jagiełły z pierwszym stałym kinem w Gorlicach. Duże kwoty przeznaczył na odbudowę zabytkowego kościółka i murowanego kościoła w Sękowej, zniszczonych podczas I wojny światowej. Wspomagał budowę boiska sportowego „Karpatia” w Gliniku Mariampolskim oraz zakupił teren pod budowę stadionu sportowego w Gorlicach, przekazując miastu 1000 złotych na rozwój sportu.
W 1911 roku Długosz został posłem do parlamentu w Wiedniu oraz ministrem dla Galicji. Po wojnie pracował jako poseł nad odbudową zniszczonego kraju, a następnie domagał się od cesarza austriackiego niepodległości Polski. W 1918 roku stanął na czele Powiatowej Rady Narodowej w już niepodległej Polsce.
Kierownictwo w Przemyśle Naftowym i Uznanie
W 1917 roku Długosz został prezesem Krajowego Towarzystwa Naftowego i piastował tę godność do ostatnich chwil życia. W 1918 roku nabył folwark w Bieczu-Załawiu wraz z przyległymi polami naftowymi. W 1921 roku otrzymał od Rządu Polskiego prezesurę Państwowej Rady Naftowej, a rok później został wybrany na senatora Rzeczypospolitej Polskiej. W uznaniu zasług w przemyśle naftowym, w 1931 roku otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Polonia Restituta. Władysław Długosz zmarł 24 czerwca 1937 roku i został pochowany z honorami w rodzinnym mauzoleum w Sękowej.