Lata 70. miały doniosłe znaczenie dla żeglugi śródlądowej, szczególnie dla żeglugi odrzańskiej. Okres ten charakteryzowała wielka aktywizacja gospodarki kraju, co wiązało się ze wzrostem zapotrzebowania na usługi transportowe. Znalazło to odzwierciedlenie w intensywnej pracy żeglugi śródlądowej na Odrze. W tym czasie, z odrzańskich portów dominował przewóz węgla do ówczesnej NRD, a także węgla, cementu i materiałów budowlanych do Berlina Zachodniego. Wysyłano również blachę, walcówkę i kamień do RFN, siarkę, kamień i blachę do Holandii, płatki ziemniaczane oraz inne płody rolne do Belgii. Obecność w stolicy Niemiec podkreślało Przedstawicielstwo Żeglugi na Odrze w Berlinie, które w 1971 roku zostało przekazane Zjednoczeniu z jednoczesną zmianą nazwy na Przedstawicielstwo Żeglugi Śródlądowej.
Inwestycje w Infrastrukturę Portową i Tabor na Odrze
W latach siedemdziesiątych poczyniono znaczne nakłady na budowę oraz modernizację istniejących punktów przeładunkowych wzdłuż Odry. Prawie wszystkie porty odrzańskie zostały wyposażone w nowe urządzenia przeładunkowe. Przykładem jest Port Wrocław Popowice, gdzie zmodernizowano rejon przeładunków masowych i zainstalowano nowy żuraw bramowy Q-8 ton. Ponadto, w latach 70. zakupiono w byłym NRD 31 żurawi samojezdnych typu RDK 160 i DIER 65, co znacząco zwiększyło możliwości przeładunkowe.
Modernizacja Infrastruktury Wodnej: Podnośnia Statków w Niederfinow
Jednym z najbardziej imponujących zabytków przemysłowych w Niemczech, położonym na drodze wodnej łączącej Berlin ze Szczecinem, jest podnośnia statków w Niederfinow na kanale Odra-Hawela. Obiekt ten pomaga statkom pokonywać 36-metrowe wzniesienie. Pionowe cięgniki podnoszą jednostki o długości do 80 metrów, wykorzystując ogromne ilości wody, dzięki czemu mogą być zamykane jak śluzy. Po 80 latach eksploatacji parametry dotychczasowego obiektu przestały zapewniać wystarczające zaspokojenie potrzeb. Dłuższe statki śródlądowe oraz kontenerowce o wyższych nadbudówkach nie mieściły się już w korycie, a barki i holowniki musiały być podnoszone oddzielnie.
Budowa Nowej Podnośni i Rola Żurawi Liebherr
W związku z rosnącymi wymaganiami, od siedmiu lat w Niederfinow trwa budowa nowej podnośni. W ciągu ostatnich kilku miesięcy dwa żurawie samojezdne gąsienicowe Liebherr LR 1600 dopasowywały betonowe bloki ważące w sumie około 10 tysięcy ton do nowego wyciągu. Bloki te będą wykorzystywane w przyszłości jako przeciwwaga dla koryta z wodą oraz dla statku.
Do zamontowania przeciwwagi konieczne było wyposażenie żurawi w szczególnie długą głowicę o dużym udźwigu. Typowa głowica w tego typu żurawiach Liebherr ma udźwig 36 ton i 2 metry długości. Jednak do realizacji tego projektu zaprojektowano specjalną głowicę o długości 5 metrów i udźwigu 104 ton. Zastosowanie specjalnego łącznika umożliwiło uniknięcie kolizji z budowlą podczas obrotu wysięgnika oraz opuszczenie zblocza haka od góry przez ramę przeciwwagi. Każdy z żurawi podnosił dwa bloki balastowe ważące łącznie 89 ton na wysokość około 40 metrów do wstępnie zamontowanej ramy przeciwwagi, a następnie dołączał do stalowych lin podnoszących o grubości równej ramieniu dorosłego człowieka.
Katowice KTW montaż żurawia wieżowego
Zawiesia ramy otaczają całą przeciwwagę, działając jako klatka bezpieczeństwa, dzięki której w przypadku zerwania liny uwolniony blok betonowy może być powstrzymany przez liny opasujące. Obydwa żurawie i zespoły montażowe zawsze pracowały na tym samym poziomie na obu krawędziach nowej podnośni. Ze względów statycznych przeciwwagi musiały być instalowane niemal jednocześnie. Koryto, na które oddziałują duże siły rozciągające za pośrednictwem stalowych lin, nie mogło być narażone na długie jednostronne obciążenia. Dlatego w 115-metrowym korycie umieszczono tysiące worków z piaskiem; im więcej przeciwwag było zamocowanych, tym więcej worków utrzymywało koryto na ziemi.