Konieczność manipulowania dużymi balotami siana skłoniła rolnika do poszukiwania efektywnego rozwiązania do załadunku. Pierwotne próby z masztami montowanymi na tył ciągnika okazały się niewystarczające, co doprowadziło do pomysłu stworzenia autorskiego ładowacza czołowego.
Wyzwania związane z dotychczasowymi rozwiązaniami
Początkowym rozwiązaniem był maszt montowany na tylny TUZ. Mimo że działał sprawnie, miał kilka istotnych wad:
- Ograniczony zasięg w poziomie.
- Niewygodne manewrowanie tyłem.
- Konieczność ciągłego zapinania i odpinania ciężkiego sprzętu, co było frustrujące, zwłaszcza przy jednym ciągniku do wszelkich prac.
- Problemy z wpinaniem przewodu hydraulicznego w pojedynkę.
Dodatkowe wady masztów z widlaków
Dalsze doświadczenia z masztami montowanymi na TUZ ujawniły dodatkowe problemy, takie jak:
- Ryzyko przeważenia: Maszt pracuje głównie w pionie, co może prowadzić do przeważenia, zwłaszcza przy wysoko uniesionym ładunku. Zdarzały się sytuacje, gdy maszt opierał się górą na kabinie ciągnika.
- Ograniczony zasięg boczny: Niewystarczający zasięg uniemożliwia zdejmowanie balotów z jednej strony przyczepy, co jest problematyczne przy ograniczonym miejscu na placu.
- Ograniczenia wysokości w zamkniętych pomieszczeniach: W stajniach lub innych niskich pomieszczeniach strop stanowi barierę. Przy podnoszeniu szybciej idzie do góry rama, a widły wolniej, co zwiększa ryzyko uszkodzenia konstrukcji dachu lub samego ładowacza.
Kwestia ładowaczy czołowych (TUR)
Rozważano również zakup fabrycznego ładowacza czołowego (TUR), jednak zrezygnowano z tego pomysłu z kilku powodów:
- Wysokie koszty: Nowy TUR to wydatek rzędu 5000 PLN, co jest nieopłacalne przy sporadycznym użytkowaniu (np. raz na kilka dni do załadowania balotu). Zakup TUR-a tylko do tego celu byłby "armatą na wróbla".
- Ryzyko związane z używanym sprzętem: Używane TUR-y, choć tańsze (2000-2500 PLN), często są w nieznanym stanie, a ich rzeczywista cena i dostępność mogą odbiegać od deklaracji sprzedawców. Brak czasu i chęci na naprawy kapitalne stanowił kluczowy argument przeciwko używanym maszynom.
Koncepcja autorskiego ładowacza czołowego
Biorąc pod uwagę niedogodności dotychczasowych rozwiązań, zrodziła się idea stworzenia i zamontowania ładowacza na stałe z przodu ciągnika. Głównym celem jest uwolnienie tylnego TUZ-a na potrzeby zapinania innych maszyn oraz uzyskanie lekkiego i wygodnego rozwiązania, które nie będzie przeszkadzać w jeździe/pracy i nie ograniczy dostępu do tyłu ciągnika.
Prezentacja przegubowo teleskopowego ładowacza czołowego + montaż hydrauliki
Szczegóły konstrukcyjne i montażowe
- Montaż bez przedniego TUZ-a: Ładowacz ma być zamocowany na stałe do ramy ciągnika, bez użycia przedniego TUZ-a.
- Wsporniki poziome: Z otworów montażowych należy wypuścić do przodu poziome wsporniki o długości około 80 cm, do których zostanie zamocowany ładowacz. Pozostaje kwestia, czy lepiej umieścić te wsporniki nad przednią osią, czy pod nią. Całość konstrukcji ma być podparta do zaczepu obciążników.
- Przeznaczenie i obciążenie: Ładowacz będzie służył głównie do transportu balotów siana o średnicy 120 cm i wadze nie większej niż 200 kg. Standardowo, dla mniejszych ciągników, udźwig około 200 kg jest wystarczający.
Obawy dotyczące przedniej osi
Producent przednich TUZ-ów odradził montaż na przód, wskazując na ryzyko osłabienia przedniej osi i uszkodzeń łożysk po pewnym czasie użytkowania. Pojawiła się jednak refleksja, że TUR-y fabryczne, o udźwigu 500 kg, również sterczą do przodu na półtora metra. Planowany ładowacz, z ramieniem o długości około 2 metrów i udźwigiem o połowę mniejszym (200 kg), może nie generować aż tak wielkich obciążeń, aby budzić poważne obawy.
Kwestie zmęczenia materiału i porównanie z fabrycznymi konstrukcjami
Istnieją obawy dotyczące wytrzymałości konstrukcji, zwłaszcza w obliczu dynamicznych obciążeń, takich jak tąpnięcia przy wystrzale opony czy nieumyślne szarpnięcia ciągnikiem. Ważne jest, aby konstrukcja była solidna, a jej mocowanie przemyślane, bazując na analizie fabrycznych urządzeń, ich sposobu mocowania i wytrzymałości materiałów.
Wykonanie i parametry łyżki
Istotnym elementem ładowacza jest łyżka. Istnieje zapotrzebowanie na projekty i wymiary łyżek, zwłaszcza dla tych, którzy planują samodzielne wykonanie.
- Grubość blachy: Blacha o grubości 5-6 mm na łyżkę może być zbyt ciężka. Łyżki do większych ciągników często wykonuje się z blachy 4 mm. W przypadku autorskiego projektu rozważane jest użycie blachy 3 mm, wzmocnionej w newralgicznych miejscach.
- Mechanizm wysypywania: Preferowany jest wywrót hydrauliczny, który umożliwia precyzyjne dozowanie wysypywanego materiału. Mechaniczne wysypywanie, choć prostsze, często prowadzi do całkowitego opróżnienia łyżki w jednym momencie, co jest niewygodne przy potrzebie rozłożenia materiału na kilka mniejszych kupek lub powolnego opróżniania.
Doświadczenia z użytkowania podobnych ładowaczy
Użytkownicy podobnych rozwiązań podkreślają, że ładowacz, niezależnie od typu, zawsze jest potrzebny w gospodarstwie domowym. Takie urządzenia ułatwiają życie, służąc do załadunku wapna (setki ton), obornika (dziesiątki ton), ściągania gałęzi, ładowania do ogniska czy usuwania karp korzeniowych. Ważna jest również wydajność pompy hydraulicznej ciągnika, gdyż im wyżej podnosi się łyżkę, tym większe obciążenie dla pompy.