Uraz głowy u niemowlęcia: kompleksowy przewodnik dla rodziców

Duża, często nawet nadmierna aktywność ruchowa naszych dzieci to niestety częsta przyczyna dziecięcych urazów. Trudno znaleźć dziecko, które wychowało się bez mniejszych lub większych siniaków czy guzów będących skutkiem upadku lub uderzenia. Dlatego rodzice i opiekunowie maluchów powinni wiedzieć, co robić w takich sytuacjach i jak ocenić stan zagrożenia dla zdrowia swoich podopiecznych po upadku dziecka. Najbardziej „urazowe” narządy to kończyny górne i dolne oraz głowa. W stosunku do reszty ciała, głowa dziecka jest dość duża i z tego powodu jest bardziej narażona na urazy. Może to być uderzenie głową o jakiś przedmiot w czasie zabawy, czy upadek dziecka z mniejszej bądź większej wysokości.

Anatomia głowy niemowlęcia a podatność na urazy

Malutkie dzieci mają dużą i nieproporcjonalną w stosunku do całego ciała głowę, która może stanowić jedną czwartą wagi całego ciała. To ogromna różnica w porównaniu z dorosłymi, u których głowa stanowi jedną ósmą masy ciała. Mięśnie u niemowlęcia są słabo rozwinięte, przez co maluch w pierwszych miesiącach nie potrafi samodzielnie siadać lub stać, a także trzymać stabilnie głowy. Mięśnie wokół odcinka szyjnego nie są w stanie stabilizować szkieletu, a delikatne struktury mózgu nie posiadają pełnej ochrony ze względu na występowanie niezrośniętego ciemiączka. Ponadto, w mózgu dziecka występują bardzo delikatne naczynia krwionośne oraz duża ilość wody w strukturach mózgowych. Wszystkie te czynniki sprawiają, że u małych dzieci może łatwo dojść do zaawansowanego uszkodzenia mózgu.

Urazy głowy u dzieci różnią się od tych urazów, które widujemy u dorosłych. Dzieje się tak przede wszystkim ze względu na budowę anatomiczną i rozwój dziecka. Czaszka niemowlaka jest też cieńsza i łatwo ulega odkształceniom. Na szczęście sama zawartość czaszki, czyli mózg, jest w trakcie mielinizacji i dzięki temu jest bardziej odporny na odkształcenia.

Rodzaje urazów głowy i ich objawy

Gdy dziecko uderzy się w głowę, ale jest to drobny uraz - zwykle kończy się niewielkim guzem na głowie, krótkim płaczem i nic więcej się nie dzieje. Miejscowo na głowie dziecka może pojawić się zaczerwienienie, guz, krwiak lub pęknięcie skóry głowy w miejscu urazu. W takim wypadku może wystąpić krwawienie, czasem obfite, ponieważ zewnętrzne powłoki czaszki są dobrze ukrwione. Zwykle pojawia się też ból. Urazy głowy mogą dotyczyć powłok czaszki, czyli skóry, tkanki podskórnej i mięśni - są to zwykle urazy lekkie, powierzchowne, manifestujące się niewielkim obrzękiem, krwiakiem czy otarciem naskórka.

Urazy średnie i ciężkie

Przy urazach średnich i ciężkich, np. wskutek upadku dziecka na tył głowy, mogą pojawić się:

• Zawroty głowy
• Nudności i wymioty
• Zaburzenia równowagi
• Zaburzenia świadomości
• Drgawki
• Wyciek płynu lub krwi z nosa, ucha czy ust
• Utrata przytomności

Do podstawowych objawów urazów głowy należą również zaburzenia mowy, zaburzenia widzenia, niechęć do podejmowania jakiejkolwiek aktywności, zaburzenia oddychania czy pamięci i koncentracji. W wieku niemowlęcym powikłaniami urazu głowy są krwiaki powłok czaszki, złamania czaszki oraz przewlekły krwiak podtwardówkowy.

Objawy wstrząsu mózgu u niemowląt

Objawy wstrząsu mózgu u niemowląt mogą nie być tak oczywiste. Niemowlęta nie potrafią samodzielnie opisać swoich dolegliwości, dlatego ich rozpoznanie wymaga bacznej obserwacji. Do najczęstszych symptomów wstrząsu mózgu u niemowlaka należą:

• Płaczliwość, niechęć do jedzenia
• Zaburzenia snu
• Wymioty
• Zwiększona senność i bladość skóry
• Irytacja, nadmierne pobudzenie lub apatia
• Zmiany w rytmie karmienia
• Spowolnienie reakcji
• Problemy z równowagą
• Utrata przytomności (nie zawsze występuje, ale jest poważnym sygnałem)
• Drgawki
• Trudności w poruszaniu się, zaburzenia równowagi lub nienaturalne ruchy oczu (objawy neurologiczne)

Objawy wstrząsu mózgu mogą się pojawić nawet kilka godzin lub dni po wypadku, co sprawia, że ważne jest, aby nie bagatelizować żadnych niepokojących sygnałów.

Kiedy szukać pomocy medycznej?

Przede wszystkim, jeśli byliśmy świadkami zdarzenia, takiego jak np. upadek dziecka z wysokości 1 metra lub upadek dziecka na tył głowy - należy bezzwłocznie ocenić, jak silny był to uraz i jak aktualnie czuje się dziecko. Jeśli jednak upadek dziecka nastąpi z wysokości powyżej wzrostu dziecka lub uderzenie o twardy czy ostry przedmiot, zawsze potrzebna jest konsultacja lekarska.

Lekarz powinien zbadać dziecko, jeśli po urazie pojawią się jakiekolwiek niepokojące objawy, takie jak:

• Utrata przytomności
• Drgawki
• Wymioty (szczególnie powtarzające się)
• Nadmierna senność lub nadmierne pobudzenie
• Brak zainteresowania otoczeniem, zabawą z opiekunami (ogólnie rzecz ujmując, zachowania inne niż typowe dla dziecka o danej porze dnia)
• Pojawienie się niedowładów, różnicy w szerokości źrenic
• Wyciek krwi lub przejrzystego płynu z uszu lub nosa
• Pojawienie się w powłokach głowy dużych krwiaków lub wybroczyn, szczególnie w okolicy ciemieniowej, skroniowej, zausznej, wokół oczu
• Wysokość upadku powyżej 1 metra
• Krwiaki dookoła oczu, niesymetryczne „zbłąkane” źrenice
• Silny ból i zawroty głowy
• Zaburzenia mowy, zaburzenia równowagi czy widzenia, które mogą świadczyć o obrzęku mózgu lub krwiaku śródczaszkowym.

Rodzice powinni wiedzieć, kiedy szukać pomocy medycznej dla swojego niemowlaka po urazie głowy. Jeśli dziecko wykazuje jakiekolwiek z wymienionych wcześniej objawów, takich jak utrata przytomności, ciężkie wymioty lub zaburzenia równowagi, niezwłocznie należy skontaktować się z lekarzem. To samo dotyczy sytuacji, gdy dziecko jest wyjątkowo drażliwe lub wykazuje oznaki dezorientacji. Warto również monitorować stan zdrowia dziecka przez kilka godzin po urazie. Objawy mogą się rozwijać z opóźnieniem, dlatego nawet jeśli dziecko wydaje się być w porządku, należy być czujnym na wszelkie zmiany w jego zachowaniu lub samopoczuciu. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących symptomów, takich jak powiększenie obwodu głowy lub napięcie skóry głowy, należy natychmiast udać się do szpitala.

Pierwsza pomoc i obserwacja po urazie

W przypadku każdego urazu - nawet tego, według nas, niegroźnego - powinniśmy przez pierwsze godziny obserwować dziecko. Zapłakane i przestraszone urazem dziecko koniecznie uspokójmy - trzeba je przytulić, odwrócić uwagę od tego zdarzenia. Może się tak zdarzyć, że maluch uśnie po upadku. Jeśli nie jest to długi sen - nie musi oznaczać nic złego. Czasem to, że dziecko zasnęło, jest zwyczajnie spowodowane stresem i negatywnymi emocjami wynikającymi z samego wydarzenia.

Postępowanie w przypadku krwawienia

W przypadku krwawienia, koniecznie je zatamujmy, delikatnie uciskając miejsce zranienia czystą gazą przez około 10 minut. Należy pamiętać, że skóra głowy jest bardzo dobrze unaczyniona, więc krwawienie może być bardziej obfite niż w innych miejscach ciała. Brak reakcji na nasze działanie, czyli sytuacja, w której krwawienie nie ustaje - to wskazanie do udania się do lekarza. Jeśli doszło do przerwania ciągłości skóry - konieczne będzie założenie szwów. Dlatego w takiej sytuacji należy udać się do szpitala.

Postępowanie w przypadku omdlenia

W przypadku omdlenia ułóż dziecko na boku, aby nie zadławiło się własnym językiem. Utrata przytomności jest wskazaniem do konsultacji lekarskiej i wykonania prześwietlenia lub tomografii komputerowej głowy.

Długofalowa obserwacja i odpoczynek

Rodzice powinni monitorować stan zdrowia niemowlaka przez co najmniej 24 godziny. W tym czasie ważne jest, aby zwracać uwagę na wszelkie zmiany w zachowaniu dziecka oraz jego samopoczuciu. Należy obserwować, czy występują jakiekolwiek objawy, takie jak nadmierna senność, trudności w karmieniu czy nieustanny płacz. Warto również pamiętać, że niektóre objawy mogą wystąpić z opóźnieniem, dlatego ważne jest, aby być czujnym nawet po upływie kilku dni. Dziecko powinno być regularnie sprawdzane pod kątem zmian w zachowaniu oraz reakcji na bodźce. Przez pierwsze 1-2 dni pozwól dziecku odpoczywać w domu po urazie głowy (nie wysyłaj do przedszkola i do szkoły). Obowiązuje również przerwa w dużej aktywności fizycznej.

Odpoczynek jest kluczowy dla regeneracji organizmu i może pomóc w złagodzeniu objawów. Rodzice powinni stworzyć spokojne i ciche środowisko, w którym dziecko będzie mogło się zrelaksować. Kolejnym krokiem jest monitorowanie stanu zdrowia dziecka. Należy zwracać uwagę na wszelkie zmiany w jego zachowaniu, takie jak zmniejszenie aktywności czy trudności w karmieniu. Rodzice powinni również unikać nadmiernego pobudzania dziecka, aby nie narażać go na dodatkowy stres.

Zespół dziecka potrząsanego (Shaken Baby Syndrome - SBS)

Zespół dziecka potrząsanego (SBS) to rodzaj uszkodzeń ciała niemowlęcia - najczęściej mózgu i kręgosłupa - do których dochodzi w wyniku gwałtownego potrząsania lub uderzania głową maluszka. Stanowi swego rodzaju formę przemocy wobec maluszka, polegającą na gwałtownym potrząsaniu albo/i uderzaniu dziecka w główkę. Uraz może obejmować nie tylko uszkodzenie mózgu, ale także kończyn górnych i dolnych. Może prowadzić do kalectwa, a nawet do śmierci - szacuje się, że ma to miejsce w około 20% przypadków. Eksperci szacują, że wystarczy zaledwie kilka sekund gwałtownego potrząsania dzieckiem, aby doszło u niego do groźnych uszkodzeń.

Podczas potrząsania niemowlęciem lub gwałtownego poruszania nim w różnych kierunkach dochodzi do niekontrolowanego przemieszczania się mózgu w przestrzeni wewnątrzczaszkowej. Przy mocnych ruchach może dojść do zerwania naczyń krwionośnych, a także zniszczenia lub uszkodzenia komórek mózgu. Na urazy narażone są oczy, kręgosłup i struktury w kończynach górnych.

Objawy i diagnostyka SBS

Gdy pojawia się syndrom dziecka potrząsanego, objawy są bardzo trudne do zauważenia i łatwo pomylić je z oznakami innej choroby. Większość z nich zależy od intensywności i czasu trwania potrząsania, a także siły opiekuna. Diagnoza przysparza wielu problemów, gdyż zespół często nie powoduje żadnych urazów zewnętrznych. Jeśli dziecko nie ma widocznych uszkodzeń na ciele, takich jak siniaki lub zadrapania, może wydawać się, że jest w pełni zdrowe. Wówczas pozostaje pilna obserwacja maluszka i kompleksowa diagnostyka lekarska.

Widoczną oznaką zbyt silnego potrząsania jest przede wszystkim krwotok w siatkówce. Objawami obrzęku mózgu są nudności, wymioty, a także napady drgawkowe. Krwiak podtwardówkowy także może objawiać się nudnościami lub wymiotami, jak też zaburzeniami świadomości. Tym, co powinno wzbudzić czujność, są z pewnością pojedyncze siniaki w obrębie głowy, klatki piersiowej oraz szyi.

Dodatkowe symptomy SBS to:

• Złamanie żeber i kości w obrębie kończyn górnych lub dolnych
• Pęknięcie czaszki
• Apatia, ospałość i drażliwość
• Zmniejszony apetyt
• Zaburzony odruch połykania i ssania
• Zaburzenia oddychania i problemy z układem krążenia

Zwykle pierwsze objawy zauważają rodzice lub opiekunowie maluszka. W sytuacji, gdy pediatra podejrzewa wystąpienie syndromu potrząsania, początkową jego reakcją jest dokładne obejrzenie całego ciała dziecka, by znaleźć ewentualne zewnętrzne oznaki urazu. Konieczny jest dokładny wywiad z rodzicami dziecka i zwrócenie uwagi na wszystkie nietypowe zachowania maluszka. Specjalista podczas diagnozy syndromu zleci z pewnością badanie krwi i wykonanie prześwietlenia, dzięki któremu widoczne będą ewentualne uszkodzenia kości. Objawy występujące w zespole dziecka potrząsanego to zazwyczaj symptomy neurologiczne. Dlatego lekarz może wykonać takie badania jak tomografia głowy, rezonans magnetyczny czy USG przezciemiączkowe. Niezbędne jest również wykonanie badań laboratoryjnych w celu wykluczenia ewentualnych zakażeń ogólnych. Nierzadko u dziecka wykonuje się punkcję lędźwiową, aby sprawdzić, czy w uzyskanej próbce znajdują się liczne, świeże erytrocyty.

Konsekwencje i leczenie SBS

Syndrom dziecka potrząsanego to groźna choroba, która może mieć bardzo poważne konsekwencje, z zapadnięciem w śpiączkę, a nawet śmiercią dziecka włącznie. Uszkodzenia i urazy przy syndromie potrząsanego dziecka mogą mieć różny stopień nasilenia, jednak nawet przy najmniejszym podejrzeniu urazu konieczna jest wizyta u lekarza. Leczenie w przypadku zespołu dziecka potrząsanego zależy od stopnia powstałych urazów. Może w skrajnych sytuacjach - przy krwiaku lub skomplikowanych złamaniach - wiązać się z koniecznością przeprowadzenia operacji. Efektem syndromu może być upośledzenie umysłowe lub fizyczne dziecka, opóźnienie w rozwoju, utrata wzroku częściowa lub całkowita, trudności w nauce mowy i ogólnie w uczeniu się, problemy ze słuchem (w tym utrata słuchu) lub padaczka. Szacuje się, że śmiertelność wśród dzieci z syndromem potrząsania może wynosić nawet 15-20%. Nadmierne potrząsanie dzieckiem lub uraz ciała mogą wymagać przeprowadzenia fizjoterapii. Specjalista dobiera ćwiczenia indywidualnie i jeśli jest taka możliwość, zleca ich wykonywanie przez rodziców w domu, by utrzymać ciągłość terapii. Przy okazji pracy z maluszkiem może okazać się, że smyk ma także inne wady rozwojowe, które można jednocześnie wyeliminować. Gdy maleństwo doświadcza przemocy, najważniejsze jest wsparcie bliskich i pomoc psychologiczna.

Zapobieganie urazom głowy i bezpieczne środowisko

Urazy głowy noworodka czy niemowlaka, który jeszcze nie porusza się samodzielnie, to niestety zwykle brak należytej czujności rodzicielskiej. Wypadnięcie z wózka, upadek z przewijaka czy łóżka to sytuacje, które zdarzają się najczęściej. Co roku dochodzi do około 40 tysięcy urazów głowy u dzieci w pierwszym okresie życia. Ta gigantyczna liczba dotyczy na ogół niegroźnych stłuczeń, niewielki odsetek kończy się na chirurgii. Niemowlę, które ma ograniczone możliwości gromadzenia doświadczeń, prezentować będzie ograniczony repertuar aktywności. W oparciu o tak zdobyte doświadczenia dziecko tworzy nieprawidłową postawę i wzorce motoryczne.

Uraz głowy zaskakuje u niemowlęcia. Rodzic bywa zaskoczony nie tyle samym urazem, co prawidłowym rozwojem dziecka. A każde dziecko w końcu zacznie się obracać i wiercić. Pamiętaj o tym i przyjmij za zasadę - nie zostawiaj dziecka bez opieki w innych miejscach niż łóżeczko i podłoga - nigdy. Malutkie dzieci najczęściej tak właśnie „dorabiają się” urazu. Pozostawione na sekundę na kanapie czy przewijaku, po prostu z niego spadają.

Zasady bezpiecznej pielęgnacji i zabawy

• Nie bujaj zbyt mocno, nie szarp maluszka i nigdy nim nie potrząsaj, nawet gdy od długiego czasu nie możesz ukoić jego płaczu, czujesz się sfrustrowany i bezradny wobec jego zachowania. Szarpanie dziecka w nerwach nigdy nie jest dobrym pomysłem.
• Nie potrząsaj dzieckiem w czasie trzymania go na rękach - w takich sytuacjach zawsze podtrzymuj jego szyję i głowę, unikając gwałtownych ruchów.
• Noszenie niemowląt w pozycjach poziomych, np. na tzw. „fasolkę”, jest najlepszym rozwiązaniem dla ich rozwoju ruchowego i nerwowego. Unikaj zbyt wczesnego pionizowania dziecka.
• Reaguj, gdy zauważysz, że ktoś w Twoim otoczeniu krzywdzi dziecko - nie bądź obojętny na przemoc, gdyż możesz uratować życie i zdrowie małego człowieka.
• Wytłumacz znajomym i rodzinie, jak w bezpieczny sposób zajmować się niemowlęciem - być może nie są świadomi, że potrząsanie dzieckiem może być szkodliwe.
• Zadbaj o to, by podczas spacerów lub jazdy samochodem maluch miał odpowiednio zapięte pasy i nie mógł samodzielnie się z nich wypiąć. Nowoczesny wózek gondola to bezpieczny sprzęt, zazwyczaj wyposażony w amortyzację i przeznaczony do jazdy nawet po nierównym terenie, jednak zbyt mocne, nadmierne bujanie nim nigdy nie jest zdrowe i wskazane dla pociechy. Urazy głowy mogą również być spowodowane wstrząsami podczas dłuższych wycieczek na nierównościach w wózku ze słabymi amortyzatorami.
• Zabezpieczaj krawędzie mebli przez dedykowane, silikonowe narożniki. Używaj miejsc do zabawy z miękkimi powierzchniami, takimi jak dywany czy maty.
• Zainstaluj osłony na gniazdka elektryczne oraz barierki ochronne na schodach.
• Unikaj pozostawiania małych przedmiotów w zasięgu dziecka, które mogłyby zostać połknięte.
• Nie używaj tzw. chodzików, często są one przyczyną urazu głowy u niemowlęcia na skutek upadku dziecka wraz z chodzikiem ze schodów.
• Monitoruj sen dziecka i analizuj jego zachowanie za pomocą innowacyjnych rozwiązań, takich jak inteligentne monitory.

Kiedy płacz dziecka jest sygnałem do uwagi?

Miej na uwadze, że płacz i marudzenie dziecka - mimo że często budzą irytację czy drażliwość rodzica - mogą mieć poważne przyczyny. Gdy czujesz, że brakuje Ci cierpliwości i potrzebujesz chwilę pobyć w samotności, poproś o pomoc koleżankę lub zaprzyjaźnionego sąsiada. Opieka nad niemowlęciem wymaga dużo energii, a niewyspanie i potrzeba stałego zajmowania się smykiem bywa naprawdę trudna, dlatego nigdy nie bój się prosić o pomoc! Brak cierpliwości, drażliwość, a w efekcie niestety potrząsanie dzieckiem, w przypadku kobiet często jest wynikiem depresji poporodowej. Jeśli doświadczasz symptomów choroby, szukaj pomocy u specjalistów.

Odginanie głowy do tyłu u niemowląt - kiedy się niepokoić?

Odginanie głowy i tułowia do tyłu to częsty problem u niemowląt. Chociaż nie zawsze oznacza nieprawidłowości w rozwoju dziecka, warto zachować czujność i wiedzieć, w jakiej sytuacji zgłosić się do fizjoterapeuty.

Fizjologiczne przyczyny odginania

Gdy dziecko w pierwszych miesiącach życia jest zdenerwowane, śpiące lub głodne, wyraża to poprzez płacz, któremu może towarzyszyć silne odginanie głowy do tyłu oraz zaciskanie piąstek. Jest to zupełnie normalne zjawisko i żeby mu zapobiec, należy usunąć przyczynę dyskomfortu. Takie fizjologiczne napięcia prostowników grzbietu w sytuacji stresowej powinny ustąpić, gdy niemowlę jest już zrelaksowane.

Bardzo często zdarza się tak, że dzieci, które dopiero co przyszły na świat, mają jeszcze niedojrzały układ nerwowy. A to z kolei sprawia, że noworodek odgina głowę do tyłu lub układa ją nieasymetrycznie, zwłaszcza w trakcie leżenia na plecach, ponieważ nie jest jeszcze w stanie kontrolować w pełni swoich ruchów. Jednak po 8-12 tygodniu życia u maluszka powinno się to zmienić.

Czynniki wpływające na prężenie

Do czynników wpływających na prężenie się niemowlęcia należą:

1. Nieprawidłowa pielęgnacja: Podnoszenie chwytem „pod pachy”, noszenie w pionie dziecka, które samodzielnie jeszcze nie usiadło, a także odkładanie bezpośrednio na plecy, prowokuje niepożądane napięcie mięśni grzbietu, odgięcie głowy i rąk, uniemożliwiając prawidłową pracę mięśni osi ciała.
2. Zbyt częste asymetryczne układanie głowy: W pierwszych miesiącach życia, zwłaszcza w pozycji na plecach, może prowadzić do wyginania się dziecka w literę „C”, co jest niepokojącym symptomem.
3. Niewłaściwe rozmieszczenie zabawek: Jeśli zabawki zawieszone nad głową dziecka w łóżeczku poruszają się przekraczając linię oczu (nad główką), mogą prowokować spojrzenie „nad głowę” i stymulować mięśnie prostowniki szyi i grzbietu, prowadząc do dysproporcji w napięciu mięśni.
4. Wzmożone napięcie mięśniowe: Niemowlę wygina głowę do tyłu podczas noszenia przez opiekuna lub w trakcie leżenia na plecach w łóżeczku, ponieważ jego mięśnie zbyt mocno się napinają. Towarzyszy temu niespokojne zachowanie, ciągły płacz, trudności z zasypianiem i problemy z karmieniem.
5. Infekcja wirusowa lub refluks żołądkowo-przełykowy: Odchylanie główki do tyłu, szczególnie podczas snu, może świadczyć o rozwijającym się przeziębieniu z katarem (utrudniającym oddychanie przez nos) lub o refluksie. W przypadku refluksu, choć często kojarzony z ulewaniem po jedzeniu, odginanie głowy do tyłu może być jednym z mniej charakterystycznych objawów.
6. Kolka jelitowa: Napad kolki charakteryzuje się nagłym niepokojem, niedającym się ukoić płaczem, prężeniem się, podkurczaniem i gwałtownym prostowaniem nóżek. Dzieci z kolkami często odginają się do tyłu, są nerwowe i niechętnie przebywają na brzuchu.
7. Alergie lub nietolerancje pokarmowe: Jeśli przebiega z nadwrażliwością powierzchowną i świądem, może powodować wzrost napięcia mięśniowego oraz nadmierny wyprost u dziecka. Ruchy stają się wtedy mniej płynne i niemowlę ustawia się w pozycji odgięciowej.
8. Zaburzenia neurologiczne: Mogą wynikać z uszkodzenia mózgu w życiu płodowym, podczas porodu lub bezpośrednio po nim (np. zakażenie wewnątrzmaciczne, niedotlenienie, wylew dokomorowy, urazy).

Postępowanie i kiedy zgłosić się do specjalisty

Od pierwszych dni życia powinniśmy wspomagać u noworodka budowanie napięcia w tzw. osi głowa - tułów (mięśnie zginacze szyi, mięśnie brzucha) poprzez podkulanie miednicy dziecka, podnoszenie z leżenia na boku oraz odkładanie na bok, częste kładzenie na brzuch, prawidłowe trzymanie do odbicia i karmienia. Aby wspomóc rozwój dziecka z nieprawidłową dystrybucją napięcia mięśniowego i zlikwidować problem prężenia, należy zgłosić się do fizjoterapeuty. Terapia polega na hamowaniu nieprawidłowych wzorców ruchowych i pokazywaniu dziecku właściwej drogi rozwoju.

W przypadku prężenia spowodowanego napadami kolki, pomóc może przede wszystkim odpowiednio postawiona diagnoza i działanie, które wspomoże pracę niedojrzałego układu trawiennego. Wraz z pediatrą lub alergologiem warto rozróżnić, czy u niemowlęcia występuje alergia, czy nietolerancja na jakiś składnik mleka. Warto zapytać fizjoterapeuty, jak wykonać prawidłowo masaż brzucha.

Niezwykle ważnym elementem, pozwalającym na wstępne ustalenie rozpoznania, jest wnikliwy wywiad (dotyczący okresu ciąży, porodu i wczesnego rozwoju dziecka). Kolejnym etapem diagnostyki jest badanie odruchów dziecka przez neurologa. Układ nerwowy noworodka i niemowlęcia nie jest w pełni rozwinięty. Pełna diagnostyka opiera się na wielu badaniach, co wymaga czasu. Wiarygodne wyniki wszelkich badań uzyskuje się dopiero po okresie niemowlęcym - średnio do około 3. roku życia.

W razie wątpliwości nie zaszkodzi wizyta u pediatry dziecka, który zbada maleństwo i ewentualnie pokieruje dalej do specjalistów. Być może konieczne okaże się odwiedzenie neurologa dziecięcego, który sprawdzi napięcie mięśniowe niemowlaka. Można również wybrać się prywatnie na wizytę do fizjoterapeuty, który nie tylko potrafi zdiagnozować problemy w tym względzie, ale również i zaleci odpowiednie postępowanie z maluszkiem. Niezwykle ważna jest tutaj baczna obserwacja maluszka i jego zachowania w różnych sytuacjach: jak niemowlę zachowuje się podczas noszenia przez rodzica i w trakcie spania w swoim łóżeczku oraz jak układa się ciało dziecka, gdy jest ono aktywne za dnia.

tags: #wywrotka #u #niemowlaka #w #glowe