Mikrociągniki to bardzo uniwersalne nośniki narzędzi, mogące współpracować z szeroką gamą osprzętu o najróżniejszym zastosowaniu. Maszyna bazowa, w zależności od potrzeby, współpracuje z osprzętem do prac ogrodniczych (glebogryzarka, pielnik), rolniczych (pług, brona, kultywator) lub komunalnych (zamiatarka, kosiarka, odśnieżarka). Dzięki nim można w łatwy sposób zarówno uprawić glebę, przygotować ją do siewu czy sadzenia roślin, jak i zamiatać czy odśnieżać. Ciągnik jednoosiowy wraz z odpowiednim osprzętem jest więc maszyną do całorocznych prac i jest w stanie zastąpić kilka zupełnie odmiennych i różnych, specjalistycznych maszyn.
Zastosowanie i nowoczesne rozwiązania
Z mikrociągników korzystają firmy ogrodnicze i komunalne. Nowoczesne ciągniki jednoosiowe, takie jak modele marki Reform, są doskonałe do koszenia na skarpach autostrad, przy zboczach dróg, w rowach drogowych i opaskowych, przy kanałach melioracyjnych oraz na wałach przeciwpowodziowych. Nowoczesna i zwarta konstrukcja gwarantuje przyjemną i wygodną pracę. Regulowana kolumna kierownicy oraz system amortyzacji drgań ułatwiają obsługę oraz zwiększają komfort pracy operatora przy zachowaniu najwyższych standardów bezpieczeństwa.
Mikrociągniki hydrostatyczne mogą być wyposażone w koła gumowe, gwiazdkowe, drabinkowe lub gumowe koła boczne, co zapewnia całoroczne wykorzystanie sprzętu w różnych warunkach terenowych.
💪Orka pługiem Ukraińskim Ciągnikiem jednoosiowym marki Motor Sich 13KM💪
Historia polskiego ciągnika "Dzik"
W latach 50-tych, w związku ze znacznym rozwojem gospodarstw leśnych, zauważono potrzebę dostarczenia do nich odpowiednich maszyn ułatwiających pracę i zwiększających wydajność. Zlecenie opracowania konstrukcji uniwersalnego ciągnika przekazano do Wrocławskiego Biura Konstrukcyjnego Przemysłu Maszynowego Leśnictwa.
Konstrukcja i parametry techniczne
Główny projektant wykorzystał silnik Andrychowskiej Wytwórni S-82 o mocy 8 KM. Był to silnik gaźnikowy, dwusuw, chłodzony powietrzem o pojemności skokowej 343 cm³. Nowością w konstrukcji ciągnika była skrzynka biegów, która posiadała trzy szybkości do przodu (2,6; 4,1 i 14 km/h) oraz jedną wsteczną (3 km/h). Zmiana biegów odbywała się za pomocą sprzęgieł przesuwanych krzywkami. Koła zębate skrzynki były starannie obrobione metodą wiórkowania i utwardzone przez cyjanowanie.
- Obroty wałka przekaźnika mocy: 200-1000 obr./min.
- Rozstaw kół: regulowany w granicach 580-950 mm.
- Prześwit podwozia: 300 mm.
- Dociążniki: łączny ciężar 100 kg umieszczany na kołach i zderzaku przednim.
- Zbiornik paliwa: 12 litrów.
Ewolucja modelu: od "Dzika-1" do "Dzika-21"
Na początku 1958 r. wykonana została seria prototypowa trzech ciągników, którym nadano nazwę "Dzik". Po testach, w lutym 1959 r., ciągnik dopuszczono do seryjnej produkcji. Jego przeznaczeniem była praca w leśnictwie, sadownictwie oraz gospodarstwach rolnych, gdzie pracował w warunkach dużo cięższych niż typowy ciągnik rolniczy.
Kolejne wersje, takie jak "Dzik-2", wprowadzono w celu usunięcia usterek konstrukcyjnych oraz uproszczenia systemu przełączania biegów. Zastosowano w nim trwały silnik WSM typ S-261C oraz nowoczesną, odmykaną maskę. Na początku lat 70-tych pojawiła się wersja "Dzik-21" z silnikiem WSM typ 160. Ostatnia seria tych maszyn, produkowana przez Wytwórnię Urządzeń Komunalnych "WUKO" w Stąporkowie, wykorzystywała maskę z ciągników "Ursus C-330". Wraz z tym modelem zakończyła się historia polskiego ciągnika jednoosiowego.
tags: #ciagnik #jednoosiowy #leczna