Żuraw Samojezdny: Kompleksowe Informacje, Historia i Zastosowanie

Żuraw samojezdny to dźwignica osadzona na podwoziu samochodu ciężarowego lub specjalnie skonstruowanym podwoziu samojezdnym. Jest to urządzenie używane przede wszystkim do prac przeładunkowych i montażowych. Składa się z wciągarek i wychylnego wysięgnika, co umożliwia podnoszenie i opuszczanie ciężarów, a także ich przemieszczanie. Potocznie nazywany jest również dźwigiem samochodowym.

Podstawa Prawna i Dozór Techniczny

Działalność i eksploatacja żurawi samojezdnych w Polsce jest regulowana prawnie. Podstawowe akty prawne obejmują:

• Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu.
• Rozporządzenie Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 30 października 2018 r.

Aby obsługiwać taki sprzęt, konieczne jest posiadanie odpowiednich kwalifikacji i pozwoleń, które wydaje Urząd Dozoru Technicznego (UDT).

Rodzaje i Budowa Żurawi Samojezdnych

Żurawie samojezdne charakteryzują się specyficzną konstrukcją. Ich głównymi elementami są wyciągarka i wysięgnik uchylny, umieszczone na tzw. obrotnicy. Taka budowa sprawia, że urządzenie doskonale sprawdza się zarówno w trybie dźwigowym, jak i transportowym, pozwalając na podnoszenie, opuszczanie oraz swobodny ruch ładunków. Istnieje kilka rodzajów żurawi samojezdnych, które klasyfikuje się głównie na podstawie typu podwozia.

Klasyfikacja żurawi ze względu na podwozie

• Żurawie samochodowe
• Żurawie gąsienicowe
• Żurawie jezdniowo-terenowe
• Żurawie terenowo-kołowe

Rodzaje napędu

Urządzenia dźwigowe mogą mieć również różne rodzaje napędu:

• Spalinowo-mechaniczny
• Spalinowo-elektryczny
• Spalinowo-hydrauliczny

Zastosowanie Żurawi Samojezdnych

Żurawie samojezdne mają bardzo szerokie zastosowanie. Najczęściej wykorzystuje się je na placach budowy, gdzie ułatwiają prace montażowe przy dużych obiektach przemysłowych, takich jak hale stalowe, hangary czy magazyny. Ważnym obszarem ich wykorzystania jest także tryb transportowy, gdzie sprawdzają się podczas prac przeładunkowych w zakładach, bazach transportowych, logistyce oraz portach.

Dzięki swojej optymalnej budowie, żuraw samojezdny efektywnie działa nawet w niekorzystnych warunkach, np. tam, gdzie dostęp do danego miejsca jest utrudniony. Charakteryzuje się dużą mobilnością, umożliwiającą poruszanie się nie tylko po placu budowy, ale i po drogach publicznych. Stąd też dźwigi samojezdne są wykorzystywane do usuwania niebezpiecznych, starych gałęzi, montażu dachów, budowy altan czy szklarni, a także przy naprawie oświetlenia ulicznego.

Parametry Techniczne Żurawi Samojezdnych

Ważne parametry techniczne charakteryzujące żurawie samojezdne to:

• Udźwig żurawia [t, kg] - maksymalna wartość obciążenia, dla której urządzenie zostało zaprojektowane i dla której producent gwarantuje jego prawidłową pracę. Dla żurawi maksymalny udźwig jest przyjmowany dla najmniejszej dopuszczalnej długości wysięgnika lub wysięgu. Do udźwigu nie wlicza się masy zblocza dolnego, haka, czyli ogólnie urządzeń niezdejmowalnych. Moment udźwigu należy rozumieć jako ciężar danego ładunku zawieszony na danym wysięgu żurawia.
• Wysięg [m] - odległość pozioma od osi obrotu części obrotowej żurawia do pionowej osi urządzenia ładunkowego (np. haka).
• Wysokość podnoszenia [m] - odległość pionowa od osi ustawienia żurawia do powierzchni oporowej urządzenia ładunkowego, które znajduje się w górnym położeniu roboczym. Należy pamiętać, że wysokość podnoszenia trzeba zmniejszyć o wysokość ładunku oraz długość ewentualnego zawiesia.
• Głębokość opuszczania [m] - odległość pionowa od poziomu ustawienia żurawia do urządzenia ładunkowego znajdującego się w maksymalnym dolnym położeniu. Głębokość tę można powiększyć o wysokość ładunku i długość zawiesi.
• Kąt obrotu [stopnie] - żuraw samochodowy zazwyczaj ma możliwość pełnego obrotu wysięgnika, jednak jest ona ograniczona, gdy na wysięgniku znajduje się ładunek (nie wolno przenosić ładunku nad kabiną samochodu).
• Prędkości ruchów roboczych: podnoszenia/opuszczania [m/min], obrotu [1/m], teleskopowania [m/min]. Prędkość jazdy żurawia samochodowego wyraża się w km/h.
• Zdolność pokonywania wzniesień [stopnie] - największe dopuszczalne pochylenie podłoża, które może być pokonane przez żuraw przy stałej prędkości jazdy transportowej. Najczęściej są to wartości rzędu 24-26 stopni.
• Masa żurawia [t] - masa własna żurawia z przeciwwagą i wysięgnikiem podstawowym, bez paliwa, z olejem hydraulicznym i minimalnym roboczym napełnieniem płynami chłodzącymi i smarującymi.

Kwalifikacje do Obsługi Żurawi Samojezdnych

Aby obsługiwać żurawie samojezdne, niezbędne są specjalne kwalifikacje i uprawnienia wydawane przez Urząd Dozoru Technicznego (UDT). Można je uzyskać po ukończeniu kursu na żurawie kategorii II Ż.

Wymagania i kurs UDT

Kurs na żurawie kategorii II trwa 40 godzin i kończy się egzaminem państwowym. Aby przystąpić do szkolenia, kandydat musi spełniać następujące warunki:

• Być osobą pełnoletnią.
• Ukończyć przynajmniej szkołę podstawową.
• Uzyskać zaświadczenie od lekarza stwierdzające brak przeciwwskazań do prowadzenia żurawia samojezdnego.

Zgodnie z programem szkolenia uzgodnionym z UDT, na kursie omawiane są zagadnienia takie jak:

• Wiadomości o dozorze technicznym i wymagania kwalifikacyjne.
• Informacje o udźwigu (prawidłowe odczytywanie wykresów).
• Pojęcie stateczności urządzenia.
• Budowa żurawi samojezdnych.
• Rodzaje zabezpieczeń.
• Wyposażenie elektryczne, mechaniczne, hydrauliczne, pneumatyczne.
• Obsługa żurawi samojezdnych.
• Obsługa zawiesi i współpraca z hakowymi.
• Warunki bezpiecznej pracy.
• Przepisy BHP związane z obsługą oraz niebezpieczne uszkodzenia.
• Praktyka.

Egzamin kwalifikacyjny

Termin egzaminu jest wyznaczany maksymalnie do 30 dni roboczych od dnia złożenia kompletnego wniosku. Egzamin przeprowadza komisja kwalifikacyjna w składzie co najmniej dwuosobowym. Egzamin składa się z części teoretycznej i praktycznej. Część teoretyczna odbywa się pisemnie, a do jej zaliczenia konieczne jest udzielenie poprawnej odpowiedzi na 11 z 15 pytań (ponad 70% poprawnych odpowiedzi). Pozytywne zaliczenie części teoretycznej jest warunkiem przystąpienia do części praktycznej na urządzeniu. Po pozytywnym wyniku obu części egzaminu, UDT wydaje odpowiednie zaświadczenie kwalifikacyjne uprawniające do obsługi danego typu żurawia, ważne od 5 do 10 lat, w zależności od rodzaju urządzenia. Uprawnienia na żurawie samojezdne pozwalają również na obsługę żurawi HDS i żurawików stacjonarnych, bez ograniczeń tonażowych i wysięgu.

Ważność uprawnień i ich przedłużanie

Po zakończeniu kursu i pozytywnym wyniku egzaminu UDT, kursant otrzymuje terminowe uprawnienia na:

• Żurawie samojezdne
• Żurawie przenośne
• Żurawie przewoźne
• Żurawie stacjonarne warsztatowe

Okres ważności tych uprawnień wynosi 5 lat od daty zdanego egzaminu. Należy pamiętać, że na 3 miesiące przed upływem ich ważności należy złożyć wniosek o przedłużenie w UDT.

Rewolucyjne zmiany w prawodawstwie

Do wejścia w życie Rozporządzenia Ministerstwa Przedsiębiorczości i Technologii (od 1 stycznia 2019 roku) wszystkie zaświadczenia kwalifikacyjne operatorów żurawi przestały być bezterminowe. Ich okres ważności liczony jest jako 5 lat od dnia opublikowania rozporządzenia. Warunkiem przedłużenia uprawnień jest czynne wykonywanie zawodu, określone w ustawie jako minimum 3 lata w ostatnich 5 latach. Są to rewolucyjne zmiany, do których zarówno pracownicy, jak i pracodawcy musieli się przygotować.

We wniosku o przedłużenie uprawnień należy potwierdzić formułę:

„Oświadczam, że wykonywałem(-łam) czynności w zakresie określonym we wskazanym w tym wniosku zaświadczeniu kwalifikacyjnym przez co najmniej trzy lata, w okresie ostatnich 5 lat ważności tego zaświadczenia. Jestem świadomy(-ma) odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.”

Proces przedłużania zaświadczeń

Przedłużaniu okresu ważności podlegają zaświadczenia kwalifikacyjne z zakresu obsługi oraz konserwacji urządzeń technicznych, wydane przez UDT na podstawie:

• ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym;
• ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o dozorze technicznym;
• rozporządzenia Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 21 maja 2019 r. w sprawie sposobu i trybu sprawdzania kwalifikacji wymaganych przy obsłudze i konserwacji urządzeń technicznych oraz sposobu i trybu przedłużania okresu ważności zaświadczeń kwalifikacyjnych.

Zgodnie z Art. 3 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o dozorze technicznym, wszystkie zaświadczenia wydane przez UDT na podstawie postępowań wszczętych przed dniem 01.06.2019 r. straciły ważność w dniu 01.01.2024 r. Zaświadczenia kwalifikacyjne wydane na podstawie postępowań wszczętych po 01.06.2019 r. tracą ważność zgodnie z datą na dokumencie. WAŻNE: Zaświadczenia kwalifikacyjne z zakresu obsługi i konserwacji urządzeń technicznych wydane na podstawie postępowań wszczętych przed dniem 01.06.2019 r. nie posiadają na dokumencie daty ważności, w związku z czym straciły ważność 01.01.2024 r.

Wniosek i weryfikacja

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 21 maja 2019 r., w celu przedłużenia zaświadczenia kwalifikacyjnego należy złożyć wniosek o jego przedłużenie nie później niż do 3 miesięcy przed dniem upływu okresu ważności zaświadczenia. WAŻNE: Wniosek może złożyć tylko osoba, na którą wydane jest zaświadczenie, i tylko do jednostki dozoru technicznego (UDT, TDT, WDT), która je wydała. UDT proceduje wyłącznie wnioski dotyczące zaświadczeń kwalifikacyjnych wydanych przez UDT.

Składając wniosek, wnioskodawca oświadcza, że przez co najmniej 3 lata w okresie ostatnich 5 lat ważności zaświadczenia (np. dla zaświadczeń ważnych do dnia 01.01.2024 r. okres dotyczy lat 2019-2023) wykonywał czynności w zakresie określonym w zaświadczeniu kwalifikacyjnym. Wnioskodawca jest świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, wynikającej z art. 233 § 6 Kodeksu karnego.

Wniosek można złożyć elektronicznie poprzez portal eUDT (wymaga profilu zaufanego lub podpisu kwalifikowanego) lub pobrać formularz ze strony internetowej dla osób bez profilu zaufanego. Wnioski złożone po terminie 3 miesięcy przed upływem ważności zaświadczenia nie zostaną przedłużone.

Właściwy Oddział UDT rozpatruje wnioski bez zbędnej zwłoki. Wnioski niekompletne nie są rozpatrywane. W przypadku niezgodności danych, wnioskodawca jest powiadamiany o konieczności uzupełnień w terminie do 7 dni. Brak uzupełnienia w tym terminie skutkuje uznaniem postępowania za zakończone.

Zasady wyboru zakresu przedłużanego zaświadczenia

Składając wniosek, należy wybrać „rodzaj urządzenia technicznego” zgodnie z klasyfikacją określoną w załączniku nr 3 kolumna b do rozporządzenia.

• Dla zaświadczeń ważnych do 01.01.2024 r. (bez daty ważności na dokumencie): jeden wniosek odpowiada jednemu rodzajowi urządzenia. W przypadku zaświadczeń obejmujących dwa lub więcej rodzajów urządzeń, można złożyć oddzielne wnioski dla każdego rodzaju, spełniając warunki Art. 23 ust. 2c oraz Art. 23 ust. 2d ustawy o dozorze technicznym.
• Dla zaświadczeń z datą ważności na dokumencie: jeden wniosek odpowiada jednemu zaświadczeniu, a zakres wybiera się zgodnie z posiadanym dokumentem.

Okres, na jaki zostaną przedłużone uprawnienia ("nowe" zaświadczenia), zależy od rodzaju i zakresu kwalifikacji - nie krócej niż 5 lat i nie dłużej niż 10 lat, licząc od daty upływu ważności posiadanego zaświadczenia. Zaświadczenie kwalifikacyjne bez daty ważności straciło ważność 01.01.2024 r., a to z datą ważności - zgodnie z tą datą. Do czasu utraty ważności starego zaświadczenia, osoba posiadająca przedłużone zaświadczenie ("nowe") nie będzie mogła się nim posługiwać.

Prawo jazdy kategorii C a obsługa żurawia

Podobnie jak w przypadku żurawi HDS, do obsługi dźwigu samochodowego nie jest wymagane posiadanie prawa jazdy kategorii C. Uprawnienia UDT do obsługi żurawia samojezdnego dotyczą wyłącznie urządzenia zainstalowanego na samochodzie, a nie prowadzenia samego pojazdu.

Historia Polskich Żurawi Samojezdnych

Polska ma bogatą historię w produkcji i rozwoju żurawi samojezdnych, a wiele ośrodków przemysłowych przyczyniło się do tej gałęzi techniki.

Polski prototyp HYDROS T-1001

Prototyp żurawia HYDROS T-1001 o udźwigu 1.0 MN został zaprezentowany na Międzynarodowych Targach Poznańskich w 1981 roku. Żuraw ten posiadał podwozie o siedmiu osiach w układzie 14×10, z czego pięć stanowiły osie napędowe, a trzy pozostałe - kierowane. Napęd trakcyjny zapewniał silnik JAMZ-240N z ograniczoną mocą maksymalną. Czteroczłonowy wysięgnik hydrauliczny z dodatkowym wyposażeniem zapewniał wysokość podnoszenia do 72,5 m.

Współpraca polsko-radziecka i modernizacje

W Polsce produkcję finalną żurawi 1.0 MN miał realizować Zakład Urządzeń Okrętowych TOWIMOR w Toruniu, natomiast producentem podwozi miało być Śląskie Przedsiębiorstwo Konstrukcji Stalowych i Urządzeń Przemysłowych MOSTOSTAL w Zabrzu. Wśród innych zakładów zaangażowanych w produkcję i dostawę podzespołów znalazły się m.in.:

• Fabryka Maszyn Budowlanych BUMAR FAMABA w Głogowie - wysięgniki teleskopowe,
• Fabryka Maszyn Budowlanych BUMAR-HYDROMA w Szczecinie - elementy hydrauliki siłowej,
• Fabryka Mechanizmów Samochodowych POLMO w Szczecinie - wały napędowe i przekładnie kierownicze,
• Fabryka Maszyn RADOMSKO w Radomiu - mosty napędowe,
• Fabryka Przekładni Samochodowych POLMO w Tczewie - skrzynie przekładniowe,
• Fabryka Zespołów Napędowych ZREMB w Poznaniu - skrzynie rozdzielcze,
• Fabryka Osprzętu Samochodowego POLMO w Łodzi - elementy układu hamulcowego.

W ZSRR producentem finalnym miało być Zjednoczenie Budowy Żurawi Ciężkich w Odessie.

W pierwszej połowie lat 80. XX wieku przystąpiono do modernizacji już produkowanych żurawi 0.40 i 0.25 MN. Bazowano na wnioskach z eksploatacji oraz uwagach z procesów produkcyjnych. Kłopoty z zakupem komponentów ze strefy dewizowej wymusiły skupienie się na doborze równoważnych części i zespołów produkowanych w Polsce i ZSRR. W rezultacie powstał żuraw 0.40 MN drugiej generacji, charakteryzujący się mniejszymi wymiarami zewnętrznymi, masą całkowitą mniejszą o około 10%, oraz zwiększoną o około 7 m wysokością podnoszenia ładunków przy zwiększonej prędkości roboczej (maksymalna wysokość podnoszenia wynosiła 33,5 m). Modernizacji uległ także żuraw 0.25 MN - wzrosła prędkość obrotu części dźwigowej, zwiększona została prędkość podnoszenia i opuszczania ładunku oraz dopuszczalna jego masa (do 0.28 MN). W 1984 r. Ministerstwa Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego Polski i Ministerstwo Maszyn Budowlanych, Drogowych i Komunalnych ZSRR podpisały kolejne porozumienie przewidujące rozszerzenie współpracy do 1990 r. Przemiany polityczno-ekonomiczne w Polsce w 1989 r. i rozpad ZSRR w 1991 r. doprowadziły do zakończenia tej współpracy.

Początki produkcji w Bielsku-Białej

Bielsko-Biała odegrała kluczową rolę w historii polskiego przemysłu żurawi samochodowych. W 1948 roku powstały "Bielskie Zakłady Budowy Maszyn", które w 1951 roku przekształcono w Bielskie Zakłady Urządzeń Technicznych. Już dwa lata później, jako pierwsza polska fabryka, rozpoczęły produkcję żurawi samochodowych na podwoziu Star 20.

Te żurawie na podwoziu Star 20 były nie tylko sprzętem wspierającym państwowe przedsiębiorstwa budowlane, ale były również eksportowane do wszystkich państw objętych RWPG, a także do Brazylii, Chin, Egiptu czy Wietnamu. W 1966 roku zakłady przekształcono w "Befared", skupiając się na produkcji reduktorów. Jednak produkcja żurawi nie zakończyła się w mieście. W 1951 roku utworzono Zakłady Mechaniczne im. J. Stalina w Łabędach, które z czasem stały się Kombinatem Urządzeń Mechanicznych "Bumar-Łabędy". W jego ramach powstał Zakład Doświadczalny Dźwigów Samochodowych "BUMAR-BEDES" w Bielsku-Białej, gdzie opracowywano nowe konstrukcje i testowano innowacyjne rozwiązania.

Żuraw HP3 na podwoziu Star 20

Pierwszym żurawiem samojezdnym w portfolio Zakładów Urządzeń Technicznych w Bielsku-Białej był model HP3, budowany na podwoziu Star 20. Na początku lat 60. wykorzystywano zmodernizowane podwozie Star 25. Nadwozie dźwigu wykorzystywało kabinę N20 lub N23 z układem miejsc 1+1. Kluczowym elementem był żuraw o udźwigu 3 ton. Maszyneria była napędzana systemem silników elektrycznych, zasilanych prądnicą czerpiącą moment obrotowy z silnika pojazdu. Alternator znajdował się w kabinie kierowcy, na miejscu fotela pasażera. Napęd żurawia mógł być również zasilany z zewnętrznej trójfazowej sieci elektrycznej 380 V. O stabilność maszyny w czasie pracy dbały cztery ręcznie wysuwane podpory, umieszczone w podwoziu. Żuraw HP3 powstawał w oparciu o dokumentację niemieckiej firmy Bleichert z Lipska. Był to sprzęt bardzo uniwersalny, doczekał się wersji gąsienicowych i pływających, i był masowo kierowany do służby m.in. w Państwowej Straży Pożarnej.

Największy Żuraw Samojezdny na Świecie

Obecnie na rynku dostępne są żurawie samojezdne o imponujących możliwościach. Przykładem prawdziwego kolosa jest maszyna wyprodukowana przez firmę Liebherr - dźwig samojezdny Liebherr LTM 11200-9.1. Jest to największa maszyna dźwigowa na świecie, zdolna do pracy na największych placach budowy. Jego możliwości techniczne robią ogromne wrażenie: może bez problemu przenieść 63-metrowe skrzydła największej na świecie turbiny powietrznej E-126. Ramię teleskopowe tego dźwigu składa się z 8 części i jest w stanie podnieść aż 6 rekordowej wielkości płetwali błękitnych na wysokość 2,5 metra, lub coś lżejszego na wysokość 10 metrów. Wysięgnik żurawia napędzany jest sześciocylindrowym silnikiem o mocy 240kW, natomiast kolumna ośmiocylindrowym o mocy 50kW. Ramię żurawia waży 100 ton i jest tak samo długie, jak sam pojazd. Musi być transportowane osobno do miejsca montażu, a następnie złożone i przygotowane do pracy.

Unikalne Wyzwanie: Transport Żubra z użyciem HDS

Firmy oferujące transport z dźwigami HDS (Hydrauliczny Dźwig Samochodowy) często mierzą się z najróżniejszymi wyzwaniami, od sadzenia drzew po przewóz jachtów czy domów szkieletowych. Jednak transportowanie żubra to wyzwanie naprawdę unikalne. W poznańskim ZOO mieszkały dotychczas tylko dwie samice, cierpiące na brak męskiego towarzystwa, co zaowocowało koniecznością sprowadzenia samca - Dudusia.

Przygotowania i logistyka

Kwestią kluczową było, jak przetransportować chroniony gatunek zwierzęcia, które ma w kopytach niemałą siłę. Z tym zadaniem zmierzyła się firma Luktrans z Poznania. Wszelkie informacje i zezwolenia uzyskano od Inspekcji Transportu Drogowego oraz Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii z Poznania. Okazało się, że przewożenie gatunku chronionego nie wiąże się z dodatkowymi wymaganiami poza przestrzeganiem standardowych zasad dotyczących transportu zwierząt.

Luktrans musiał zdobyć odpowiednie zezwolenie i zorganizować kierowcę z uprawnieniami konwojenta. Szczęśliwie, jeden z firmowych kierowców miał doświadczenie w transporcie trzody chlewnej i odpowiednie uprawnienia, choć musiał je odnaleźć po czasie zajmowania się ładunkami ponadnormatywnymi. Kolejnym wyzwaniem było zorganizowanie odpowiedniego transportera. ZOO wymagało specjalnej klatki, przystosowanej do zachowań żubra. Firma transportowa znalazła taką klatkę w „Dzikiej Zagrodzie”, hodującej żubry w województwie zachodniopomorskim. Klatka bazowała na stalowej ramie i miała grubą na 4 centymetry, pozbawioną szczelin podłogę z dębowych desek. Z takim wyposażeniem czarny MAN TGX firmy Luktrans wyruszył do łódzkiego ZOO.

Wyzwania z Dudusiem

Ciężarówka dotarła na miejsce o godzinie 8 rano, ale do Poznania dotarła dopiero siedem godzin później, mimo że miasta dzieliło zaledwie 200 kilometrów autostrady. Powodem były dwa główne problemy: po pierwsze, ciężarówka musiała dojechać do Dudusia, co wymagało demontażu bramy i kluczenia po wąskich alejkach. Po drugie, trzeba było przekonać żubra, żeby wszedł do klatki wstawionej do wybiegu. Organizatorzy ostrzegali, że może to być trudne, ale rzeczywistość przerosła oczekiwania. Żubr nie chciał wejść do klatki, ignorując nawet swoje ulubione świeże brzozowe gałązki. Nie pomogło wyłączenie silnika ani zdjęcie odblaskowych ubrań przez całą ekipę - żubr stawał się coraz bardziej zirytowany, a klatka otrzymywała kolejne ciosy kopytami. Ponieważ nie było czasu na kilkudniowe przyzwyczajanie zwierzęcia do klatki, pracownicy ZOO postanowili przechytrzyć Dudusia.

Realizacja transportu

Duduś został zagoniony do swojego „domu”, a przy wąskim wyjściu wstawiono klatkę. Po zamknięciu klatki, za pomocą żurawia MKG HLK-300, została ona ustawiona na matach antypoślizgowych, a następnie otoczona dwoma pasami i przymocowana do platformy kolejnymi czterema. Transportowi cały czas towarzyszył lekarz weterynarii, gotowy do użycia pistoletu ze środkiem nasennym w razie walki żubra z klatką. Szybko okazało się jednak, że dębowa klatka całkowicie odpowiadała Dudusiowi i przez całą drogę był on spokojny, nie walcząc nawet w czasie podnoszenia przez dźwig. Dodatkowo, ze względu na niewielką odległość (200 km), nie było potrzeby robienia postoju. Przed wyruszeniem do Poznania Luktrans zważył ciężarówkę, ujawniając, że klatka ważyła mniej więcej tyle samo, co sam żubr, dając łącznie 1560 kilogramów.

tags: #zuraw #samochodowy #samojezdny #zubr