Zabytkowe motopompy strażackie, często wykorzystywane przez pasjonatów w zawodach pożarniczych lub adaptowane do potrzeb rolniczych, wymagają specyficznej wiedzy technicznej. Wiele osób poszukuje informacji na temat możliwości zwiększenia ich wydajności poprzez modyfikacje konstrukcyjne.
Modyfikacje techniczne zwiększające osiągi
Wśród użytkowników sprzętu pożarniczego popularne są różnorodne przeróbki, które mają na celu poprawę parametrów pracy pompy. Należy jednak pamiętać, że każda ingerencja w konstrukcję powinna być przeprowadzana z dużą rozwagą.
- Zwiększenie mocy silnika: Często stosuje się planowanie głowicy o około 5 mm, co podnosi stopień s
Stara Motopompa Strażacka na Traktorek: Historia, Działanie i Modyfikacje
Motopompa to urządzenie, bez którego dzisiaj trudno sobie wyobrazić pracę strażaka, a także wsparcie w rolnictwie czy budownictwie. Wspomaga strażaków w walce z żywiołami już od bardzo wielu lat, a bez niej wiele akcji ratunkowych mogłoby zakończyć się niepowodzeniem. Motopompę najprościej definiuje się jako urządzenie, które łączy silnik spalinowy z klasyczną pompą wodną. Może tłoczyć wodę z różnych źródeł, takich jak stawy, rzeki czy jeziora, bezpośrednio do miejsc, które trzeba ugasić lub zalać. Co więcej, dzisiaj stanowi ona standardowe wyposażenie każdego pojazdu gaśniczego, jednak jej zastosowania wykraczają daleko poza pożarnictwo. Motopompa świetnie sprawdza się również w wypompowywaniu wody z zalanych pomieszczeń, co jest szczególnie przydatne podczas różnego rodzaju podtopień.
Zanim motopompy trafiły na wyposażenie jednostek Straży Pożarnej, strażacy musieli radzić sobie z problemami za pomocą ręcznych pomp tłokowych, co było niemałym wyzwaniem. Dziś, po wielu latach ewolucji, motopompy są niezawodnym narzędziem, a ich popularność rośnie również wśród ogrodników i rolników, którzy szukają sposobów na zwiększenie ich wydajności, często adaptując starsze modele do pracy z traktorkami.
Ewolucja Motopomp Strażackich w Polsce
Początki i pierwsze modele
Rozwój motoryzacji pod koniec XIX wieku, a zwłaszcza wynalezienie szybkobieżnego silnika spalinowego, było milowym krokiem, który odmienił życie strażaków i oblicze straży pożarnych. Prace nad stworzeniem pomp z silnikami spalinowymi były prowadzone etapowo. W 1888 roku, na 13. Zjeździe Niemieckich Straży Pożarnych w Hanowerze, Gottlieb Daimler i Heinrich Kurtz przedstawili pierwszą znaną pompę z silnikiem benzynowym firmy Daimler, będącą pompą tłokową zamontowaną na czterokołowym wozie. W 1910 roku firma Konrada Rosenbauera z Austrii zbudowała pierwszą motopompę przewoźną, zakupioną przez kolejową straż pożarną w Linzu. Początkowo do napędzania pomp używano silników czterosuwowych, które jednak okazały się dość awaryjne i ciężkie, co ograniczało mobilność połączonych z nimi pomp. Dopiero około 1923 roku powstał prototyp przenośnej motopompy z silnikiem dwusuwowym, a w tym samym roku uruchomiono produkcję motopomp w Polsce.
Jedną z pierwszych, jeszcze tłokowych (suwakowych), była motopompa LiS o wydajności około 380 l/min z Fabryki Sikawek Motorowych Autoremont. Nazwa sprzętu odnosiła się do konstruktorów i właścicieli fabryki - Henryka Liefeldta i Stefana Schiffnera. Urządzenie to miało jednocylindrowy silnik czterosuwowy o mocy 5 KM oraz dwukołowy resorowany wózek ręczny ułatwiający transport. Kolejną polską seryjną motopompą, również tłokową, była Florianka o wydajności około 300 l/min, produkowana przez Składnicę Straży Pożarnych SA od końca lat 20. XX wieku. Firma ta, powstała w 1919 roku jako spółdzielnia Związku Floriańskiego, w kolejnych latach opracowała nowy model pompy - Floriankę 2, o wydajności 380 l/min.
We lwowskiej Fabryce Motopomp i Samochodów Pożarniczych Unia Strażacka, istniejącej od 1913 roku, od 1927 roku wytwarzano dwa modele motopomp: przenośną Niagarę o wydajności 600 l/min, napędzaną silnikiem benzynowym o mocy 12 KM, oraz przewoźną Nil, o wydajności około 500 l/min. Od lat 30. XX wieku w fabryce produkowano bardzo popularną Leopolię, a także autopompę US o wydajności 1500 l/min. Inż. Fryderyk Blümke był jednym z projektantów tej firmy przed II wojną światową.
Kolejną firmą produkującą motopompy była Fabryka Narzędzi Pożarniczych Strażak L. Piętki, A. Płoskiego i G. Szołowskiego (powstała w 1898 roku). W 1927 roku rozpoczęła swoją przygodę od sprzętu pod nazwą Zuch, a następnie we współpracy z austriackim Rosenbauerem tworzyła motopompę Strażak, będącą nowoczesną konstrukcją napędzaną silnikiem typu boxer. Po paru latach doświadczeń, w połowie lat 30. XX wieku, Fabryka uruchomiła produkcję własnej rodziny motopomp, o nazwie Polonia. Powstały trzy modele: Polonia I C-2, Polonia I DW2/36 i Polonia II-38. Pierwszy miał czterosuwowy, dwucylindrowy silnik Mehne M-105 o mocy 18,5 KM, a kolejne modele napędzały polskie silniki SS-15 i SS-25. W latach 30. XX wieku wytwarzaniem pomp strażackich zajęło się kilka kolejnych zakładów, produkując do wybuchu II wojny światowej modele motopomp Silesia (np. Silesia II, Silesia IP, Silesia IS, Silesia 0) z silnikami takich marek, jak DKW, Mehne czy Breuer. Mniej znaną firmą, ale z własnymi odbiorcami, była POLMOPOMP z Bielska, produkująca od 1933 roku motopompy Druhna 0, Druhna I i Druhna I-37. Początkowo większość silników pochodziła z importu, ale od lat 30. XX wieku zaczęto używać m.in. silników warszawskiej firmy Artura Steinhagena i Henryka Stransky’ego, w tym trzej typy silników: SS-15 (dwusuwowy, dwucylindrowy, chłodzony wodą, 15 KM przy 3000 obr./min), SS-25 (dwusuwowy, trzycylindrowy, chłodzony wodą, 23 KM przy 3000 obr./min) oraz SS-7 (dwusuwowy, jednocylindrowy, chłodzony powietrzem, 6 KM przy 3000 obr./min).
Motopompy wytwarzane w Warszawie w tym okresie były niewielkich rozmiarów, wręcz kompaktowe, ważąc do 148 kg. Charakteryzowały się nowoczesnym systemem chłodzenia, możliwością czyszczenia filtru paliwa w trakcie pracy silnika oraz prądnicą do zasilania reflektora i oświetlenia przyrządów pomiarowych podczas pracy nocnej.
Rozwój techniki pożarniczej postępował dynamicznie. Na początku lat 30. XX wieku Związek Straży Pożarnych Rzeczpospolitej Polskiej (powstały w 1921 r.) powołał swój Wydział Techniczny, który zajmował się badaniem sprzętu strażackiego i tworzeniem polskich norm sprzętowych. W przypadku motopomp szczegółowo sprawdzano silniki, pompy, pompki zasilające, ramy oraz zbiorniki. Przeprowadzano próby przebiegu na sucho, ssania, ssania z rzeczywistej głębokości, próby wydajności przy różnych obrotach oraz próby oporów stawianych przy ssaniu przez kosz ssawny. Efektem tych działań było między innymi ustanowienie norm w 1931 roku. W 1935 roku powstały nowe normy, uznające mniejsze wydajności motopomp (200, 400, 600 l/min) i jednocześnie zwiększające wymagania dotyczące ciśnienia (z 6 atm do 8 i 10 atm). Dodatkowo ustalono standard nasad ssawnych i tłocznych, zasad odwodnienia pompy oraz wyposażenia w węże i niezbędny sprzęt i narzędzia. Normy określały też, do jakich celów mają służyć poszczególne motopompy: 0 dla obszarów wiejskich i małych miasteczek, I dla większych osiedli, a II dla zawodowych straży pożarnych.
Okres powojenny i "Leopolia"
W czasie II wojny światowej polscy strażacy używali motopomp wcześniej pozyskanych, gdyż władze okupacyjne rzadko przekazywały sprzęt. Po wojnie przystąpiono do odbudowy straży pożarnych. Jedynym istniejącym zakładem produkującym wcześniej pompy była fabryka Karol Ochsner i Syn w Bielsku. Została znacjonalizowana i jako Zakład Silników Spalinowych, a następnie Wytwórnia Sprzętu Pożarniczego nr 1 w Bielsku, rozpoczęła produkcję motopomp. W dwa lata po zakończeniu wojny, inż. F. Blümke wraz z inż. Władysławem Robińskim skonstruowali nową motopompę Leopolię - PO-1. Składała się z dwustopniowej pompy odśrodkowej oraz dwusuwowego, dwucylindrowego, chłodzonego wodą silnika spalinowego o mocy 28 KM przy 3000 obr./min, znanego pod nazwą S80. Wytwarzana od 1947 roku, przez kolejną dekadę trafiała masowo do jednostek straży pożarnych jako podstawowa jednostka sprzętowa. Nazwa „Leopolia” była oczywistym nawiązaniem do modelu produkowanego przez lwowską „Unię Strażacką” przed i w trakcie II wojny światowej. Nowa „Leopolia” z 1947 roku wyraźnie przewyższała swoimi parametrami motopompy przedwojennej wielkości „II”. Istotną zmianą konstrukcyjną było zastosowanie eżektora na gazy spalinowe jako urządzenia zasysającego, w przeciwieństwie do wcześniejszych pompek mimośrodkowo-suwakowych. Kolejnym ważnym wprowadzonym standardem był seryjnie montowany regulator obrotów, zamykający przepustnicę gaźnika po przekroczeniu 3300 obr./min. Jako paliwo stosowano mieszankę oleju z benzyną.
W 1949 roku opracowano Leopolię PO-2, napędzaną dwusuwowym, jednocylindrowym silnikiem spalinowym S82 chłodzonym powietrzem o mocy 8 KM przy 3000 obr./min. Powstające w Bielsku, a później Bielsku-Białej Leopolie były już trzecim modelem o tej samej nazwie, przy których pracował F. Blümke. W połowie lat 50. XX wieku silniki S80 zostały zastąpione przez silniki S-15M projektu inż. Jana Kubicy. W rzeczywistości zmodyfikowany silnik z Syreny został użyty w PO-3, co do dziś wywołuje zamieszanie wśród miłośników historii motoryzacji. Motopompy PO-1 masowo trafiały do jednostek straży pożarnych, produkowano je do 1958 roku. Mniejszy model Leopolii - PO-2 (P20) - również zasilał straże pożarne, szczególnie te mniejsze, które nie zawsze było stać na większy i droższy sprzęt. Zastępowała ona w zupełności sikawkę, a jej plusem była waga zaledwie 104 kg. Ze względu na stosunkowo słabą wydajność, w 1963 roku zastąpiono ją motopompą PO-4, występującą w dwóch wersjach: P25 (z ręczną pompką tłokową do zalewania) i P26 (z pompką samozasysającą). Jej wydajność wynosiła 400 l/min przy 4,5 atm i często stanowiła wyposażenie lekkich samochodów gaśniczych. Ostatnim modelem produkowanym w Bielsku-Białej od 1958 roku była PO-3, występująca również w wariancie z układem i rozruchem elektrycznym - PO-3E, czyli Polonia. Warto także wspomnieć o autopompach, które po II wojnie światowej były produkowane w WSM w Bielsku, np. model A 1600 P30 (1600 l/min) montowany na Starach 20.
Dalszy rozwój i unifikacja
W 1973 roku zakończono produkcję motopomp w Bielsku-Białej, co było spowodowane włączeniem WSM nr 1 do Fabryki Samochodów Małolitrażowych Polski Fiat 126P. Produkcję motopomp przeniesiono do Gliwickich Zakładów Urządzeń Technicznych. Od 1978 roku wytwarzano tam m.in. motopompy M8/8 PO-5, a w latach 90. XX wieku M8/8 PO-7 oraz pracowano nad motopompą PO-8. Projekt motopompy PO-5 opracowano jeszcze w Bielsku-Białej w 1971 roku. Składała się ona z pompy wirowej odśrodkowej, dwustopniowej oraz dwusuwowego, dwucylindrowego silnika 04.145-04.164 FSM o mocy 26 KM, produkowanego przez WSM Polmo w Bielsku-Białej. Nowość stanowiło wprowadzenie pedału służącego do odpalania silnika zamiast dotychczasowej dźwigni ręcznej, niezależnie od rozruchu elektrycznego.
Po zakończeniu wojny stan motopomp został również częściowo uzupełniony poprzez pomoc z UNRRA, w ramach której do Polski trafiły amerykańskie i angielskie motopompy przewoźne takich firm, jak Harland, Kerr Drysdle, Standard Gwynne, Worthington-Simpson, a także Scammell. Polskie biura konstrukcyjne rozpoczęły intensywne prace nad różnymi rodzajami urządzeń gaśniczych. Ciekawym efektem była turbopompa pożarnicza TP-3000, opracowana przez naukowców z Politechniki Łódzkiej i wykonana w 1968 roku w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Rzeszowie. Ważyła 250 kg, napędzał ją silnik turbospalinowy o mocy 120 KM przy 33000 obr./min, a jej wydajność wynosiła 3000 l/min. Inną nieukończoną konstrukcją była motopompa z lat 70. XX wieku o wydajności 200 l/min przy 12 atm, której napęd miał stanowić czterosuwowy, dwucylindrowy silnik Fiata 126p o mocy 24 KM. Niestety badania wykazały, że urządzenie nie spełniało wymagań normy.
Po 1989 roku firmy produkujące sprzęt strażacki musiały przyzwyczaić się do działań w zupełnie odmiennej rzeczywistości. GZUT produkował kolejną strażacką motopompę o nazwie PO-7, napędzaną dwusuwowym, trzycylindrowym silnikiem o mocy 29,5 KM przy 4000 obr./min. W kolejnych latach inne firmy, jak Spec-Poż i Ogniochron, wypuściły na rynek kolejne motopompy, w tym popularne motopompy pływające Leda i Niagara. W ostatnim 30-leciu można zauważyć załamanie rynku dla krajowych producentów, ale z drugiej strony dostęp do sprzętu czołowych zagranicznych producentów, jak niemiecki Ziegler, austriacki Rosenbauer czy japoński Tohatsu. Zmiana nastąpiła również w taktyce pożarniczej - w większym stopniu zaczęto używać pomp pływających i motopomp przewoźnych (agregatów pompowych), a przy prowadzeniu działań gaśniczych - agregatów gaśniczych i autopomp.
Budowa i Zasada Działania Motopompy
Motopompa to urządzenie składające się z kilku kluczowych elementów:
- Silnika spalinowego - głównego źródła napędu.
- Zbiornika paliwa - zasilającego silnik.
- Otworu wlotowego (do zasysania wody) i wylotowego (do tłoczenia wody).
Proces działania motopompy można podzielić na dwa główne etapy:
- Zasysanie wody: To pierwszy krok, w którym urządzenie zasysa wodę z otwartego zbiornika (rzeki, jeziora czy stawu) za pomocą węża ssawnego.
- Tłoczenie wody: W tym etapie silnik spalinowy napędza wirnik w pompie, który wytwarza ciśnienie, powodując przepływ wody przez pompę i jej tłoczenie do pożądanego miejsca.
Rodzaje Motopomp i Ich Zastosowania
Istnieją różne modele motopomp, dostosowane do różnych typów wody i zastosowań:
- Motopompa szlamowa: Idealna do pompowania wody z dużą zawartością zanieczyszczeń, np. szlamu, który pojawia się najczęściej w wyniku podtopień w piwnicach, domach i na podwórkach.
- Motopompy pływające: Służą do wypompowywania wody z zalanych powierzchni, zarówno pomieszczeń, jak i otwartych terenów. Najczęściej stosowane są na podmokłych obszarach lub podczas akcji ratunkowych związanych z zalaniami (np. piwnic i garaży) i powodziami. Znajdują również zastosowanie w rolnictwie, budownictwie i przemyśle. Przykładowe modele to NIAGARA, POSEJDON, MAMUT.
- Motopompy wysokociśnieniowe: Mogą przydać się do wypompowania wody z zalanego pomieszczenia lub terenu, na którym pojawiła się powódź, a także do zasilania linii gaśniczych wymagających wyższego ciśnienia.
- Motopompy pożarnicze: Specjalistyczne urządzenia przeznaczone głównie do zaopatrzenia wodnego i odpompowywania wody w działaniach straży pożarnej, np. modele TOHATSU VE1500 M16/8.
Modyfikacje Starej Motopompy Strażackiej
W celu zwiększenia wydajności starej motopompy, szczególnie w kontekście adaptacji na traktorek lub przygotowania do zawodów, można rozważyć szereg przeróbek technicznych. Poniższe modyfikacje, choć potencjalnie zwiększające moc, wymagają fachowej wiedzy i ostrożności, gdyż mogą wpływać na trwałość i bezpieczeństwo użytkowania.
Zalecane przeróbki techniczne
- Zwiększenie szybkości obrotowej silnika: Można to osiągnąć poprzez planowanie głowicy o około 5 mm. Zwiększa to moc po zastosowaniu lepszej klasy paliwa i przyspieszeniu zapłonu.
- Uszczelnienie pompy: Należy dokładnie uszczelnić pompę tradycyjnym szczeliwem na tzw. dławnicy i sprawdzić ją na szczelność. Można to zrobić, podpinając dwa ssawniaki, podnosząc je do góry i zalewając wodą - nie powinno cieknąć. Alternatywnie, można zassać na sucho z pokrywą 110 na nasadzie ssawnej i sprawdzić, jak długo utrzymuje podciśnienie.
- Przeróbka rurki wyprowadzającej powietrze z aparatu zasysającego: Rozwiercanie stożkowym rozwiertakiem od 9 mm do około 12 mm przy wylocie poprawia szybkość zasysania.
- Powiększenie otworu wylotowego spalin z głowicy: Powiększenie otworu z głowicy do aparatu zasysającego o około 2 mm może poprawić przepływ spalin.
- Przeróbka wirnika pompy na dwustopniowy: Podobnie jak w pompie Tohatsu, można zmodyfikować wirnik pompy na dwustopniowy, co może zwiększyć ciśnienie i wydajność.
- Pominięcie oporów tłoczenia w chłodnicy: Istnieje kilka sposobów na zminimalizowanie oporów w chłodnicy. Można usunąć jej wnętrze w całości lub w połowie od strony zaworu tłocznego, wykorzystywanego w trakcie konkurencji. Bardziej profesjonalnym sposobem jest zastosowanie specjalnie ukształtowanej rury kierunkowej połączonej z zaworem tłocznym. Należy pamiętać, że po tych przeróbkach pompa nie ma chłodzenia, dlatego nie wolno jej długo pracować.
Ulepszenia układu zapłonowego i paliwowego
Można również przerobić zapłon, rezygnując z magneta i stosując cewki zapłonowe od samochodu w połączeniu z akumulatorem. W tym przypadku trzeba jednak pilnować stanu akumulatora, gdyż jego rozładowanie uniemożliwi wygenerowanie iskry. Osoby, które startowały na takiej pompie, potwierdzają brak problemów. Oprócz tego, w celu zwiększenia wydajności i ochrony silnika, stosowano mieszankę paliwa z olejem do pilarek STIHL w stosunku 1:50, co uważa się za dużo lepszy olej od zwykłego mixolu.
Praktyczne Wskazówki Dotyczące Eksploatacji i Konserwacji Motopompy
Prawidłowa pielęgnacja motopompy strażackiej, w tym tych starszych modeli, pozwala na jej sprawną pracę przez długie lata. Wielu ogrodników i rolników obserwuje znaczny wzrost zainteresowania motopompami, dlatego znajomość zasad eksploatacji i sposobów na przedłużenie ich żywotności jest kluczowa.
Przed pierwszym uruchomieniem: montaż i przygotowanie
Pierwszą czynnością potrzebną do uruchomienia motopompy jest jej złożenie (jeśli jest wyposażona w kółka) i ewentualny montaż nasad do szybkozłączek (wyposażenie opcjonalne). Przy nakręcaniu nasad (najpopularniejsze są strażackie typ STORZ) należy pamiętać, aby gwinty uszczelnić pakułami lub teflonem, szczególnie na króćcu ssącym (wejście wody). Zapewni to, że pompa nie będzie zasysała powietrza, co mogłoby zmniejszyć jej moc i wydajność.
Po przygotowaniu pompy do pracy, kolejną czynnością jest zalanie silnika olejem. Zaleca się stosowanie oleju mineralnego 15W40, który jest najbardziej efektywny dla gaźnikowej konstrukcji silnika. Po zalaniu silnika olejem należy zatankować zbiornik odpowiednim paliwem. W przypadku silników benzynowych tankujemy benzyną PB95 i nie należy stosować ulepszonych wersji typu PB98, Verva itp., ponieważ te benzyny mają wyższą temperaturę spalania, co może spowodować wypalenie gniazd zaworowych w silniku.
Codzienna eksploatacja i uruchamianie
Przed każdym rozpoczęciem pracy komorę pompy należy zalać wodą (lub przepompowywaną cieczą, np. nawozem). W tym celu należy odkręcić korek wlewowy na górnej części pompy, nad króćcami, i wlać ciecz do komory, aż zacznie wypływać z króćca wylotowego. Jest to bardzo ważna czynność, której nie wolno pomijać, ponieważ uszczelnienie między pompą a silnikiem (tzw. reperatura) nie może pracować „na sucho”.
Po zatankowaniu zbiornika i zalaniu komory wodą należy przystąpić do pierwszego rozruchu urządzenia. Motopompy uruchamia się zwykle z dźwignią gazu ustawioną w pozycji minimum, ale w przypadku trudnego rozruchu (np. niska temperatura zewnętrzna) warto ustawić dźwignię na 1/3 skali, a po odpaleniu natychmiast cofnąć, aby pompa nie zaczęła pompować.
- W przypadku motopompy z rozruchem elektrycznym: Należy przekręcić kluczyk do pozycji „rozruch”, przytrzymać przez kilka sekund, aby przewody paliwowe i gaźnik (pompa wtryskowa w Dieslu) zassały paliwo, a następnie cofnąć kluczyk do pozycji „praca”.
- W przypadku motopomp z rozruchem ręcznym: Należy pociągnąć linkę 2-3 razy bez próby odpalenia, aby napełnić przewody paliwowe i gaźnik/pompę wtryskową paliwem (zawsze przed pociągnięciem należy wyciągnąć luźną część linki do uzyskania lekkiego oporu - około 10 cm). Następnie należy energicznie pociągnąć za linkę - silnik powinien uruchomić się za pierwszym lub drugim razem.
Przed uruchomieniem motopompy lub w trakcie jej rozgrzewania należy podłączyć węże - ssawny i wylotowy. Ważne jest, aby wąż ssawny był sztywny, gdyż węże gumowe czy parciane zostaną wciągnięte do komory pompy podczas zasysania wody. W przypadku pobierania wody ze zbiorników zawierających ciała stałe (kamienie, piasek, liście czy gałęzie), należy na końcu węża ssawnego zamontować koszyk ssawny, zabezpieczający pompę przed dostaniem się do komory elementów, które mogłyby uszkodzić wirnik. Przy montażu węża ssawnego należy również zwrócić uwagę na szczelność połączeń między lustrem wody a króćcem wlotowym.
Aby przystąpić do pompowania, po wykonaniu powyższych czynności należy zanurzyć wąż ssawny poniżej lustra wody i zwiększyć obroty silnika do maksimum, przesuwając cięgno ssania do pozycji „max”. Pompa zacznie zasysać wodę.
Regularna pielęgnacja i serwis
Aby motopompa bezawaryjnie pracowała przez długi czas, należy zadbać o jej regularne serwisowanie. Przede wszystkim po każdym zakończeniu pracy trzeba oczyścić zarówno pompę, jak i silnik z kurzu, błota i innych nieczystości. Dobrze jest po zakończonej pracy „przedmuchać” cały zespół sprężonym powietrzem, co oprócz oczyszczenia dodatkowo osuszy motopompę przed postojem. Przy niskich temperaturach należy pamiętać o spuszczeniu wody z komory wirnikowej, aby podczas zamarzania tworzący się lód nie rozsadził komory.
Ważną czynnością wpływającą na żywotność motopompy są również regularne wymiany oleju. W nowym urządzeniu pierwsza wymiana oleju powinna nastąpić po około 20 godzinach pracy, a następnie zgodnie z zaleceniami producenta. Regularnie należy również sprawdzać filtr powietrza silnika.
Znalazł sposób na to jak zaciągnąć wodę do motopompy!
Rozwiązywanie problemów i awarii
Pomimo regularnych przeglądów serwisowych, awarie pomp mogą się zdarzać. Często dzieje się to przy zmianie osprzętu i jest spowodowane nieskutecznym doszczelnieniem węży. Z większością drobnych awarii łatwo można sobie poradzić samodzielnie. W pozostałych przypadkach awarii należy skontaktować się z serwisem i nie naprawiać motopompy na własną rękę, ponieważ najczęściej generuje to dodatkowe problemy i wydłuża czas naprawy. Aby ustalić powód awarii, serwis musi otrzymać motopompę zmontowaną w całości, aby wyeliminować po kolei wszystkie możliwe przyczyny niesprawności.
Wybór Motopompy - na co zwrócić uwagę?
Przed dokonaniem zakupu motopompy, warto postawić sobie pytanie: do czego będzie ona najbardziej przydatna? Do wody czystej, czy może brudnej? Duże znaczenie ma również wydajność i bezawaryjność takiego sprzętu. Warto też zwrócić uwagę na sposób rozruchu - ponieważ im szybszy, tym lepszy.
Warto pamiętać, że dobrym wyborem będzie czterosuwowy silnik spalinowy, który przewyższa dwusuwowe modele pod względem wydajności i trwałości. Dopiero po ustaleniu celu użytkowania dobrze jest jeszcze zastanowić się nad tym, czy urządzenie będzie wykorzystywane w sposób mobilny, czy stacjonarny.